[Spoil] HunterXHunter – 305 สิ้นหวัง

Credit Text Spoil : Aya+EVE
“ฮันเตอร์ที่ดีนะ สัตว์จะชอบ”

ไคท์จับปลายหมวกพลางหันมาพูดกับกอร์นก่อนที่จะเลือนหายไป

(ชั้นเป็นคนฆ่าไคท์)

กอร์นก้มหน้าทรุดลงกับพื้นทั้งน้ำตากับแสงแห่งความหวังที่เลือนไป เหลือไว้แต่ความมึดมึดและความสับสนภายในใจ

(ไคท์ไม่อยู่แล้ว) (ถ้าเราไม่ไปไคท์ก็คงไม่ ตาย…?) (ไม่ใช่)
(ไคท์ไม่อยู่แล้ว) (ไม่ใช่)            (ไม่ใช่เพราะเรา)
(ไคท์ไม่อยู่ แล้ว) (ไม่ใช่เพราะเรา)        (ไม่ใช่เพราะเรา)
(คนที่ฆ่าคือปีโต้ ไม่ใช่เรา!!)
(แต่เราก็)
(เป็นคนฆ่า!!!)
(เราเอง)(เราเอง) (เรา เอง)
(เราไปทั้งๆที่ไม่เกี่ยวข้องเลย) (ไค ท์) (ไคท์) (ไคท์) (ช่วยใคร?)  (ช่วยเรา)
(ไม่) (เจ้านั่นต่างหาก)   (ที่ ฆ่า)
(ที่เป็นคนทำกับไคท์)       (ต้องเป็นอย่างนั้นแน่) (แต่ว่ยังไงก็ยัง)

หลังจากสับสนอยู่ได้ครู่ใหญ่ เมื่อกอร์นกลับมาสู่โลกแห่งความจริงก็ยังคงเห็นแต่ร่างของไคท์ที่นอนไม่ไหวติงกับปีโต้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ตอนนั้นเองกอร์นก็ได้เห็นปีโต้เรียก’ด็อกเตอร์บลายธ์’ขึ้นมา ทำให้แววตาของกอร์นในตอนนั้นก็กลับมามีหวังขึ้นอีกครั้ง

(เอ๋……)

(อะไรกัน)
(กำลังจะช่วย…สินะ)

(ใช่แล้ว ที่่ว่าตายนั่นโกหกสินะ กำลังจะรักษาให้ใช่มั้ย)

กอร์นมองปีโต้ด้วยสายตาเลื่อนลอยโดยที่ปีโต้ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย เธอยกแขนข้างที่หักขึ้นเพื่อให้ด็อกเตอร์บลายธ์รักษา

(เอ๋?)

(ทำไมรักษาแขนตัวเองก่อนล่ะ? ต้องพาไคท์กลับคืนมาก่อนสิ)

(ขอร้องล่ะ…? ไว้ทีหลังก็ได้…)

ทำไม!? นี่มันเรื่องอะไร!?”

อีกด้านนึง จู่ๆปาล์มก็ตะโกนขึ้นมาระหว่างที่กำลังใช้บลูวิ๊งค์ส่องดูกอร์นอยู่

เกิดอะไรขึ้น เธอเห็นอะไรปาล์ม!!”
คิรัวร์ถามด้วย ความกังวล

“ไม่รู้ ชั้นได้แค่’มอง’เท่านั้น ไม่ใช่ฟังเสียง…”
ปาล์มตอบ
“ท่าทางกอร์นแปลกไป”
“ปีโต้ไม่ได้รักษาไคท์ แต่กำลังรักษาร่างกายตัวเอง!!”
“ข้างๆนั้นกอร์นนั่งทรุดอยู่!!”

เมื่อฟังสถานการณ์จากปาล์มคิรัวร์ก็รีบหันกลับไปดูโคมุกิที่ตนอุ้มอยู่ทันที
(หะ……หรือ ว่า…!!)
(ผู้หญิงคนนี้ยังอยู่กับเรา หมายความว่าปีโต้……)
(ปีโต้ไม่สนใจเรื่องตัวประกันแล้ว……!!)

“สถานการณ์ กลับกันแล้วครับ”

เสียงๆหนึ่งพูดแทรกขึ้น พอทั้งสองหันกลับไปดูก็พบปูฟจิ๋วตัวนึงบินเข้ามาสอด

“ปีโต้คิดว่าพวกเราได้ตัวโคมุกิมาไว้ในมือแล้ว”
“ดูจากสภาพการแ้ล้ว เจ้าเด็กที่ชื่อกอร์นตายแน่”
“คนที่จะหยุดปีโต้ได้ มีแต่ข้าเท่านั้น”

“ถ้าส่งตัวผู้หญิงมา ผมจะช่วยบอกปีโต้ให้หยุด…”

พูดถึงแค่นี้มุมมองของปูฟจิ๋วก็ดับวูบลง คิรัวร์ในโหมดกันมุลที่รวดเร็ว ดั่งเทพ ผละออกจากโคมุกิเข้ามาคว้ามันแบบไม่ให้ทันตั้งตัว

“อะ…”
ปูฟสะอึกขึ้นทีก่อนร่างแยกตนนั้นจะโดนช็อตด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูงเข้าไปโดยตรง
“หายไปซะ  ไอ้ระยำ”
คิรัวร์สบถขึ้นแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีโอกาสจะได้ยินด้วยซ้ำ

ส่วนโคมุกิที่คิีัวร์โยนขึ้นฟ้า ก็ตกลงสู้อ้อมแขนของปาล์มอย่างนิ่มนวล
“เด็กคนนี้เป็นหน้าที่ชั้นเอง”
“ขอสัญญาด้วยตาดวงนี้  ว่าจะไม่ยอมให้ออกห่างจากตัวชั้นเด็ดขาด”

“อืม ช่วยทีนะ…!”
คิรัวร์ตอบรับปาล์ม

[เด็นโคเซ็คกะ(สายฟ้าคำราม)]
คิรัวร์พุ่งออกตัวด้วยความรวดเร็วไม่ทันไรก็ผ่านแนวรั้ววัง กระโจนข้ามหัวฝูงชนที่มายืนอย่างไร้สติตรงไปหาเพื่อนรักของตนราวกับสายฟ้า

(กอร์น!! ชั้นกำลังไปหา รอก่อนนะ)

อีกด้านนึง กอร์นได้แต่เหม่อลอยดูปีโต้รักษาตนเอง เมื่อเวลาล่วงเลยไปกระดูกที่เคยหักบัดนี้กลับมาประสานกันสมบูรณ์ตามเดิมอีกครั้ง ปีโต้สะบัดแขนข้างซ้ายขึ้นเบาๆ พร้อมปลดด็อกเตอร์บลายธ์ออกไป เป็นการบ่งบอกว่าการรักษาเสร็จสิ้น

“กอร์น…”
“ถึงเธอกำลังสิ้นหวัง”
“แต่ชั้นก็จำเป็นต้องฆ่าเธอ เพื่อราชา”

ปีโต้พูดขึ้นพร้อมวาดแขนข้างข้างที่พึ่งซ่อมเสร็จมาทางกอร์นช้าๆ ท่าทีของปีโต้ทำให้น้ำตากอร์นหยุดไหลอาบแก้มและหยุดคิดขึ้นมาตามคำของปีโต้

(……ฆ่าเรา…?)
(จะไม่รักษาให้จริงหรอ………?)

รอยด่างสีดำเริ่มปรากฏขึ้นมาในจิตใจที่ขาวบริสุทธิ์

(จะไม่รักษาไคท์ให้จริงๆใช่มั้ย?)

กอร์นยกตัวลุกขึ้นยืน พึมพำขึ้นมาเบาๆ

“แกโกหก…”

ภายในปราสาทโบราณที่ดูวังเวงสายลมที่เคยสงบกลับเคลื่อนรุนแรงขึ้นจนประตูหน้าต่างของห้องต่างๆกระแทกเปิดกันขึ้นมาเอง เสียงลมที่พัดเข้ามาตามทางเดินแคบๆเริ่มดังขึ้นตามระยะทางกลายเป็นเสียงโหยหวนกึกก้องไปทั่วจนฟังดูราวโหยหวนของวิญญาณร้ายโดยจุดรวมที่สายลมพัดวนเข้าไปคือห้องที่ทั้งคู่ยืนอยู่

(อะไรกัน นี่มันอะไร)
(นี่มัน ใช่จริงๆ)

แม้กระแสลมพัดแรงผ่านหน้าไป แต่สิ่งที่ปีโต้สนใจมีแค่เด็กหนุ่มที่อยู่ข้างหน้าเท่านั้น ปีโต้ไม่อาจละสายตาได้จากภาพที่เห็น ภาพกอร์นที่กลับมาดำมึดเหมือนกับตอนที่รอการรักษาของโคมุกิ เธอจ้องไปยังศัตรูข้างหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างเต็มที่…ศัตรูข้างหน้าที่กำลังระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างไม่ยั้ง



ณ.ตอนนั้นเอง กลางแผ่นหลัังของกอร์นที่ต้องทนแบกรับความรู้สึกมากมายก็ได้ปลดปล่อยไอออร่าสีดำมหาศาลพุ่งเป็นสายยาวขึ้นไปบนฟ้า แม้จะเป็นห้องโถงที่มีกำแพงล้อมรอบ6ด้าน  แต่ทุกสิ่งที่ปะทุออกมา ทั้งแรงลม ทั้งออร่า ทั้งอารมณ์ กลับดูรุนแรงเกินกว่าที่จะระเบิดออกมาในห้องเล็กๆ

(พอกันทีแค่นี้)
(หมดแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่เรามี)

กอร์นยกมือที่ล้นไปด้วยออร่าขึ้นมาดูข้างนึง

ทางปีโต้เองก็เรียกความสามารถของตนขึ้นมาเตรียมพร้อมบ้าง
[เทิร์ปไซคอร์ล่า(นักเชิดหุ่นไร้ลักษณ์)]
ออร่ารวบรวมขึ้นเป็นรูปร่างนักเต้นในชุดดำร่างผอมโคร่งสูงราว3เมตร ปรากฏขึ้นเบื้องหลังปีโต้ ท่าทางของทั้งความสามารถและผู้ใช้สอดคล้องกันราวกับว่าเป็นร่างเดียวกัน

องครักษ์คิเมร่าเพ่งสายตาจ้องศัตรูอีกครั้งพร้อมอาการสั่นสู้เล็กน้อย ศัตรูที่อยู่ข้างหน้าที่ดูราวจะสลับบทบาทสัตว์ร้ายกับมนุษย์กับตัวเอง

(ว่าแล้วเชียว เหมือนที่ข้าคิดเอาไว้……!!)
(ต้องฆ่ามัน!!)

ท่ามกลางออร่าที่ทะลักออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง สายตาตู่นึงแหวกมองทะลุความมึดมิดออกมา

“ปีโต้”

เจ้าสัตว์ร้ายตนนั้นคำรามขึ้น!!!

จบตอน

มีการตอบกลับหนึ่งครั้ง

  1. บอกได้คำเดียวว่างานนี้ปีโต้ตูดบานนนนน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: