[Spoil] Bleach – 398 Back from Blind

Credit Text Spoil : Drake
เปิดตอนมาต่อจากตอนที่แล้วที่ไอเซ็นกำลังจะบอก ความลับอะไรอิจิโกะ แล้วอิชชินในร่างยมทูตกระโจนลงมาขวางพอดี เสียงระเบิดจากการจู่โจมจากอิชชินกลบเสียงพูดท่อนท้ายของไอเซ็น ทำให้อิจิโกะได้ยินแค่ว่า “เพราะเจ้าคือมนุษย์กับ…” (ในตอนนี้เปลี่ยนคำที่ใช้ในประโยคนี้ใหม่ จากคำว่า “ยมทูต” เป็นคำว่า “มนุษย์” แทนครับ)

แต่ถึงจะไม่ได้ยินจนครบประโยค การปรากฏตัวของพ่อในร่างยมทูตก็ทำให้อิจิโกะนึกเชื่อมโยงได้ทันที

ว่า ตัวจริงของตัวเองอาจเป็นอะไร…

ว่าท่อนท้ายของประโยคของไอเซ็นที่ตน เองได้ยินเพียงครึ่งๆ กลางๆ นั้นคืออะไร…

“ปะ…ป๋า…?”

ผู้ เป็นบิดาผินหน้ากลับมาตามเสียงลูกชาย ใบหน้าที่เคยฉายแววทะลึ่งทะเล้นเป็นนิจ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยสีหน้าจริงจังเครียดเขม็งจนอิจิโกะพลอยรู้สึกเกร็งไป ด้วย

โดยไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆ อิชชินหันร่างกลับมาเผชิญหน้ากับผู้เป็นลูกชาย แล้วก้าวอาดๆ เข้ามาหาในทันใด ไม่นำพากับร่างสูงตระหง่านของเจ้าแห่งความชั่วร้ายและปฏิกิริยาตกตะลึงจนได้ แต่ตะกุกตะกักคำพูดผ่านริมฝีปากของลูกชายเลยแม้แต่น้อย

และก่อนที่อิ จิโกะจะทันได้มีโอกาสออกปากถามอะไร…

โป๊ก!! หน้าผากของผู้เป็นพ่อกระแทกหน้าผากของลูกชายเข้าเต็มรัก แรงกระแทกส่งเจ้าหนุ่มหัวส้มจนกระเด็นเด้งพื้นดาดฟ้าไปไกลจนหวิดร่วงจากตึก อยู่แล้ว เดชะบุญมือขวาที่ว่างอยู่คว้าขอบดาดฟ้าไว้ได้ทันจึงรอดจากการตกไปฉิวเฉียด

ยัง ไม่ทันที่จะปีนกลับขึ้นมา ฝ่าเท้าในรองเท้าสานของบิดาที่เคารพก็เหยียบปั้งเข้ายอดอกอิจิโกะชนิดเต็ม รัก

ความรู้สึกทั้งเจ็บทั้งจุกทั้งฉิวแล่นพรวดขึ้นมาในทันใด เขาพยายามฝืนออกแรงดันตัวเองให้พ้นจากดาดฟ้าให้ได้ แต่ติดที่ฝ่าเท้ามหึมาของผู้เป็นพ่อที่ยันยอดอกไว้ทำให้ดันตัวขึ้นมาไม่พ้น ครั้นจะใช้มือปัดเท้าทิ้ง ก็เกรงว่ามืออีกข้างจะรับน้ำหนักไม่อยู่จนพลาดเสียหลักตกลงไปได้ สุดท้ายจึงได้แต่ยักแย่ยักยันกันด้วยท่าทางพิกลอยู่อย่างนั้น

ผู้ เป็นพ่อกลับไม่สนใจทีท่าและน้ำเสียงเดือดแค้นของลูกชายเลย กลับหันหน้าไปสบตากับไอเซ็นด้วยแววตาเย็นชา

ก่อนจะใช้ “ก้าวพริบตา” พาอิจิโกะหายวับไปจากตรงนั้นในบัดดล

“ทิ้งระยะห่างรึ” เจ้าแห่งอธรรมเอ่ยปากยิ้มๆ ไม่แสดงทีท่าว่าจะติดตามไปแม้แต่น้อย “ตัดสิน ใจได้ฉลาดนี่”

พูดจบก็กวาดตามองไปรอบๆ ครู่หนึ่ง แล้วพึมพำออกมาแผ่วเบา “…สายเลือด…รึ…”

ตัด ฉากมาทางอิชชินที่ลากคออิจิโกะใส่เกียร์เผ่นหลบไอเซ็นออกมา เผ่นไม่พอยังเอามือกดหน้าอิจิโกะไว้แน่นกันไม่ให้อิจิโกะส่งเสียงร้องได้อีก ต่อเพราะกลัวไอเซ็นได้ยินเสียงแล้วจะตามมาถูก เลยเจอลูกบังเกิดเกล้าเอาส้นเท้ายันหน้าจนกระเด็นพร้อมด่าส่งเข้าให้ เล่นเอาพ่อบังเกิดเกล้าหน้าจ๋อยไปเลย

เงียบกันไปได้พักหนึ่ง อิชชินก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน โดยบอกกับอิจิโกะว่า ภาพของเขาในชุดยมทูตตรงหน้าอิจิโกะนี้คือของจริง ไม่ใช่ของปลอมแต่อย่างใด อิจิโกะก็รับคำว่า “คงงั้นแฮะ” แบบหน้าตาเฉย มีแต่ดวงตาที่บอกถึงความรู้สึกภายในว่ายังคงกังขาอยู่ แม้จะสงบใจลงได้มากแล้วก็ตาม

ยมทูตวัยกลางคนอ่านสายตาของลูกชายออก จึงตัดสินใจรับปากกับลูกชายว่าหลังจากนี้ค่อยมาคุยกันก็ได้ เพราะอิจิโกะคงมีเรื่องมากมายอยากจะถามเขา ถึงตอนนั้นเขาจะค่อยๆ เล่าให้ฟังรวดเดียวเอง

“ไม่ต้องเลย” อิจิโกะกลับปฏิเสธทะลุกลางปล้องขึ้นมาดื้อๆ ทั้งๆ ที่อิชชินยังพูดไม่จบ เล่นเอาอิชชินที่กำลังเก๊กหล่อพูดเสียงขรึมอยู่ถึงกับลืมเก๊ก หันมามองหน้าลูกชายตัวเองอย่างงงๆ

“ที่ป๋าไม่บอกมาตลอดก็เพราะมี เหตุผลใช่มั้ยล่ะ” ผู้เป็นลูกอธิบายเหตุผลต่อ “นั่นเป็นปัญหาของตัว ป๋าเอง ผมน่ะไม่รู้วิธีถามเรื่องพวกนั้น ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะถามยังไงถึงจะไม่เหยียบย่ำความรู้สึกของป๋า ไม่ทำให้ป๋าต้องเจ็บปวด”

ยมทูตหนุ่มหัวส้มหยุดเว้นระยะครู่หนึ่ง จึงพูดต่อ พลางแกล้งปั้นหน้าเบื่อโลกแก้เขิน

“เพราะงั้นผมจะรอ รอจนกว่าป๋าอยากจะบอก รอจนกว่าป๋าคิดว่าควรบอกจริงๆ จนกว่าจะถึงตอนนั้น ไม่ต้องบอกผมก็ได้”

ฝ่ายอิชชินได้ยินลูกชายพูดดังนั้นก็เลิกคิ้ว ตีหน้างงค้างอยู่อย่างนั้น ครู่หนึ่งก็ยิ้มแล้วออกปากชมลูกชายว่าพูดจาเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ขึ้นนี่ อิจิโกะบอกปัดว่าเปล่า ก็แค่ก่อนหน้านี้มีคนเคยบอกผมมาแบบนี้แล้วทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้น ก็เลยยืมเอามาใช้แค่นั้นแหละ

(หมายเหตุ – เจ้าของคำพูดอิจิโกะในข้างต้นนั้นคือลูเคียครับ เป็นคำพูดที่ลูเคียใช้บอกขอโทษอิจิโกะเรื่องที่ตัวเองเคยพูดถึงการตายของแม่ อิจิโกะโดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของอิจิโกะในเล่ม 3 ครับ)

“…ขอบ คุณที่เคาะหัวผมนะป๋า” อิจิโกะพูดปิดท้าย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไปบนฟ้า ดวงตาเป็นประกายคมกล้า รับกับสีหน้าจริงจังอย่างนักรบที่พร้อมจะโรมรันกับศัตรู “ในที่สุด…ก็ เรียกความรู้สึกกลับคืนมาได้ซะที”

เห็นสีหน้าจริงจังของลูกชาย ดังนั้น อิชชินก็ยิ้มอย่างภูมิใจ ก่อนจะแกล้งหยอดมุกทิ้งท้ายว่า

“ใครว่าพ่อเคาะหัวแก พ่อเฮดบัตแกต่างหาก”

ตัด มาทางฝั่งไอเซ็นซึ่งยังคงยืนอ้อยอิ่งอยู่ตรงจุดเดิมไม่ได้ขยับไปไหน แต่ความจริงกำลังเพ่งสมาธิจับกระแสพลังกดดันวิญญาณเพื่อหาตำแหน่งของสองพ่อ ลูกอยู่เงียบๆ

“…ร่องรอยของพลังกกดันวิญญาณหายไป…กางอาณาเขต ทรงพลังพอดูป้องกันไว้สินะ” เจ้าแห่งความชั่วร้ายพูดออกมาในที่สุด หลังจากตรวจจับกระแสพลังของทั้งคู่มาได้พักหนึ่ง

ตอนนั้นเองที่มี กระแสพลังกดดันวิญญาณคุ้นเคยสายหนึ่งเคลื่อนที่เข้ามาถึงระยะใกล้จากด้าน หลัง ไอเซ็นผินหน้าไปมอง พบกับร่างของอิชิมารุ งิน ลูกน้องมือขวาของตนยืนตีหน้าแป้นแล้นอยู่ข้างๆ ในระยะไม่ห่างนัก

“ไปชมวิวเล่นมานานพอดูเลยนะ งิน” เจ้าแห่งอธรรมเอ่ยปากทักทันทีที่เห็นหน้าอีกฝ่าย

“เปล่าไปชมวิว เล่นนะครับ” ยมทูตหน้าเป็นตอบด้วยสีหน้าแย้มยิ้มจนอ่านความรู้สึกไม่ออก “ก็แค่ไม่เห็นช่องว่างหรือความจำเป็นว่าจะต้องเข้าไปช่วยท่าน มันก็แค่นั้นเอง”

“…งั้นรึ” ไอเซ็นเอ่ยเป็นเชิงรับคำ แต่ดวงตายังจ้องงินเขม็ง

ตอนนั้นเอง เสียงคล้ายผ้าใบผืนใหญ่สะบัดพรึ่บก็ดังขึ้น ร่างปราดเปรียวของอิจิโกะพุ่งพรวดขึ้นมาจากขอบตึกทางด้านหลังของงิน แล้วตวัดดาบฟันวิญญาณ “เท็นสะซันเงสึ” ฟันเข้าใส่งินทันที แต่งินปฏิกิริยาเร็วกว่า ยกดาบฟันวิญญาณ “ชินโซ” ขึ้นรับไว้ได้ทัน

ทัน ใดนั้นก็บังเกิดเสียงครืนสนั่นดังขึ้น ซีกมุมบนของตึกรวมทั้งพื้นดาดฟ้าตึกบริเวณที่ไอเซ็นยืนอยู่ถูกอะไรบางอย่าง ตัดจนขาดหลุดจากตัวตึกออกมาชิ้นใหญ่ รอยตัดเนียนเรียบราวกับลากมีดคมกริบผ่านชิ้นเนยแข็ง

ร่างของไอเซ็น เสียศูนย์ไปเล็กน้อย ขณะร่วงหล่นลงมาตามชิ้นส่วนตึกที่ถูกตัดขาด แต่ด้วยความเจนจัดในวิชาต่อสู้ชนิดหาตัวจับยาก หัวหน้ายมทูตกบฏจึงทรงตัวอยู่บนเศษซากตึกที่กำลังจะหล่นลงพื้นอยู่ได้ไม่ เสียศูนย์ไปตามจังหวะโคลงเคลงง่ายๆ

ทันใดนั้น ร่างของอิชชินก็พุ่งวาบออกมาจากม่านฝุ่นแล้วกราดเพลงดาบใส่ไอเซ็นต่อเนื่อง กันเป็นชุดๆ ไอเซ็นไม่ยี่หระแม้แต่น้อย มุมปากของเจ้าแห่งอธรรมเผยอรอยยิ้มอย่างเหนือชั้นเช่นทุกครั้ง ขณะเคลื่อนไหวปิดป้องเพลงดาบของอิชชินได้อย่างไม่เพลี่ยงพล้ำ

จังหวะ ที่เจ้าแห่งความชั่วร้ายมัวแต่มองจังหวะโจมตีของดาบในมือขวาอยู่นั้นเอง มือซ้ายของอิชชินกลับยกขึ้นเล็งตรงไปยังไอเซ็นโดยใช้แขนขวาที่ขยับ กราดกระบวนท่าอยู่เป็นตัวบังสายตา นิ้วกลางของมือซ้ายนั้นกดเข้ากับนิ้วโป้งจนแน่นเหมือนคานงัดที่ถูกดึงจนเต็ม เหนี่ยว พร้อมจะดีดออกไปสุดแรงได้ทุกเมื่อ

และพริบตาที่ไอเซ็นสังเกต เห็นการขยับของมือซ้ายนั้นเอง อิชชินก็ดีดนิ้วกลางผึงออกไปเต็มแรง เกิดเป็นคลื่นกระแทกขนาดใหญ่พุ่งออกจากนิ้วกลาง ปะทะเข้าใส่ไอเซ็นเต็มแรง ร่างของเจ้าแห่งอธรรมลอยละลิ่วไปข้างหลังเหมือนว่าวถูกลมแรงกระโชกเข้าใส่ พุ่งทะลุตึกใหญ่ที่อยู่ด้านหลังสองตึกจนทลายลงมาทั้งหลังในพริบตา

ตัด ฉากไปทางการต่อสู้ระหว่างอิจิโกะกับงิน เมื่อตึกที่ใช้เป็นฐานปะทะกันเมื่อครู่นี้ถล่มลงไปแล้วจากการต่อสู้ระหว่าง ไอเซ็นกับอิชชิน ทั้งคู่จึงไม่มีทางเลือก จำต้องผละจากตึกนั้นแล้วร่อนลงยืนเผชิญหน้ากันกลางลานกว้างที่เต็มไปด้วยซาก หักพังของตึกที่แหลกลาญจากการสงครามระหว่างกองทัพของไอเซ็นและ 13 หน่วยพิทักษ์

“…นานแล้วนะ นับจากวันที่สู้กับเจ้าคราวนั้น” ยมทูตหน้าจิ้งจอกเป็นฝ่ายออกปากทักก่อนหลังปลายเท้าทั้งคู่แตะพื้น “ครั้ง นี้ข้าไม่ออมมือแล้วนะ”

พูดจบ งินก็ออกปากประกาศด้วยน้ำเสียงแหลมเล็กเรียบเฉย แต่แฝงแววเจ้าเล่ห์มุ่งร้ายอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

“ปลดปล่อย สวัสดิกะ”

จบตอน


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: