[Spoil] HunterXHunter – 302 เป้าหมาย

Credit Text Spoil : Aya+EVE
“ร่างต้นของปูฟอยู่กับราชา!! พวกมันกำลังมุ่งตรงมาทางวังด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ…!!” ปาล์มตะโกนบอกทุกคน

(ประธานอาจจะแพ้ไปแล้วสินะ…!!  สิ่งที่พวกเราพอทำได้ตอนนี้คืออะไร!?) เมื่อเห็นว่าราชายังอยู่ นัคเกิ้ลกังวลขึ้นมาอีกครั้ง

(เกิดอะไรกันขึ้นเนี่ย…!?  ท่านผู้นำอยู่ไหนกันน้า…!?) ส่วนโคมุกิยังคงงงต่อไป

HunterXHunter 302 เป้าหมาย
ภาพเปิด กอร์นมุ่งหน้าไปหาไคท์เต็มกำลัง

ทางด้านราชาเมลเอมพยายามเร่งสปีดทิ้งห่างพอทคลีนทีไปทีล่ะนิด แต่พอทคลีนเองก็ตามติดตัวปูฟอย่างอัตโนมัติเช่นกัน
“สลัดไม่หลุดรึ  น่ารำคาญจริงเชียว” ราชาบ่น

“นี่เป็นความสามารถของศัตรู ครับ”
“ข้าคิดว่าถ้าไม่โจมตีเข้าใส่ร่างต้นตรงๆ มันคงไม่ยอมหายไปแน่”
ยูปีอธิบาย

“เฮอะ  น่าสน”
“ขอลองดูหน่อย”

เมลเอมยกแขนซ้ายขึ้นชี้ไปทางพอทคลีน ใบหน้าบูดเบี้ยวจำนวนมากพลันปรากฏขึ้นบนแขนซ้ายเหมือนกับรูปร่างของความโกรธ ที่ยูปีเคยใช้ถล่มใส่พวกนัคเกิ้ลไม่ผิด นอกจากนั้นในฝ่ามือก็ยังมีปากเล็กๆและดวงตาคู่นึงเผยออกมาให้เห็น รูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไปของเมลเอมทำให้2องครักษ์ตะลึง

ปูฟ“โหวว”
ยูปี(นี่มันของเรา…)

ตูมมมมมม

ลำแสงขนาดใหญ่ถูกยิงออกมาจากฝ่ามือสาดเข้าใส่พอทคลีน ทะลุผ่านไปยังภูเข้าด้านหลังจนเกิดระเบิดขนาดใหญ่ขึ้นแบ่งภูเขาออกเป็นสอง ซีกในทันที

แต่ถึงกระนั้นเมื่อฝุ่นควันจางลงพอทคลีนในสภาพปกติก็บินตรงกลับมาหาปูฟต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เข้าใจล่ะ” เมลเอมสรุปสั้นๆ

ยูปีก็ปลาบปลื้มใจขึ้นอีกครั้งเมื่อได้เห็นราชาใช้ความสามารถของตัวเอง
(ความสามารถของพวกเรา…ไม่ได้มีไว้เพื่อตนเอง!!)
(แต่พวกมันคือสิ่งที่มีไว้ เพื่อมอบให้ราชา!!)

“ยูปี” ราชาเรียกยูปีขึ้นมา “มันดูแปลกๆ…”

(เอ๋…) ยูปีงง

ราชาหันกลับมาถามแบบเน้นๆ

“เจ้ารู้ว่าความสามารถนี้มาจากการโจมตีของศัตรู”
“แสดงว่าพวกเจ้าต้องเคยเจอมันมาแล้วใช่มั้ย”
“ต้องมีซักคนในพวกเจ้าที่โดนการโจมตีนี้มา”

“ใคร?”

“……”
“ข้าเคยโดนโจมตีมาขอรับ”
ยูปีก้มหน้าสารภาพโดยมีปูฟคอยเป็นพยานอยู่ข้างๆ

“แต่ตัวเจ้าในตอนนี้ก็ไม่ได้โดนมันเกาะติดอยู่”
“แล้วทำไมศัตรูถึงยังมีชีวิตอยู่ได้?”
“ทำไมเจ้าถึงสามารถปลดความสามารถของศัตรูได้?”

“ตอบมา”

ราชาเค้นเสียงถามยูปี

“……”

ยูปีก้มเงียบลงครู่นึงก่อนจะตอบราชาออกไป

“ข้ายื่นข้อเสนอกับมัน…”
“ว่า…(ถ้าเจ้าปลดเจ้านี่ออกไป ข้าจะยอมปล่อยพรรคพวกเจ้า)”

“ถ้าเช่นนั้นแสดงว่าเจ้ามีโอกาสกำจัดมันรวมถึงพวกของมันไปแล้ว”
“ทำไมถึงไม่ลงมือ?”
ราชาถามต่อ

ยูปีก้มหน้าก้มตาสารภาพ
“ด้วยความสัตย์์จริง”
“ข้าเองก็ไม่รู้ว่าทำไม”
“อาจเป็นเพราะ……ข้าไม่อยากจะแพ้…ให้กับศัตรู”
“ถึงแม้พวกมันจะเป็นศัตรู แต่ข้ารู้สึกว่าหากไม่ทำตามคำสัญญาก็เท่ากับว่าข้าเป็นฝ่ายแพ้”

“บ้ารึไง…!! จะบอกว่าเจ้าใช้อารมณ์ส่วนตัวมาตัดสินใจแล้วปล่อยเจ้าพวกที่กล้าต่อกรกับราชาไปเฉยๆงั้นหรอ?” ปูฟโต้ขึ้นบ้าง

“ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ”
“ข้าขอยอมรับการลงโทษทั้งหมด”
ยูปีสรุป

เมลเอมหันหลังกลับยื่นหางให้พวกปูฟและยูปีเกาะเพื่อเดินทางกันต่อ
“ข้าแค่สั่งไว้ว่าห้ามโกหกต่อข้า”
“ไม่มีข้อตำหนิสำหรับคนที่พูดความจริงอย่างตรงไปตรงมาหรอก”

หลังจากนั้นเขาก็ขานชื่อองครักษ์ขึ้น ขึ้นเพื่อกำชับบางอย่าง

“ปูฟ ยูปี”
“ร่างกายของพวกเราตอนนี้ ไม่ได้ถูกแบ่งแยกออกจากกันแล้วนะ”
“ตั้งแต่นี้เลือดเนื้อและจิตใจของพวกเราได้เชื่อมโยงถึงกันแล้ว”
“ต่อไปนี้ระหว่างเราสามคนจงอย่าได้มีอะไรปิดบังกันอีก!!”

“ราชา…!!”
ยูปีน้ำตาปริด้วยความยินดี

มีเพียงแต่ปูฟที่ยิ้มแห้งๆรับแล้วก็เปลี่ยนไปกัดฟันด้วยความเจ็บใจ

(…ราชา…เพราะข้ารู้สึกผิดใช่มั้ย เลยรู้ว่าข้ากำลังมีแผน)
(เมื่อกี้คือคำเตือนครั้งสุดท้ายใช่มั้ยขอรับ…!?)

(แต่ถึงอย่างนั้น)
(ถึงแม้ว่าต่อให้เราต้องรับโทษถึงตาย!!!)
(ก็เพื่อราชา!!)

ความรู้สึกของร่างต้นสะท้อนออกมาถึงร่างแยกของปูฟ มันกระจายร่างออกเป็นเศษเสี้ยวเล็กๆออกไปทั่ววัง

(มันอยู่ไหน?)
(เพื่อเป้าหมายในการปกครองเหล่าสรรพชีวิต!!!)
(นังนั่นต้องถูกกำจัด!!)

(ต้องรีบหายัยนั่นให้เจอเพื่อผลประโยชน์แก่ราชา  !!!)

ปูฟจิ๋วกระจัดกระจายกันไปทั่วด้วยเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวตามล่าโคมุกิ

“!!”

จู่ๆนัคเกิ้ลก็โผล่ขึ้นต่อหน้าปูฟจิ๋วกลุ่มนึง

“มัวแต่แยกส่วนกระจิ๋วหลิวแบบนั้นโจมตีชั้นไม่เข้าหรอกนะเว้ย” นัคเกิ้ลกวักนิ้วท้าทาย

แต่ปูฟจิ๋วกลุ่มนั้นกลับพุ่งเลยนัคเกิ้ลไปแบบไม่แยแส

“บ๊ะ!! เมินไปเฉยๆเลยรึวะ ไอ้บ้านี่?”
“ถ้าไม่สู้กับชั้นก็เอาพอทคลีนออกไม่ได้ นะว้อย!!”

อีกด้านนึง ร่างต้นของปูฟหันกลับไปถามยูปี
“ยูปี!! ศัตรูปรากฏตัวต่อหน้าแบบกระทันหัน!!”
“ไอ้เจ้านี่มันเทเลพอร์ทได้ด้วยหรอ?”

“นั่นฝีมืออีกคน!! เจ้าคนที่คล้ายคาเมเลี่ยนสามารถทำให้ตัวเองและคนรอบข้างหายตัวได้อย่างอิสระ!!”
“ข้าก็ไม่รู้จักชื่อ แต่มันเคยเป็นหัวหน้าหน่วยมาก่อน ไอ้เจ้านี่เป็นคนทรยศ!!”

ยูปีตอบให้แต่ก็ไม่วายโดนปูฟแขวะ
“นอกจากมนุษย์แล้ว นายยังปล่อยคนทรยศไปอีกงั้นรึ อะไรกันเนี่ย!?”

“ชิ…”
“ได้โปรดลงโทษข้าเถอะขอรับ…!!”
“นะครับราชา!! หลังจากจัดการเจ้าพวกนั้นแล้ว…”
ยูปีหันกลับไปบอกราชา

“ข้าไม่เอาเรื่อง แค่เรื่องเล็กน้อย” ราชาสรุป

“ยิ่งไปกว่านั้น ข้าเห็นว่านี่เป็นบททดสอบที่เหล่ามดจะต้องก้าวข้ามเสียด้วย”
“ยูปีอารมณ์ของเจ้าที่ผันผวนไปเมื่อได้เห็นผู้บุกรุก ควรได้รับการยอมรับและก้าวข้าม…!”
“มนุษย์ได้เสียสละเพื่อให้เราก้าวข้ามไปสู่มิติใหม่ที่เหนือขึ้นไปอีก…!!”
“หากเราบรรลุขึ้นไปถึงวิวัฒนาการขั้นสูงสุดแล้ว ‘ตัวตน’ของความเป็นมนุษย์ที่หลงเหลืออยู่ก็เป็นแค่เพียงเศษเสี้ยวเล็กๆที่ไม่ต้องใส่ใจ…!!”

[ความคิดเห็นของราชาตรงข้ามจากเดิมสิ้นหลังจากการระเบิด]
[รึว่านี่เป็นผลพวงจากอาการช็อค]

[ไม่]

[พวกมัน ยังคงเป็นราชา]

ที่วัง ร่างแยกของปูฟกระจายออกเป็นฝุ่นควันเล็กน้อยปกคลุมไปทั่วบริเวณ
(ถ้าความสามารถศัตรูคือการทำให้ล่องหน)
(ก็มีแต่จะต้องสัมผัสโดยตรงเท่านั้น!!)
(ต้องกระจายร่างแยกให้มากที่สุดเท่าที่จะยังคงสภาพการมองเห็นไว้ได้ขนาดเท่ายุง)
(เพิ่มระยะการค้นหาขึ้น!!)

นัคเกิ้ลเองก็ได้แต่เลิ่กลั่กดูปูฟกระจายร่างแยกออกไปโดยทำอะไรไม่ถูก

(ไอ้บ้านี่…!!เป้าหมายของมันไม่ใช่เราแต่แรกแล้ว!!)
(ใครกันที่มันรีบกลับมาหาอย่างเร่งด่วนแบบนี้!?)
(รึว่าจะเป็นเมลเลี่ยนที่เป็น’คนทรยศ’!?)
(ถ้าแบบนี้เป็นปัญหาใหญ่แน่…!!)

(หากไม่มีความสามารถของเมลเลี่ยน……ก็จะไม่มีทางกำจัดราชาได้แน่…!!)

(ต้องไปคุ้มกันเมลเลี่ยน!!)

นัคเกิ้ลออกวิ่งจากบริเวณทางเดินของวัง

เหล่าทีมบุกทั้งหมดแตกออกเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย ทางอิการูโก้ก็ซุ่มรออยู่ที่มุมกำแพงด้านนึง
และคิรัวร์ที่แบกเมลเลี่ยนขึ้นหลังโดยมีโคมุกิขี่อยู่กำลังวิ่งหลบอยู่ภายใต้ผลของผู้สมคบคิดแห่งเทพ ส่วนทางปาล์มก็ได้วิ่งตรงไปยังทางเข้าโกดังใต้ดิน

(เรามองไม่เห็นปูฟ ถ้าร่างแยกของมันมีขนาดเล็กเกินไป…!!)
(ไม่เหมือน’ร่างต้น’ เรารับรู้ร่างแยกมันไม่ได้ ถ้ามันไม่กลับมามี’ขนาดเท่าตัวจริง’)

ขณะเดียวกันปูฟจิ๋วทั้งหลายกำลังประมวลผลข้อมูลผ่านร่างต้น

(เจ้าคนผมทรงรีเจนท์ที่จู่ๆก็โผล่นั่นเป็นแค่ตัวล่อ)
(มันคงรู้แล้วว่าเรารู้ว่าคาเมเลี่ยนเป็นคนทรยศ)
(ถ้าจะพูดอีกอย่างพวกมันกำลังคิดว่าเราย้อนกลับมากำจัดเจ้าคาเมเลี่ยน!!)

(ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้วหากยัยนั่นกำลังหลบหนีรึซ่อนตัวอยู่กับเจ้าคาเมเลี่ยนด้วยความสามารถล่องหน)
(พวกมันก็ควรเน้นการคุ้มกันมาที่เจ้าคาเมเลี่ยนเป็นอันดับแรกโดยทิ้งยัยนั่นไว้!!)
(นั่นก็เพราะพวกมันคิดว่าเรากลับมาเพื่อจับตาดูเจ้าคาเมเลี่ยน!!)

(พวกมันคงคาดไม่ถึงว่าเราจะย้อนกลับมาฆ่าผู้หญิงที่ปีโต้ลนลานจะรักษาให้ได้!!)

(แล้วจะยิ่งดีถ้าพวกมันคิดว่าเรากลับมารับตัวผู้หญิง!!)
(เราอาจต่อรองให้มันส่งตัวยัยนั่นมาให้เองก็ได้…!!)

ตอนนั้นเองที่หน้าทางลงโกดังใต้ดินปาล์มกดรหัสเลื่อนชัตเตอร์ขึ้น ทั้งหมดนั้นล้วนอยู่ในสายตาของฝูงปูฟจิ๋ว

“!!”

(ชัตเตอร์ทางลงใต้ดิน…… เข้าใจล่ะ)

(พวกมันรู้แล้วว่าเรารู้เรื่องความสามารถล่องหนเลยกำลังบีบให้เราเลือก)
(ถ้ามีคนที่ล่องหนได้วิ่งลงไปในนั้นรึกำลังวิ่งไปที่อื่น……!)
(พวกมันจะบีบให้เรากระจายร่างแยกให้ มากขึ้นเพื่อตัดกำลัง…!!)

“เดี๋ยวก่อน!”
“อยู่นั่น!!”

(ยัยนั่น(โคมุกิ)…!?)

ปูฟจิ๋วกลุ่มนึงตะโกนขึ้นชี้ไปทางดาดฟ้าทางเดินอีกฝั่งที่คิรัวร์เป็นฝ่ายอุ้มโคมุกิปรากฏตัวขึ้นมาให้ปูฟเห็นเอง

(ทางเลือกสองทาง…แต่อะไรดี)
(คนทรยศรึยัยนั่น!? พวกมันกำลังพิสูจน์หาเป้าหมายของเรา!!)

(ควรส่งร่างแยกไปทั้งสองทาง เพื่อให้พวกมันสับสนดีมั้ย?)
(รึว่าควรแกล้งทำเป็นส่งร่างแยกตามเจ้าคาเมเลี่ยนไปเพื่อหลอกพวกมัน!?)
(ต่อให้พวกมันปิดชัตเตอร์ขังเราไว้ เราก็หนีออกมาได้ด้วยสัดส่วนที่เล็กจิ๋ว…)
(แต่!!ไม่มีเวลาแล้ว!!)

(ต้องจัดการนังนั่น!!)

ปูฟรวบรวมร่างแยกทั้งหมดเป็นร่างเดียวพุ่งเข้าใส่โคมุกิและคิรัวร์ อีกด้านคิรัวร์ก็ได้รู้เป้าหมายของปูฟชัดเจน

(เป้าหมายของมันคือเธอ(โคมุกิ)สินะ!!)

คุ้มกันตัว’ประกัน’โคมุกิ!!

จบตอน


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: