[Spoil] HunterXHunter – 301 ความจำ

Credit Text Spoil : Aya+EVE
ท่ามกลางหลุมระเบิดขนาดใหญ่ที่เริ่มคลายความร้อนลง มวลควันมหาศาลได้ถูกแหวกออกให้เห็นเงาร่างร่างนึงเดินออกมา

ราชามดเมลเอมก้าวออกมาในสภาพเต็มร้อยอีกครั้งราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ตามติดมาด้วย2องครักษ์ที่ยอมถวายร่างเพื่อทำการรักษาราชาจนร่างกายตนได้เปลี่ยนรูปไปจากเดิมสิ้น โดยปูฟนั้นเหลือแต่เพียงร่างต้นขนาดเท่าแมลงวันตัวเล็กจิ๋วเท่านั้น ส่วนยูปีได้กลายเป็นเพียงร่างป้อมเตี้ยลงจนมีสภาพคล้ายตุ๊กตาล้มลุกขนาดเหมาะมือ

(องค์ราชาทรงเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง แข็งแกร่งยิ่งกว่าแต่ก่อนเสียอีก!! ไร้ข้อกังขาจริงๆ! )
(เลือดเนื้อของเราเติมเต็มแก่ราชา…!! ตอนนี้เราได้เป็นส่วนนึงขององค์ราชา ช่างเป็นเกียรติอะไรเช่นนี้!!)
(จังหวะการเต้นของหัวใจ!! อุณหภูมิร่างกาย!!)
(นี่มันช่างเหมือนกับได้แบ่งปันความรู้สึกร่วมกันกับ องค์ราชา!!)

2องครักษ์ในร่างเล็กจิ๋วมองร่างของผู้นำของพวกตน อย่างปิติยินดี

(แต่……)
(มันทำให้เราเข้าถึง สาเหตุที่องค์ราชา…กังวล)

สายตาขององครักษ์เปลี่ยนไปตามท่าท่าทีของราชาที่ดูกลัดกลุ้มขึ้นมา

“ราชา!!”
“ราชาเมลเอม  รู้สึกเช่นไรขอรับ? ข้าเห็นว่าเราควรกลับไปที่วังกันก่อน”

“หากราชาต้องการอาหารอีกก็ย่อมได้นะขอรับ” (ร่างแยกของข้ากำลังตรงมาทางนี้ภายในไม่กี่นาที)

ยูปีเสนอความคิดเห็นของตนต่อราชาแล้วตามด้วยปูฟ เมื่อได้ยินคำว่าอาหารเมลเอมก็ย้อนนึกไปถึงความรู้สึกในยามเกิดใหม่

“อาหาร…”
“งี้นี่เอง รสชาตินั่นเป็นเรื่องจริงงั้นซินะ…”

……

พวกองครักษ์เงียบตั้งใจฟังราชาพูด

“ภายในแสงจ้านั่น ข้าได้ยินคนกำลังเรียกข้า  …เมลเอม”
“และข้าก็ไม่แน่ใจด้วยว่ามันเป็นความฝันรึความจริง”
“ทำไมข้าถึงได้อยู่ที่นี่?”
“ข้าจำไม่ได้เลยซักนิด…!!”

ฟังมาถึงจุดนี้พวกองครักษ์ได้เข้าใจในทันทีถึงสาเหตุที่ราชาสับสน
(ความทรงจำ…?!)

ราชาเริ่มพูดต่อ
“สภาพร่างกายก็ไม่มีอะไรผิดปกติ”
“แถมรู้สึกทั้งร่างยังเปี่ยมไปด้วยพลัง”
“มีเพียงแต่ในหัวที่ยังคลุมเคลืออยู่…”

ระหว่างบรรยายความรู้สึกออกไป เมลเอมก็เหลือบไปเห็นทั้งสองในสภาพเล็กจิ๋วเข้า

“ทำไมเจ้าทั้งสอง ถึงได้มีสภาพเช่นนี้?” เมลเอมถามด้วยความแปลกใจ

“………”
“ข้าใช้ส่งร่างแยกออกไป เพื่อค้นหาศัตรูและทำลายพวกมันขอรับ”

ปูฟพยายามตอบอย่างเลี่ยงๆกับคำถามของราชา ทันใดนั้นปลายหางแหลมของราชาก็หันชี้มาจ่อหน้าปูฟจนมันต้องหยุดพูดต่อในทันที

……

ราชาเป็นฝ่ายเปิดฉากทำลายความเงียบ

“ต่อให้เป็นการทำเพื่อปกป้องข้า แต่ก็อย่าได้แม้แต่จะคิด”
“การโกหกใส่ข้าถือ ว่าเป็นสัญญาณของกบฎ”
“อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำ”

“ข้ากินพวกเจ้าทั้งคู่…!! เข้าไปใช่มั้ย?”

เมื่อโดนเค้นเข้าทั้งคู่จึงรีบคายความจริงออกมา

“พวกเราเต็มใจถวายร่างกายเอง!!”
“แม้รู้ดีว่าเป็นการมิสมควร!!แต่ก็ยังทำไปโดยพลการ!!”

“เกิดอะไรขึ้น…!? อธิบายมา!!” ราชาถามต่อ

“ก่อนอื่น… ข้าอยากพิสูจน์บางอย่างก่อน”

ปูฟถามย้อนขึ้นมา

“หากราชายังจำรูปร่างดั้งเดิมของข้าและยูปีได้”
“ราชาก็น่าจะจำวันที่พวกเราถวาย การรับใช้วันแรกได้สินะขอรับ…?”

เมลเอมหยุดคิด ขึ้นมาครู่นึงก่อนจะตอบกลับไป

“………”

“ไม่”

“แม้ข้าจะรู้ได้ทันทีที่เห็นว่าเจ้าสองคนคือราชองครักษ์ปูฟและยูปี”
“แต่ก็สรุปไม่ได้ว่าข้าจำพวกเจ้าได้”
“มันยังคลุมเครืออยู่มีบางอย่างที่ขาดหายไป”

ราชาสรุปตอบ

เมื่อได้ฟัง ปูฟก็หยุดคิดครู่นึงก่อนอธิบายออกมา
“ราชาเมลเอมขอรับ”
“ข้าเกรงว่าอาจเป็นการสูญเสียความทรงจำระยะสั้นๆจากการระเบิด”

“ระเบิด…?” ราชาสงสัย

“ขอรับ!!” ปูฟเริ่มอธิบายต่อ

“ราชามาที่นี่เพราะต้องสู้กันแบบหนึ่งต่อหนึ่ง”
“แต่เจ้ามนุษย์ขี้ขลาดกลับใช้วิธีสกปรกซ่อนระเบิดเอาไว้”
“ทำลายเกียรติยศที่ราชามอบให้!!”

(หนึ่งต่อหนึ่ง…!!)
คำพูดของปูฟสะกิดบางอย่างภายในใจขอราชา บางอย่างที่คลุมเครือเป็นรูปร่างคล้ายกระดานสี่เหลี่ยม
(ใช่…ข้า เคยดวลกันแบบหนึ่งต่อหนึ่ง…)

ระหว่างนั้นปูฟก็ยังคงอธิบายต่อไป
“แต่ราชาทรงแข็งแกร่งและมีโชคเกินกว่าที่จะล่วงลับด้วยระเบิดที่มนุษย์สร้างขึ้น”
“ถึงกระนั้นพวกเราไม่สามารถจะทนนิ่งดูดาย เมื่อได้เห็นความเจ็บปวดที่ราชาได้รับ”
“แม้จะรู้ัว่าอาจถูกลงโทษ แต่พวกเราก็เลือกที่จะช่วยราชาอย่างเต็มกำลัง”

“จากศีรษะจรดเท้าของเรามีไว้เพื่อราชามาตั้งแต่ต้น!!”
“พวกเราแค่ถวายมันคืนแด่ราชา!!”

ฟังปูฟพูดจบราชาก็ได้แต่นิ่งเงียบ

“กลับวังกันก่อนเถอะขอรับ …!!”
“อาจช่วยให้ราชาจำอะไรขึ้นมาบ้างก็ได้”
ยูปีเสนอขึ้นบ้าง

ทันใดนั้น ร่างแยกของปูฟที่กำลังบินมาหาร่างต้นก็รีบตีโค้งกลับวังสุดกำลังทันที

(โอกาสนี้แหละ!!! ครั้งเดียวในชีวิต)
(ชิงกลับวังก่อนที่พวกราชาจะถึง ฆ่ายัยโคมุกิซะ!!)

(ตอนนี้ราชายังไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับยัยนั่น!! ถ้าลบตัวตนของมันซะตอนนี้)
(ราชาก็จะไม่มีโอกาสที่จะจดจำเธอได้!!)

ทางด้านร่างต้นของปูฟ แม้กำลังมองลับหลังราชาอย่างแนบเนียนแต่ในใจกลับคิดแผนกบฏออกมาอย่างชัดเจนในระยะเผาขน

(ที่เราต้องทำก็แค่เกลี้ยกล่อมปีโต้?! กับจัดการพวกมนุษย์ที่เข้ามาขวาง?! ไม่สิ!!!)
(ก่อนอื่นของก่อนอื่น ต้องฆ่าโคมุกิเสียก่อน!!)
(ขอเพียงแค่นั้นที่เหลือจะเป็นยังไงก็ช่าง!!)

(หากราชามุ่งหน้ากลับวังทันที ก็ต้องใช้เวลาเต็มที่ราว20นาที…)
(มีเวลาเหลือเฟือสำหรับการลงมือฆ่า …!!)

ยังคิดไม่ทันจบปูฟก็สังเกตเห็นประกายแสงวูบออกจากกางหลังของราชา ไม่ทันไรมันก็กางออกเป็นรูปปีกขึ้นมาคู่นึง

ราชากางปีกรูปทรงคล้ายริ้วผ้าคลุมขนาดพอ เหมาะกับตนขึ้นมาภายในช่วงเวลาสั้นๆ

“รู้สึกเหมือนกับว่า มันเป็นส่วนนึงของร่างมาตั้งแต่เกิด”
“ราวกับว่าข้าจะบินเมื่อไรก็ได้”

ราชาได้พูดถึงปีกที่งอกขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะโดดขึ้นฟ้า บินฉวัดเฉวียนไปมาทดสอบความคล่องตัว
ความเร็วที่ราชาใช้ทดสอบนั้น ทำให้ปูฟที่วางแผนร้ายอยู่แสดงอาการตะลึงขึ้นมาอย่างชัดเจน

“วังอยู่ทางไหน” ราชาถาม

“ทางเหนือขอรับ”
“หากเร่งหน่อยราชาคงไปถึงได้ภายใน15นาที”…!!”

ยูปีชี้นิ้วบอกทิศทางให้เสร็จสรรพ

“ที่นั่นรึ”
“คำตอบที่ข้าค้นหาอยู่ที่นั่น…!!”

ราชารำพึงขึ้นมาเบาๆก่อนบินแหวกฟ้าพุ่งขึ้นเหนือด้วยความเร็วสูงโดยมียูปีและปูฟเกาะติดหางตามมาด้วย

เมื่อเริ่มออกเดินทางปูฟที่เกาะปลายหางมาติดๆเริ่มกังวลขึ้นมา

(เร็ว…!!!)
(ขืนมัวโอ้เอ้มีหวังโดนจับได้แน่!!)
(15นาที…?! ไม่สิ!! ความเร็วขนาดนี้คงถึงใน5นาที อาจจะแค่2ถึง3นาทีถ้าเร่งขึ้นอีก)
(เร็วเข้า!! ร่างแยกของข้า!!)

(หากได้เห็นขบวนมนุษย์นับร้อยนับพันเบื้องหน้าพระราชวัง)
(ราชาคงจะระลึกขึ้นได้!! เป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวในการรวบรวมเหล่าสิ่งมีชีวิต!!)
(ตราบใดที่ราชาไม่เห็นยััยผู้หญิงนั่น)

(ในฐานะองครักษ์ผู้ซึ่งรับช่วงความปารถนาของราชินี)
(เราต้องกำจัดมันซะ!!!)
(ไอ้เจ้าผู้หญิงไร้ค่าคนนั้น!!!)

ฟุ่บ

ร่างแยกของปูฟโจนลงภายในหอรับรองแขกของวังอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่เจอกลับเป็นเพียงห้องโล่งๆที่มะรอยทะลวงจากฝนมังกรเต็มไปหมด

(ไม่อยู่แล้ว…!? หายไปไหนกัน!?)

ผั่วะ!!

ไม่ปล่อยเวลาให้สงสัย นัคเกิ้ลที่อยู่ในสภาพผู้สมคบคิดของเมลเลี่ยนซัดฮาโควาเระเต็มแรงเข้าใส่ปู ฟร่างแยกจนตัวลอย

อีกมุมของห้อง เงาร่างของหญิงสาวร่างนึงได้จับจ้องไปที่เจ้าองครักษ์ที่กำลังงุนงงอยู่

“ชั้นเคยเห็นแกด้วยดวงตาคู่นี้มาแล้วตอนเป็นดักแด้…!!”
“ไม่ว่าแกจะทำอะไรที่ไหน ชั้นก็สามารถ’มองเห็น’ได้หมด…!!”

ปาล์มทวนย้ำความสามารถของตนขึ้นมาลอยๆ

พร้อมๆกันกับตอนที่ร่างแยกถูกโจมตี ร่างต้นของปูฟที่อยู่อีกฟากของท้องฟ้าก็ได้ประหลาดใจ
(อะไร!?มีใครโจมตีใส่ร่างแยก!? ทำไมถึงได้ไม่มีร่องรอยอะไรเลย…!!)

“ปูฟ ไอ้นั่นมันอะไร?”
เมลเอมเป็นคนเรียกสติปูฟด้วยคำถามแปลกๆ
จนปูฟสังเกตุเห็นสัตว์เน็นร่างอ้วนกลมที่เคยเกาะติดอยู่กับยูปีปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันกลับมาติดอยู่กับตัวเองแทน

พอทคลีนแสดง เลขดอกเบี้ย233

“ไม่ทราบขอรับ อาจเป็นผลจากที่อีกร่างของข้าถูกศัตรูโจมตีเข้าใส่” ปูฟตอบด้วยท่าทีกังวล

“……ต้องรีบแล้ว”
เมลเอมเชิดหน้าตรงไปข้างหน้าเร่งสปีดพุ่งแหวกท้องฟ้าตรงกลับวัง

อีกด้านนึงภายในวัง ด้วยการมองเห็นของปาล์มเหล่าฮันเตอร์กำลังเคลื่อนไหวภายใต้ความคิดเดียวกัน

(ราชายังไม่ตาย!!)

จบตอน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: