[Spoil] Hayate no Gotoku! – 264 อย่างเงียบเหงา และ [เสียงระฆังกังวานไปยังอนาคต]

Credit Text Spoil : น้ำมะนาว4-0
หน้าเปิด
ที่โรงแรมอายุมุบอกว่าเสียดายที่โชว์กับปาร์ตี้จบไปซะแล้ว นางิบอกว่าแต่คืนวันสุดท้ายนี่ยังไม่จบ
เริ่มตอนที่ 264 อย่างเงียบเหงา และ [เสียงระฆังกังวานไปยังอนาคต]
อาเทน่าเล่าต่อว่าหลังจากตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่นอกปราสาทและมีดาบวิชิโรซากุระปักอยู่ข้างตัว เหมือนกับมีไว้เพื่อปกป้องเธอและเพราะเธอหลับอยู่ในสภาพนั้นตลอด 1 ปี จึงไม่รู้ว่าคนที่ช่วยเธอไว้เป็นใครกันแน่ แต่เธอคิดว่าเขาคงออกจากปราสาทมาด้วยกันอย่างปลอดภัยแน่นอน แต่ในวันหนึ่งเมื่อปีที่แล้ว คิงไมดาสที่สิงอยู่ในตัวเธอตื่นขึ้นมาและพูดว่าคิดว่าคนๆนั้นออกมาได้แล้วจริงๆงั้นเหรอ ทั้งที่ตามหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ แต่ยังคิดอยู่ได้ว่าเขาออกมาจากปราสาทแล้ว จะรู้ได้ยังไงว่าเขาออกมาแล้วหรือยัง
คิงไมดาส – “ถ้าอยากตามหาจงกลับไปที่ปราสาท ถ้าอยากกลับเข้าปราสาทจงตามหาหิน”
อาเทน่า – เพราะฮายาเตะ คิงไมดาสที่สิงฉันอยู่เลยหายไปแล้ว แต่ฉันก็ยังอยากรู้อยู่ดีว่า
อาเทน่า – เขาคนนั้นยังอยู่ในปราสาทหรือเปล่า ถ้าเขาออกมาไม่ได้เพราะฉันล่ะก็ฉันคง…
ฮายาเตะ – ไม่เป็นไร คนๆนั้นกลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัยเลยล่ะ
อาเทน่าสงสัยว่าฮายาเตะรู้ได้ยังไง ฮายาเตะตอบว่าจากลักษณะแผลรูปกากบาทและจังหวะเวลาในตอนนั้นเป็นไปได้แค่คนเดียวคือ อิคุสะ พี่ชายของฮายาเตะ และหลังจากตอนนั้นเขาก็กลับมาบ้านอย่างปลอดภัย อาเทน่ารู้สึกโล่งใจแต่ฮายาเตะบอกต่อว่าหลังจากนั้นไม่นานพี่ชายของเขาก็หายสาบสูญไป แต่คงไม่น่าเป็นห่วงเพราะคนอย่างพี่ชายไม่มีทางตายง่ายๆแน่ ถ้ายังมีชีวิตอยู่จะต้องได้พบกันอีก และบอกว่าตอนนี้หินราชาไม่จำเป็นสำหรับอาเทน่าแล้ว อาเทน่าตอบว่าใช่ไม่จำเป็นแล้วที่จำเป็นตอนนี้ก็คือ… และระฆังในปราสาทก็ดังขึ้น
อายุมุที่โรงแรมแปลกใจกับเสียงระฆัง พอดีฮินางิคุกับอิสึมิกลับมาถึงพอดี อิสึมิบอกว่าเป็นเสียงระฆังจากบ้านของคุณเทนโนสุ ไอกะแซวฮินางิคุว่าคุณฮีโร่หายไปไหนมา ฮินางิคุตอบว่าก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอก
ฮินางิคุ – แค่ไปปกป้องโลกมาเท่านั้นเอง
มาเรีย – แต่นี่เหมือนเสียงระฆังบอกลาการเดินทางเลยนะคะ
นางิ – ยังไม่จบหรอก
มาเรีย – เอ๋
นางิ – จากนี้ต่างหากล่ะ เสียงระฆังนี่กังวานไปถึงอนาคต
ทางอาเทน่ากำลังจะบอกฮายาเตะว่าเธออยากอยู่กับเขาตลอดไป แต่ฮายาเตะบ่นว่าเวลาป่านนี้แล้ว คุณหนูคงเป็นห่วงแย่ อาเทน่าถามว่าคุณหนูตระกูลซันเซนอิงเป็นคนยังไงถึงได้ยอมทำลายหินราชาทั้งที่รู้ว่าต้องสูญเสียทรัพย์สมบัติทั้งหมด
ฮายาเตะ – ตามปกติแล้วจะโมโหอยู่ตอลดเวลา
อาเทน่า – เอ๋? โมโหตลอดเวลา?
ฮายาเตะ – ชอบพูดว่า “อะไรกันน่ะๆ”
นางิ – จริงๆเลย อะไรกันน่ะ
ฮายาเตะ – บ่นว่า”อะไรกันน่ะ”อย่างไม่พอใจกับทุกๆเรื่องในโลก
ฮายาเตะ – ดวงอาทิตย์ขึ้นตอนเช้าก็กันเข้าหาดวงอาทิตย์และบอกว่า “นายนี่มันไม่รู้อะไรเลย”
ฮายาเตะ – พอลงไปในน้ำก็บ่นว่า “มันผิดที่ร่างกายคนไม่ได้ถูกสร้างมาให้ลอยน้ำต่างหากล่ะ”
ฮายาเตะ – จะเรื่องภูเขาหรือเรือบังคับวิทยุก็จะพูดว่า “อะไรกันน่ะๆ” ไปทุกเรื่อง
อาเทน่า – ท่าทางลำบากแย่เลยนะ
ฮายาเตะ – ฮะๆๆ นั่นสินะ คุณหนูดูท่าทางลำบากอยู่ตลอดเวลา
ฮายาเตะอธิบายต่อว่าแต่เพราะได้พบกับคุณหนูตัวเขาที่หมดหวังกับสภาพเมื่อวันคริสมาสปีที่แล้วถึง ยังมีชีวิตต่อมาได้ ได้เจอกับผู้คนมากมาย ได้พบกับเพื่อนเก่าอีกครั้ง ดังนั้นสำหรับเขาแล้วตอนนี้คุณหนู
ฮายาเตะ – ก็คือชีวิตของผม
อาเทน่า – “พอได้เห็นรอยยิ้มนั้น ฉันก็เข้าใจหมดทุกอย่าง”
อาเทน่า – ฮายาเตะ
อาเทน่าคิดว่าคำพุดที่กำลังจะพูดออกไปหรือถ้าร้องไห้ออกไปทุกอย่างอาจจะเปลี่ยนไป แต่เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ทำให้ฮายาเตะต้องเจ็บปวดอีก จึงตัดสินใจเก็บคำพูดนั้นไว้ในใจคนเดียว
อาเทน่า – ฉันจะไม่กลับไปที่ญี่ปุ่นอีกแล้ว
ฮายาเตะ – เอ๋?
อาเทน่า – เพราะอย่างงั้น เราคงต้องลากันตรงนี้แล้ว ลาก่อนนะฮายาเตะ ฉันดีใจที่ได้พบกับเธอ
คำพูดที่เก็บไว้ในใจเพราะไม่อยากให้ฮายาเตะต้องเจ็บปวดอีก กังวานอยู่ระหว่างทั้งสองคนหรือจะเป็นแบบนี้ไปจริงๆ
จบตอน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: