[Spoil] Nurarihyon no Mago – 98

Credit Text Spoil : แมวตัวร้าย
ริคุโอะตกตะลึงกับพลังที่แท้จริงของกิวคิซึ่งแตกต่างกับตอนที่เคยสู้กันอย่างสิ้นเชิง แต่ถึงจะถูกความเกรงขามอันมหาศาลของกิวคิกดดัน ริคุโอะก็ยังลุกขึ้นมาตั้งท่าเตรียมต่อสู้และเข้าใจว่าสิ่งที่กิวคิทำอยู่ตอนนี้ก็เพื่อฝึกฝนตัวเอง

กิวคิ – “ใช่ แบบนั้นแหละดี ด้วยร่างนั้นสะท้อนความเกรงขามของข้ากลับมาดูสิ”

ว่าแล้วกิวคิก็ลงมือใส่ริคุโอะในร่างมนุษย์

กิวคิ – “สิ่งที่ต้องทำ ก่อนอื่นคือทำให้ความเกรงขามของเจ้าแข็งแกร่งขึ้น”

กิวคิฟาดดาบใส่ริคุโอะจนกระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้

กิวคิ – “รู้ไหมว่าทำไมปีศาจถึงนำร้อยอสูรออกไปต่อสู้”
กิวคิ – “ก็เพราะว่าขบวนร้อยอสูร คือกลุ่มที่รวมกันเป็นพลังอันยิ่งใหญ่ที่เป็นหนึ่ง”
กิวคิ – “และถ้าผู้นำร้อยอสูรนั้นยิ่งมีพลังมากขึ้นเท่าไหร่ พลังของร้อยอสูรก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นตามไปด้วย”

ในทางตรงกันข้าม ถ้าหากความเกรงขามของผู้นำมีอยู่น้อยขบวนร้อยอสูรก็ไม่่ต่างอะไรกับฝูงปลาซิวปลาสร้อยไม่มีวันยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้

ถ้าตัวริคุโอะแข็งแกร่งขึ้น ก็จะสามารถสร้างขบวนร้อยอสูรที่แข็งแกร่งขึ้นมาได้ และความแข็งแกร่งของขบวนร้อยอสูรก็จะย้อนกลับมาหาตัวริคุโอะ ทำให้ริคุโอะกลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง

กิวคิ – “พลังอันยิ่งใหญ่ที่จะย้อนกลับมาหาตัวเจ้า นั่นแหละคืออีกหนึ่ง “วิชา” ที่เจ้าควรได้มาไว้ในมือ”
กิวคิ – “ฮาโกโรโมะ กิตซึเนะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นทุกครั้งที่เกิดใหม่”
กิวคิ – “ดังนั้นเจ้าต้องก้าวข้ามทั้งปู่และพ่อไปให้ได้”

ริคุโอะ – “ผมน่ะ…สามในสี่เป็นมนุษย์นะ…ทำยังไงถึงจะเก่งกว่าปู่ไปได้ล่ะ…!?”

กิวคิ – “ทิ้งความคิดที่ว่าเพราะเป็นมนุษย์ถึงอ่อนแอไปซะ”
กิวคิ – “เพราะกลุ่มนูระแข็งแกร่งที่สุดในยุคของพ่อเจ้า ถึงเลือดครึ่งหนึ่งของเขาจะเป็นสายเลือดมนุษย์ก็ตาม”

ริุึคุโอะเคยปฏิเสธตัวเองที่เป็นปีศาจ ตอนสู้กันที่ภูเขาเนจิเรเมะ กิวคิเคยบอกกับริคุโอะให้ทิ้งมนุษย์ไปเสีย เพื่อให้ริคุโอะเตรียมใจเอาไว้ในฐานะผู้นำปีศาจ หลังจากนั้นริคุโอะก็ยอมรับตัวเองที่เป็นปีศาจได้ และทำให้แข็งแกร่งขึ้น

กิวคิ – “ต่อไป เจ้าต้องยอมรับตัวเองที่เป็นมนุษย์ให้ได้”
กิวคิ – “พ่อเจ้ายอมรับตัวเองทั้งที่เป็นปีศาจและที่เป็นมนุษย์ เพราะอย่างนั้นถึงแข็งแกร่ง….”
กิวคิ – “จงอย่าปฎิเสธตัวเอง! ถ้ายอมรับได้ เจ้าจะแข็งแกร่งขึ้น”

กิวคิบอกก่อนจะโจมตีเข้าใส่ริคุโอะอีกครั้ง คราวนี้เท็นงูแห่งภูเขาคุรามะเข้ามาร่วมวงด้วยและบอกให้ริคุโอะรับมือความเกรงขามของทั้งตนและกิวคิให้ได้

ในวินาทีถัดมาความเกรงขามของปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกันต่อหน้าริคุโอะ….

ริคุโอะมารู้สึกตัวอีกทีตอนฟ้าสางข้างๆมีเซ็นคอยทำแผลให้

เซ็นบ่นว่าร่างกายริคุโอะทนทายาทจนแทบไม่ เหลือให้ตัวเองรักษาแต่มือก็พันผ้าพันแผลให้ริคุโอะ

ริคุโอะ – “เซ็นคุง…ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ”

เซ็น – “ข้าเป็นพี่ชายร่วมสาบานที่แลกจอกเหล้ากับเจ้านี่ ต่อให้เป็นการฝึกแต่ถ้าไม่รักษาร่างกายก็ฝึกต่อไม่ไหวหรอกใช่ไหม?”

ริคุโอะฟังแล้วก็สลดเอ่ยขอโทษที่ตัวเองอ่อนแอ เลยพลอยทำให้เซ็นกับทุกคนเดือดร้อน เซ็นฟังแล้วเลยเขกกบาลริคุโอะไปหนึ่งที

เซ็น – “เจ้าพูดอะไรน่ะห๊า!! เป็นผู้นำไม่ใช่เรอะ!”
กิวคิ – “จะช่วยคน หรือสู้กับศัตรู ถ้าเจ้าเป็นผู้นำล่ะก็ ถึงไหนถึงกันอยู่แล้ว”

เซ็นบอกด้วยรอยยิ้ม

ริคุโอะเปรยให้เซ็นฟังเรื่อง “วิชา” ที่กิวคิพูดถึง เพราะคิดว่าปีศาจทำได้แต่ “ฮัทซึ” กับ “เฮียวอิ” ริคุโอะจึงไ่ม่รู้ว่ากิวคิหมายถึงอะไร เซ็นฟังแล้วจึงเล่าให้ฟังถึงสิ่งที่เคยได้ยินมาเกี่ยวกับพ่อของริคุโอะกับตระกูล ของตัวเองว่า

“ต่อให้เป็นปีศาจที่อ่อนแอ ‘ก็กลายเป็นพลังให้ได้’ ”

ถึงจะเป็นปีศาจที่อ่อนแออย่างตระกูลของเซ็น ก็ได้มีโอกาสรับใช้รุ่นที่2 และสยายปีกที่เต็มไปด้วยพิษของตนเพื่อผู้นำขบวนร้อยอสูร

ริคุโอะนึกถึงคำพูดของกิวคิที่บอกว่าความแข็งแกร่งของขบวนร้อยอสูรจะย้อนกลับมาหาตัวริคุโอะ ริคุโอะจึงสงสัยว่าถ้าความเกรงขามของตัวเองแข็งแกร่งขึ้นจะกลายเป็น “วิชา” ที่กิวคิพูดถึงรึเปล่า

ตอนนั้นเองที่เซ็นเรียกให้ริคุโอะเงยหน้าขึ้นมาดูปีกของตัวเอง ถึงจะสวยแต่เซ็นก็ไ่ม่ให้ริคุโอะจับเพราะเป็นปีกที่เต็มไปด้วยพิษ

เซ็น – “นี่คือความสามารถของปีศาจที่ชื่อว่าเซ็น จะเรียกว่าเป็นความเกรงขามของข้าก็ได้”
เซ็น – “ข้าเองก็อยากกางปีกนี้เหมือนกัน อยากจะต่อสู้เพื่อเจ้า”
เซ็น – “จริงสิ จะว่าไปตอนนี้ขบวนร้อยอสูรของริคุโอะก็เหลือข้าคนเดียวนี่”
เซ็น – “เพราะงั้นข้าจะเป็นพลังให้เจ้าเอง”

เซ็นพูดให้กำลังใจริคุโอะจนทำให้รู้สึกมีพลังขึ้นมา

ริคุโอะ – “แค่มีคนที่เชื่อในตัวเองอยู่ด้วย ก็ทำให้มีพลังมากขึ้นได้ขนาดนี้”

ริคุโอะนึกถึงซึราระ

เซ็น – “ถ้านั่นคือขบวนร้อยอสูรล่ะก็….”
เซ็น – “ใช่แล้ว ผมน่ะอยากได้พลังมาเพื่อทุกคนด้วยเหมือนกัน”

แล้วพอพระอาทิตย์ขึ้นอันเป็นเวลาที่กิวคิบอกให้เซ็นพาริคุโอะไปพบมาถึงริคุโอะก็มาตามนั้น

ริคุโอะ – “กิวคิ ช่วยฝึกให้ผมต่อที!”

รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากกิวคิก่อนจะรับคำ

กิวคิ – “เอาล่ะ งั้นมาเริ่มกันเลย”

อีกด้าน ฮาโกโรโมะกิตซึเนะก็เข้าไปยังชั้นใต้ดินของปราสาทนิโจที่มีสภาพเป็นถ้ำหินงอกหินย้อยใ้ต้ดิน ซึ่งเป็นที่ที่นางจะใช้ให้กำเนิดลูก

ที่ผ่านมาช่างยาวนานเหลือเกิน แต่ตอนนี้ความหวังนั้นใกล้จะเป็นจริงในอีกไม่ช้าแล้ว…

“เหลือ อีก5 วัน….”

จบตอน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: