[Spoil] HunterXHunter – 300 หลักประกัน

Credit Text Spoil : Aya+EVE
ภายในบริเวณวัง ชัตเตอร์ทางรถลงชั้นใต้ดินเปิดขึ้น อิการูโก้ที่เดินขึ้นมาสู่ชั้นบนอีกครั้ง พอได้เห็นสภาพทางเดินฝั่งตะวันออกที่ถล่มลงก็ไม่วายสงสัย(*ตรงที่โดนยอดวัง หล่นลงมาพาด)

(โห พังราบเลย)
(ทุกคนจะปลอดภัยกันมั้ยนะ)

อิการูโก้กระโดดขึ้นไปบนดาดฟ้าทางเดินเพื่อสำรวจสภาพวังทั้งหมด ภาพที่เห็นคือลานกว้างโล่งๆที่มีหลุมกลวงขนาดใหญ่อยู่ตรงกลาง มีเพียงหอตะวันตกที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่

(เลวร้ายชะมัด แค่30นาที ก็กลายเป็นซากขนาดนี้)

ยังไม่ทันไรยอดปราสาทที่เคยเป็นสนามรบของโมราอุกับปูฟก็ทนรับน้ำหนักไม่ไหว ถล่มเละลงมาอีกรอบ เฉียดอิการูโก้ไปไม่กี่เมตร และยังเฉียดอีกคนที่อยู่ข้างล่า่งไม่กี่เมตรเช่นกัน

อิการูโก้ (หวุดหวิดเลยนะเนี่ย)

“อิการูโก้!?” เสียงจากข้างล่างตะโกนเรียกขึ้นมา
พออิการูโก้มองลงไปก็พบคิรัวร์ การถล่มทำให้ทั้ง2ได้พบกันอีกครั้ง ต่อจากนั้นคิรัวร์ก็ชี้แนะนำปาล์มกับอิการูโก้

อิการูโก้ (ปาล์ม …!!)

เมื่อได้มาเจอกันอีกครั้งทั้ง3จึงนั่งลงพูดคุยกัน ปาล์มและคิรัวร์เล่าเรื่องราวทางฝั่งตนให้อิการูโก้ฟัง

อิการูโก้

“งี้นี่เอง ค่อยยังชั่ว!! งั้นตอนนี้ก็กลับเป็นปกติแล้วสินะ!!”
“เอาล่ะ งั้นตามแผนเดิม ข้าจะขับรถพาเธอกลับไปเป่ยจิง”

คิรัวร์ตอบปฏิเสธความเห็นของอิการูโก้ไป

“ไม่ล่ะ ให้เธออยู่นี่แหละ”
“เพราะชั้นไม่กังขาเรื่องฝีมือเธอแล้ว”
“ดีไม่ดีฝีมือการต่อสู้จะเหนือกว่าชั้นซะอีก”
ตอนพูดถึงฝีมือปาล์ม คิรัวร์เองก็ทำหน้าแอบเซ็ง

ปาล์มพูดขึ้นบ้าง

“จริงๆ แล้ว ตอนนี้ชั้นอยากไปหากอร์นทันทีนะ……แต่ว่า”

“คงต้องรอ …ต้องเชื่อมั่นใน ความ‘ปรารถนา’ของเขา”

“ปรารถนา?” อิการูโก้ สะดุดกับคำพูดของปาล์ม

คิรัวร์จึงอธิบายเสริม

“หมอนั่น…ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะลุยเดี่ยวกับปีโต้”
“ลองได้ตัดสินใจไปแล้ว ให้ตายยังไงก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจ”
“ดังนั้นเรามาคิดหาทางที่ดีที่สุด เพื่อรับมือสถานการณ์นั้นกัน”

“ก่อนอื่นที่ควรทำคืออย่าเข้าไปขวางอะนะ”

“แบบนั้นมัน…”

อิการูโก้แย้งขึ้น แต่คิรัวร์ยังยืนกรานความเห็นของตนต่อไป

“น่า…ชั้นรู้”
“ถ้าเกิดหมอนั่นเดือดร้อนขึ้นมาจริงๆ”
“เราก็ค่อยเข้าไปช่วย”

พอฟังคิรัวร์พูดจบอิการูโก้ก็เข้าใจได้ถึงจิตใจของอีกฝ่าย

(เข้าใจล่ะ เพราะอย่างนี้นายถึงได้อยากจะอยู่ต่อสินะ)

(โดยเฉพาะกอร์น!! ต่อให้ทุ่มสุดตัวยังไง ก็ไม่มีทางเอาชนะปีโต้ได้แน่……!!)
(แถมยิ่งกว่านั้น ต่อให้พวกเราเข้าไปร่วม นายก็ยังรู้ดีว่ายังไม่ใช่คู่มือของปีโต้)

(ถ้าอยู่ต่อก็หมายถึง กอดคอกันตาย…!!)

คิรัวร์พูดขึ้นถามอิการูโก้

“ชั้นจะไปตามหานัคเกิ้ลแล้วก็หาที่นั่งพัก”
“ไปด้วยกันมั้ย?”

อิการูโก้รีบตอบแบบไม่ลังเล
“แน่นอน!”

ทั้งคู่หันมายิ้ม ให้กันทีนึง

“เอาล่ะ ไปกันเลย”

บริเวณประตูใหญ่ นัคเกิ้ล เมลเลี่ยน คิรัวร์ อิการูโก้ ปาล์ม ทั้ง5คนกลับมารวมตัวกันครบอีกครั้ง

นัคเกิ้ลอธิบายสถานการณ์โดยรวมให้ที่เหลือฟัง

“แยกตัวราชาออกจากพวกองครักษ์และปล่อยหน้าที่จัดการราชาไว้กับประธาน”
“จากที่คุณโนว์บอกมา ภารกิจของพวกเราสำเร็จลุล่วงไปแล้ว”

“จากนี้ไปแต่ละคนสามารถเคลื่อนไหวกันตามใจชอบได้แล้ว”

“จะกลับ …หรืออยู่ต่อ”

นัคเกิ้ลถามความเห็นส่วนรวมแล้วก็บอกความเห็นของตัวเองต่อทันที

“ชั้น…”
“ได้ พูดคุยกับพวกมันเท่าที่จะทำได้แล้ว”
“จนเกือบจะต้องตายมานับครั้งไม่ถ้วนเชียวล่ะ”

“แต่ถึงพวกเราจะทำความเข้าใจร่วมกันไม่ได้”

“ชั้นก็อยากจะลองทำให้พวกมันเข้าใจได้มากเท่าที่จะทำได้ดู……!!”

นัคเกิ้ลพูดจบก็ก้าวเท้าเดินนำก่อน อีก4คนเมื่อฟังจบก็ออกเดินตาม เดินกลับเข้าไปในวังอีกครั้ง

ขณะที่เวลาได้ผ่านพ้นไปเรื่อยๆ อีกด้านนึงกอร์นที่นั่งนิ่งเป็นผาหินในที่สุดก็ยันตัวลุกขึ้นยืน

“เสร็จแล้ว”
กอร์นยืนขึ้นพูดกับปีโต้ที่หันหลังให้อยู่

ปีโต้ที่พยายามเลี่ยงสายตากอร์นได้แต่มองตรงไปยังโคมุกิทำท่ารักษาต่อไป

(เป็นไปได้ยังไง ยังไม่ถึงเวลาที่ตกลงเอาไว้เลย)
(ทำไมมันถึงได้รู้ว่าการรักษาเสร็จสิ้นแล้ว)
(นอกจากนั้นเรายังซ่อนบริเวณที่รักษาเอาไว้ มันไม่น่าจะมองเห็นด้วยซ้ำ…)
(ถ้ามันสังเกตอะไรที่ผิดแปลกแม้แต่น้อยเมื่อถึงเวลาที่กำหนดละก็)
(คงจะเป็นจิตสังหารของเราที่กลับมาเป็นเหมือนปกติ)

เวลา 00.49.57.81น.
กอร์นสั่งปีโต้“ลุกขึ้น”

“ไปเป่ยจิงกันได้แล้วถ้าเป็นพวกเราวิ่งไปน่าจะเร็วที่สุด”

ปีโต้ได้แต่ลุกขึ้นตามที่อีกฝ่ายสั่ง แต่ระหว่างที่ำกำลังลังเลอยู่โคมุกิก็ฟื้นขึ้นมาอย่างงงๆ “อือ เกิดอะไรขึ้นเหรอก๊ะ?”

หลังจากที่เหลือบมองทางโคมุกิเล็กน้อย ปีโต้ลองหันไปพูดกับกอร์น

“ถ้าเป็นไปได้ ชั้นอยากขอพาเธอไป…”

“ปีโต้”
กอร์นพูดขัดขึ้นมา ก่อนจะชี้ไปทางอีกฝ่ายด้วยหน้าเหี้ยมขึ้นยิ่งกว่าแต่ก่อน

“ถ้าต่อไปยังพูดมากเรื่องอีกละก็”
“ชั้นจะฆ่าหล่อน(โคมุกิ)ซะ”

เมื่อได้เห็นแววตาอันดำมืดปีโต้เหงื่อตก ด้านโคมุกิที่ไม่รู้สถานการณ์ก็ได้ แต่ถามต่อไปตามประสา

“ขะขอโทษนะก๊ะ อิชั้นอยู่ไหนเนี่ย?”
“นี่มันอะไรกัน งงไปหมดแล้ว”

ปีโต้ได้แต่เมินโคมุกิแล้วพูดกับกอร์น

“เข้าใจล่ะ…”

“ไปกันได้แล้ว”

ปีโต้ค่อยๆเดินตรงมาหากอร์นระหว่างนั้นก็ได้แต่จ้องกอร์นเขม็งด้วยสายตาที่พร้อมจะขัดขืนสุดๆ

[จากระยะนี้เราสามารถโดดเข้าไปตัดคอมันด้วยแขนซ้ายได้แท้ๆ]
[แต่ถึงกระนั้นเรากลับขยับไม่ออก]
[เมื่อได้เห็นความคิดอ่านที่เหนือชั้นของกอร์น สัญชาตญาณของปีโต้ได้บอกเช่นนั้น]

(ตอนนี้ยังขัดขืนไม่ได้)
(โอกาสต้องมีแน่…!!  ตลอดทางไปเป่ยจิง)
(เพื่อที่เราจะได้พาโคมุกิกลับไปหาราชา…)

แม้อีกฝ่ายจะคิดพยศเต็มที่ แต่ราวกับกอร์นคิดไว้แล้วระหว่างที่ปีโต้ยังไม่ทันเดินเข้ามาถึงตัวกอร์น คิรัวร์และคนอื่นๆก็ปรากฏขึ้นมาหน้าประตู

นัคเคิ้ลเตรียมหมัดขึ้นมาเดินนำเข้าหาเป็นคนแรก

“กอร์นจะให้ชั้นใช้ฮาโควาเระเผื่อไว้ก่อนมั้ย?”
“ถ้าเธอหนีขึ้นมาชั้นก็ยังพอรู้ตำแหน่ง”
“แล้วหากถูกโจมตีกลับมา พอทคลีนของชั้นก็จะช่วยป้องกันให้ได้”

กอร์นยืนคิดครู่นึงก่อนตอบ

“ขอบคุณฮะ นัคเคิ้ล”
“แต่ไม่เป็นไรหรอก”
“ผมเชื่อในตัวปีโต้”

กอร์นชี้ไปทางโคมุกิก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

“แล้วก็นัคเคิ้ล””
“ผมขอฝากผู้หญิงคนนี้ไว้ จนกว่าผมกับปีโต้จะไปเจอไคท์”

คำพูดประโยคเดียวทั้งวงก็เข้าใจทันทีถึงความหมาย ยกเว้นโคมุกิที่พึมพำออกมาอย่างงงๆ(พูดถึงเรารึป่าวน้า)

ปีโต้และนัคเกิ้ล คิดวูบขึ้นมาเหมือนๆกัน

(เจ้าเด็กนี่คิดจะใช้โคมุกิ…)
(เป็นตัวประกันเผื่อไว้ก่อนงั้นรึ …!?)

กอร์นพูดขึ้นต่อหลังจากทิ้งช่วงให้อีกฝ่ายรู้ถึงสถานการณ์

“ทันทีที่ปีโต้รักษาไคท์ให้กลับเป็นปกติให้ปล่อยตัวเธอซะ”
……
“ส่วนเธอ”

กอร์นหันไปทางปีโต้ พูดเน้นเสียงขึ้นมาอีก

“คงเชื่อในตัวชั้น เหมือนกันสินะ?”
“ปีโต้!!!”

ปีโต้พูดไม่ออก จนมุมถึงขีดสุดกับคำพูดกำชับของกอร์นได้แต่ออกวิ่งนำตรงไปเป่ยจิงด้วหน้าที่ซีดเผือกอย่างไร้ทางเลือกโดยมีกอร์นวิ่งตามไปติดๆ

หลังจากดูพวกกอร์นวิ่งลับไป อิการุโก้หันมาถามคิรัวร์
“……แบบนี้จะดีเหรอ คิรัวร์”

คิรัวร์ ทำหน้างงๆ
“หืม?”

อิการุโก้อธิบาย
“ที่ไม่ตามกอร์นไปด้วย?”
(พวกเรา… ไม่สิ คิรัวร์เตรียมใจที่จะกอดคอกันตายพร้อมกับกอร์นไว้แล้ว)
(แล้วอย่างนั้น ปล่อยกอร์นไปจะดีหรอ!!?)

คิรัวร์นึกย้อนไปถึงคำพูดของกอร์นที่เคยกำชับไว้
[“จากตรงนี้ไป แค่ชั้นกับปีโต้ก็พอแล้ว”]

หลังจากนั้นก็ตอบคำถามของอิการูโก้ไป

“ไม่ต้องห่วง นี่เป็นเรื่องที่เราวางแผนกันไว้ตั้งแต่ต้นแล้ว”
“และยิ่งไปกว่านั้นพอชั้นได้ยินเรื่องตัวประกันจากกอร์นก็ยิ่งโล่งใจ”
“เพราะกรณีเลวร้ายที่สุดคือ หากชั้นไปกับกอร์นแล้วเกิดถูกปีโต้จับตัวก่อนที่จะไปถึง”
“ในระยะยาวจะยิ่งน่ากลัวถ้าปีโต้เกิดคิดจะใช้วิธีตัวประกันเหมือนกัน”

นัคเกิ้ลได้ยินคิรัวร์ตอบก็อดแปลกใจไม่ได้

“!!”(……เจ้าพวก นี้…)
(เคยผ่านสถานการณ์เลวร้ายแบบไหนมาก่อนกันนะ ถึงได้ตัดสินใจเผื่อไว้ในระดับนี้ได้!!?)

ปาล์มพูดเสนอความเห็นขึ้นมาบ้าง

“ไม่เป็นไร… ชั้นเห็นกอร์นด้วยสายตาตัวเองแล้ว…”
“ไม่ว่าเขาจะไปไหนหรืออะไรจะเกิดขึ้น เราก็จะรู้ทันที…”

คิรัวร์พูดสนับสนุนขึ้นอีกเสียง

“ปีโต้ไม่มีทางที่จะทิ้งผู้หญิงคนนี้อย่างแน่นอน”
“รู้แบบนี้แล้วกอร์นก็ปลอดภัยล่ะ”

ทางโคมุกิที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ ก็ได้แต่ยืนเอ๋ออยู่ตรงนั้น

(ไม่เข้าใจเลย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ…)
(ท่านผู้นำ…อยู่ไหน…? แล้วคนพวกนี้เป็นใครกัน…!?)

เพื่อจะช่วยไคท์ กอร์นออกวิ่ง!!

จบตอน

มีการตอบกลับหนึ่งครั้ง

  1. หนุกดี ขอบคุณที่แปลให้อ่านกัน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: