[Spoil] HunterXHunter – 299 กำเนิดใหม่

Credit Text Spoil : Aya+EVE

[เสียงร้องโหยหวนของยูปีเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง  ]
[ทันทีที่ได้เห็นร่างนั้นน้ำตาของปูฟก็เอ่อล้นออกมา]

ยูปีเริ่มร้องให้เปลี่ยนรูปร่างอีกครั้งกลับคืนร่างมนุษย์พร้อมด้วยปีกนกขนาดใหญ่ บินลงไปประคองร่างที่ตนเองพบขึ้นมา ปูฟจิ๋วจำนวนมากก็กรูไปรุมล้อมทั้ง น้ำตาด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน

“โอ้วววววววววว   องค์ราชา”

ทั้งคู่กรีดร้องอยางบ้าคลั่งต่อร่างเล็กๆที่เหลือแต่ตัวลุ่นๆไร้ระยางค์แขนขาดำเกรียมไปหมดดุจตอถ่านที่สลักเป็นรูปตุ๊กตามนุษย์ สภาพของราชาในตอนนี้ ไม่เหลือเค้าเลยว่าเคยเป็นร่างที่เคยมีชีวิตมาก่อน

แต่ภายใต้สถานการณ์ที่สิ้นหวังนั้นยูปีก็รู้สึกได้ว่ามีลมหายใจอ่อนๆออกมาจากร่างที่ตนประคองอยู่

“ยังหายใจอยู่!!”
“แต่…ไม่ดีแน่ ถ้าเราไม่รีบ ราชาคงจะ…!!”

“แต่ยังไงพวกเราคงไปไม่ทัน ไม่ทันแหงๆ!!”
“ราชาไม่สามารถทนไหวไปจนถึงมือปีโต้แน่!!”

ยูปีเริ่มสติแตกปล่อยโฮอีกครั้ง

ปูฟมองร่างของราชาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา ก่อนตัดสินใจบางอย่าง
“ไม่เป็นไร……!!”
“ผมจะช่วยราชาเอง”

เห็นปูฟที่ไม่น่าจะรักษาราชาได้พูดขึ้นมาอย่างมั่นใจ ยูปีเลยถามย้อนไป
“ยังไงล่ะ …!?”

ปูฟหยุดคิดชั่วครู่ นอกจากร่างต้นแล้วร่างแยกจิ๋วทุกร่างในที่นั้นหยุดนิ่งอยู่กับที่ชิ้นส่วนร่างกายเริ่มปลิวออกเป็นละอองอณู

“ผมจะถวายร่างตัวเองให้ราชาได้กิน”
“ทั้งหมดก็แค่นั้น”

ปูฟยิ้มทั้งน้ำตาร่างแยกทั้งหมดแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยก่อเป็นมวลอนุภาคขนาดเล็กค่อยๆบรรจงไหลพรูลงภายในปาก เข้าสู่ลำคอและร่างกายของราชา

(เอาล่ะ เซลของข้า!! จงแทรกลึกเข้าสู่ภายในร่าง และทำการรักษาราชาเสีย)

ยูปีตะลึงกับสิ่งที่เห็นร่างของราชาเริ่มส่องประกายแสงระยิบระยับไปทั่วท่ามกลางร่างของยูปีที่กางปีกเข้าโอบอุ้มราชา อนุภาคของปูฟได้ส่องประกายห่อหุ้มทั้งคู่ไว้ก่อนจะค่อยๆไหลรินเข้าสู่ปากราชา ภาพที่เห็นราวกับเทวทูตกำลังอุ้มทารกน้อยอยู่ภายใต้ลำแสงจากสวรรค์

อึก อึก อึก อึก อึก อึก อึก อึก อึก อึก

ราชาที่ยังคงถูกป้อนอาหารชั้นเลิศให้ร่างกายได้เผาผลาญเป็นพลังงานอย่างรวดเร็วจนภายนอกลุกไหม้ราวกับเปลวไฟสร้างผิวหนังใหม่ขึ้นมาทดแทนต่อเนื่อง ดวงตาที่ไร้แววกลับเบิกกว้างขึ้นมาอีกครั้ง

“ราชา”
องครักษ์ทั้ง2ต่างตะโกนขึ้นมาด้วยความดีใจ

ร่างต้นปูฟรีบปรี่ไปถามด้วยความเป็นห่วง

“ราชา……เป็นอย่างไรบ้างครับ รู้สึกอย่างไรบ้าง…?”

ด้วยอาการที่พอประคองชีวิตได้ ราชาเอ่ยตอบปูฟไปอย่างเต็มใจ

“ยอดเยี่ยมมาก รสชาตินี้”
“เหมือนกับ…ได้หายใจอยู่ภายในสวงสวรรค์”
“ข้ารู้สึกได้ พลังงานที่เข้ามาเติมเต็มในร่างกายข้า”
“ช่างเหมือนกับกลิ่นอายของเหล่าเทพยดา”

คำตอบที่เป็นดั่งแสงสว่างสาดส่องตรงเข้าสู่หัวใจของปูฟ ปูฟหลั่งน้ำตาแห่งความปิติออกมาใบหน้าแดงระเรื่อไปด้วยความตื้นตัน
(ขะ…ข้า)
(ช่าง…)
(ไม่คู่ควรกับคำชมเช่นนั้นหรอกขอรับ)

“ขอบพระคุณเป็นอย่างมากขอรับ”
“เชิญเสวยได้ตามพระทัย”
“ข้าเตรียมใจเอาไว้แล้ว”

ปูฟยังคงเต็มใจพลีกายถวายแด่ราชา ยูปีได้ยินก็ตีหน้ากังวลถึงสิ่งที่ตนพอจะทำได้ขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

มีเพียงราชาที่ตอบปูฟกลับด้วยน้ำเสียงนิ่มนวล

“ข้าทนรอไม่ไหวแล้ว เมื่อได้รู้จักรสชาติที่เลอเลิศนี้”
“ข้าคงไม่อยากจะกินสิ่งใดอื่นอีก”

ด้วยคำชมจากราชา ปูฟหลุดเสียงครางออกมาเล็กน้อย
“อ๊ะ~~~”
(อ๊าาาาาา…!! ราชา…!!ราชา!!ราชา!!ราชา!!)
(ได้โปรด พอได้แล้ว!! ได้โปรดอย่าชักนำข้าเข้าสู่แดนสวรรค์ไปมากกว่านี้เลย!! โอ้วววววววว)

ร่างกายปูฟสั่นระรัวไปด้วยความสุขที่เอ่อล้น

ระหว่างที่ปูฟกำลังมีความสุขอยู่นั้นยูปีก็เสนอขึ้นมาบ้าง

“ราชา…!! ได้โปรดชิมสิ่งนี้ของข้าด้วยขอรับ”

ยูปีประคองร่างราชาขึ้นเล็กน้อย ยกมืออีกข้างยื่นปลายนิ้วชี้ไว้เหนือปากราชา เมื่อยูปีเกร็งปลายนิ้วเล็กน้อย น้ำเหนียวข้นก็หลั่งออกมาหยอดลงสู่ปากราชาพอดิบพอดี

ปูฟคิด  (เปลี่ยนเซลตัวเองให้กลายเป็นของเหลว…!! ฉลาดมาก ยูปี!!)

เมื่อได้กลืนสิ่งนั้นลงคอ ราชาก็เอ่ยพรรณนาขึ้นมาอีก
“โอ ช่างเต็มไปด้วยพลัง”
“เจ้าสิ่งนี้ คงเป็นสิ่งที่ถูกประทานมาจากสวรรค์…หยาดฝนจากเหล่านางฟ้า”

คำชมจากราชาทำเอายูปีครางขึ้นมาเล็กๆ ออกอาการไม่ต่างจากปูฟเมื่อครู่นี้

“มากเกินไปแล้วที่จะให้ข้าต้องเลือกอย่างใดอย่างนึง…”
“ข้าไม่ลังเลเลย…ที่จะเรียกทั้งสองสิ่งว่าเป็นของชั้นยอด”

“เอามาอีก ข้ายังไม่พอใจ…!!”
“พวกเจ้าทั้งคู่…”
“จงนำทั้งหมด…มาให้ข้า…”

ราชายังคงพูดต่ออย่างเบาๆ เมื่อองครักษ์ทั้ง2ได้ยินหยาดน้ำตาแห่งความยินดีก็ท่วมท้นขึ้นมาอีก

“ขอรับราชา!!!  ด้วยความยินดี!!” (ไม่มีอะไรจะเหนือไปกว่านี้แล้ว ความรู้สึกปลาบปลื้มยินดีเช่นนี้!!)

องครักษ์ทั้ง2ตื้นตันใจถึงขีดสุดบรรจงมอบอาหารแด่ราชาต่อไป ด้วยท่าทีดีใจแบบเก็บอาการไม่อยู่  น้ำตาและเสียงครางของทั้งคู่พรั่งพรูออกมาอย่างไม่หยุด

(นี่มันอะไรกัน…!?)

(ความรู้สึกนี่…!?)

ปูฟและยูปีน้ำตานองหน้ากับความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน และจากมุมมองขององครักษ์ ราชายังคงป้อนคำพูดที่น่ายินดีออกมาเรื่อยๆ

“จากนี้ไป…พวกเจ้าจงเรียกข้าว่าเมลเอม”

“นั่นเป็นชื่อ ที่ได้รับมาจากแม่ของข้า……!!”

ด้วยคำพูดประโยคเดียวของราชา ปริศนาสับสนภายในความรู้สึกของปูฟและยูปีก็กระจ่าง

(!!!)

(…เข้าใจแล้ว)
(ความรู้สึกนี้)

(ความรักอันล้นพ้น!!!)

ความรักที่ทั้งคู่มีต่อราชาไม่ต่างไปจากมารดาที่กำลังให้น้ำนมกับลูกน้อยในอ้อมอกของตน

[ภายใต้ความตายและกำเนิดใหม่ของเขา]
[และจากการยอมสละ’ตน’เพื่อราชา]
[ทำให้ทั้ง2ได้เข้าถึงจุดสูงสุดของเผ่าพันธ์ ในระดับเดียวกับราชินี]

อันตรายที่เกินจะคาดคิดของมนุษย์’ความรัก’
จบตอน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: