[Spoil] Nurarihyon no Mago – 94

หลังจากซุ่มดูการต่อสู้ของกลุ่มนูระอยู่เป็นเวลานาน ในที่สุดปีศาจแมงมุมดินซึจิกุโมะก็กระโดดเข้ามาร่วมวงด้วย

ทันทีที่ร่างกายอันใหญ่โตลงจอดกับพื้นปีศาจร้ายแห่งเกียวโตก็เปิดฉากกวาดบรรดาปีศาจตัวเล็กตัวน้อยจนกระเด็นลอยละลิ่วไปตามทิศทางของเงื้อมมือนั้นราวกับไม่มีน้ำหนัก

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรวดเร็วจนไม่มีใครทันตั้ง ตัว…

อีกด้าน ฮาโกโรโมะกิตซึเนะก็มาถึงปราสาทนิโจแล้ว

ความสวยสง่าในชุดนักเรียนสีดำตั้งแต่หัวจรดเท้าดึงดูดให้เด็กเกเรกลุ่มหนึ่งเข้ามาพูดจาแทะโลมโดยไม่รู้ถึงชะตากรรมของตัวเองสักนิด

ทันทีที่หนึ่งในพวกนั้นคิดจะใช้มือสกปรกแตะต้องตัว หางของปีศาจจิ้งจอกก็พุ่งเข้าสังหารมนุษย์ที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงอย่างไร้ความปรานี

“ดูเหมือนจะมองไม่เห็นขบวนร้อยอสูรของข้าสินะ พวกมนุษย์ชั้นต่ำที่ไม่รู้จักความเกรงขามตายไปซะก็ดี”

“ท่านฮาโกโรโมะ กิตซึเนะ… ดูเหมือนว่าไม่มีองเมียวจิอยู่ที่ปราสาทนิโจนะขอรับ…แล้วก็ซึจิกุโมะ….”

“อะไร…? ไม่มารึ”

มินะโคโรชิจิโซ ลูกสมุนที่มีรูปลักษณ์เป็นชายชราที่มีดวงตาขนาดใหญ่อยู่กลางศีรษะใหญ่โตที่ล้านเลี่ยน มารายงานนายหญิงของตนเพราะหาซึจิกุโมะไม่พบ

ฮาโกโรโมะ กิตซึเนะ พอฟังแล้วก็แค่หัวเราะหึออกมาเบาๆ

“เป็นชายที่รักอิสระไม่เปลี่ยนเลย ตอนนี้กำลังทำอะไรที่ไหนอยู่กันนะ…

ปล่อยไปเถอะเข้าไปพร้อมกับคนอื่นนี่แหละ ที่นี่คือปราสาทแห่งใหม่ของข้า”

ฮาโกโรโมะกิตซึเนะไม่สนใจซึจิกุโมะและเดินตรงเข้าไปสู่ฐานกำลังแห่งใหม่ของตน

ตัดกลับมาที่ศาลเจ้าฟูชิเมะอินาริ

พวกปีศาจระดับล่างกำลังถูกซึจิกุโมะเล่นงาน แค่เพียงอีกฝ่ายวาดมือเหล่าปีศาจตัวเล็กตัวน้อยของกลุ่มนูระก็กระเ็ด็นไปไกล บ้างก็ถูกกรงเล็บฉีกร่างจนเหวอะ บางส่วนก็ลอยไปกระแทกโทริอิแถวนั้นจนร่างแหลกเหลว

ริคุโอะจึงตะโกนบอกให้พวกที่ไม่มั่นใจในฝีมือของตัวเองรีบหลบไปก่อน

แต่เมื่อหันมาอีกทีปีศาจแมงมุมดินก็กระโดดลอยตัวอยู่เหนือร่างของพวกริคุโอะ เงาดำทาบทับลงมาพร้อมกับสายตาเหลือกโพลงที่จับจองมาหาริคุโอะ

“….ชื่อ ของข้าคือ..ซึจิกุโมะ

ข้ามาเพื่อสู้กับคนที่แข็งแกร่ง ทั้งที่มีกันอยู่ขนาดนี้แต่ไม่มีหน้าไหนที่มันมีฝีมือเลยหรือไง”

ว่าแล้วมันก็จ้องมองเรียงตัวไปทีละคนไล่ตั้งแต่คุบินาชิ คุโรตะโบ จนไปถึงเหล่าปีศาจจากโทโนะอย่างอิตาคุ และอาวาชิมะ

“แกเหรอ….หรือว่าแก….หรือ พวกแก

จะเป็นหญิงก็ได้ คนที่ต่อสู้ได้ทุกคนคือศัตรูของข้า”

มันแสยะยิ้มแยกเขี้ยวออกมาราวกับจะท้าทาย ทำให้ปีศาจสาวอย่างเรระ เคะโจโรและซึราระชักจะเลือดขึ้นหน้าแต่ริคุโอะก็รีบร้องห้าม

“บ้าเหรอ พวกเธอน่ะ!!! อยู่เฉยๆน่า ฉันจัดการเอง!!”

ริคุโอะชักดาบและก้าวเข้าไปหาซึจิกุโมะที่ปล่อยออร่าดำมืดออกมาอย่างไ่ม่เกรงกลัว….

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ทุกอย่างจึงกลับมาสู่ความสงบซากปรักหักพังของโทริอิอยู่ในสภาพไม่เหลือชิ้นดี ขณะที่ซึจิกุโมะพักสูบกล้องยาของตน

“ไม่ได้ทำลายขบวนร้อยอสูรมา400ปี ไม่เจอผู้ที่แข็งแกร่ง…แต่ก็สนุกใช้ได้”

ปีศาจร้ายพูดกับตัวเองก่อนหางตาของมันจะหันไปเห็นร่างของใครบางคน

เมื่อเขม้นมองก็พบว่าชายที่ยืนอยู่คือฮิเดโมโตะ องเมียวจิคนที่มันเคยพบเมื่อ400 ปีก่อนนั่นเอง

“แกคือ…..องเมียวจิที่ผนึกข้าเมื่อ400ปีก่อนนี่”

ปีศาจแมงมุมดินเริ่มเดือดดาล

“แก…มาเพื่อผนึกข้าอีกครั้งงั้นเรอะ!?”

ฮิเดโมโตะยิ้มรับโดยไม่พูดอะไรแต่ในใจกำลังนึกถึงยูระและริวจิที่นอนหมอบอยู่ใต้แผ่นปูนใกล้ๆ

‘อดทนได้ดีมาก “นาย” ของข้า แล้วก็ผู้ที่คุ้มครองเธอ….ริวจิ’

ถึงจะปากร้ายแค่ไหนแต่เอาเข้าจริงริวจิก็ช่วยปกป้องน้องสาวของตัวเองจนตอนนี้ไม่สามารถใช้แขนได้ ส่วนยูระก็ขาหักทำให้หนีไปไหนไม่ได้

‘ถ้าขาไม่หักคงพอทำอะไรได้ ต้องหาทางหนีจากที่นี่ให้ได้!’

ยูระคิดขณะมองแผ่นหลังของฮิเดโมโตะซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้า

‘โชคร้ายจริง …ที่ต้องมาเจอกับซึจิกุโมะ กับซึจิกุโมะถ้าเผชิญหน้าตรงๆล่ะแย่แน่ เป็นปีศาจที่เจอเข้าจังๆไม่ได้เด็ดขาด’

ระหว่างที่ฮิเดโมโตะกำลังวิตกกับสถานการณ์ตรงหน้าอยู่นั่นเอง กองดินหินที่อยู่ใกล้ๆก็ขยับก่อนพวกริคุโอะจะโผล่พรวดขึ้นมา

ถึงจะมีบาดแผล แต่สีหน้าของพวกริคุโอะก็ไม่มีแววหวาดกลัวสักนิด

‘ไม่ได้! ไม่ได้นะ’

‘ขืนสู้กับซึจิกุโมะล่ะแย่แน่…!!’

ฮิเดโมโตะ มองพวกริคุโอะที่ตั้งท่าจะสู้จนตัวตายแล้วตะโกนเช่นนั้นอยู่ในใจ….

จบตอน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: