[Spoil] HunterXHunter – 296 ความทรงจำ

Credit Text Spoil : Aya+EVE
ปัง
กระสุนไรเฟิลอัดลมของอิการูโก้ถูกยิงออก แม้ชั่วอึดใจที่จะโดนยิงเวลฟีนจะกระโดดถอยออกไปก่อนแต่กระสุนก็เข้าเป้าโดนไหล่ขวาจนทะลุ

อ๊าาาาาาาาาาาากกกกกกก
เจ้าหมาป่าตะโกนร้องด้วยความเจ็บปวด

“ทำไมถึงกล้ายิงวะ”
“ไอ้เวรเอ๊ย กล้าดียังไงวะ !! เจ็บชะมัดเลยว้อย!! แกตายแน่!! ”

HunterXHunter 296 ความทรงจำ

มิซไซล์แมน

ระหว่างที่ล้มตัวลงเวลฟีนก็ได้ยิงกระสุนมิซไซล์ของตนสวนออกไปพร้อมกัน จรวดทั้ง 4นัดพุ่งเข้าเป้าเผง เสียงระเบิดดังลั่นและควันจำนวนมากกระจายออกไปรอบตัวอิการูโก้

แต่เมื่อควันจางลงอิการูโก้กลับยังมีสภาพอยู่ดีครบถ้วนตามเดิม มีแค่เพียงรอยถลอกเล็กๆที่มีควันกรุ่นออกมา4รอยติดอยู่บนหัวเท่านั้น

(เรา… ยังไม่ตาย?)
(บาดเจ็บเพียงแค่นิดเดียว? นี่มันการโจมตีแบบไหนกันแน่)
อิ การูโก้คิดพลางเหลือบมองรอยแผลบนหัว

“แก… มันเจ็บนะว้อย ไอ้เวรนี่”
(ทั้งๆที่มันเปิดช่องโหว่อยู่ตลอดแท้ๆ ไอ้บ้านี่ยังไงๆมันก็เป็นตัวถ่วง..!!)
(มิซไซล์แมนของเรามีเงื่อนไขว่าจะ ต้องออกคำสั่งรึคำถามไปด้วย ไม่งั้นก็จะไม่เกิดผลอะไร)

(แค่นี้มัน แผลจิ๊บๆ เฮะเฮะเฮะ ไว้ข้าจะทรมานแกไปอย่างช้าๆไปจนตายเลยให้ดู)

แซ่ก แซ่ก…
และในตอนนั้นก็มีบางสิ่งบางอย่างเริ่มเคลื่อนไหวภายในหัวอิการูโก้ จากรอยแผลเล็กๆ ก็เริ่มปรากฏเป็นทางยาวเลื้อยไปมาบนหัว เมื่อดูใกล้ๆรอยนูนที่ปรากฏขึ้นมานั้นเห็นชัดเจนเป็นรูปตะขาบรึแมลงจำพวกิ้งกือ อิการูโก้เริ่มเอาหนวดไปลูบคลำดูด้วยความกังวล
(มันฝังสิ่งมีชีวิตอะไรซักอย่างเอาไว้ในหัว!!?)

ฮะฮ่า เจ้าพวกนั้นเป็นสัตว์ที่สร้างขึ้นจากความสามารถเน็นของข้า เรียกว่า’ตะขาบดำ’
“มันจะเติบโตด้วย ความคิดที่จะ’ขัดขืน’ของแก”

เวลฟีนพยุงตัวขึ้นมาอธิบาย ก่อนจะชี้นิ้วหัวร่อออกคำสั่งชี้ตาย

หากขัดขืนคำสั่งของข้ารึพยายามทำร้ายข้าล่ะก็
มันจะทำให้แกเจ็บจนพูดไม่ออกเลยล่ัะ ท้ายที่สุดก็จะเติบโตทะลุร่างแกออกมาจนตายแน่!!

ฟังคำสั่งของเวลฟีนจบ อิการูโก้ก็หยุดคิดเพียงวูบสั้นๆบรรจงควักกระสุนไรเฟิลนัดที่2 บรรจุลงลำกล้องปืนอย่างบรรจง เวลฟีนที่เห็นอีกฝ่ายทำท่าขัดขืนหน้าตาเฉยถึงกับปากค้าง เม็ดเหงื่อเริ่มผุดอาบข้างแก้มขึ้นมา
“ทะ…ทำบ้าอะไรของแกวะ ไม่ได้ยินที่ข้าสั่งรึไง”
“ได้ยินแล้วไม่ใช่รึวะถ้าแกลงมือล่ะก็จะเป็นไง”

แซ่กแซ่ก แซ่ก…
ณ.ตอนนั้นเองบนหัวของอิการูโก้ตะขาบดำเริ่มมีขนาดใหญ่ขึ้นวิ่งพล่านวุ่นวายไปทั่ว
“ถ้าเป็นอย่างที่แกว่าละก็…งั้นก็ถึงคราวตายของชั้นแล้วล่ะ…!!”

อิการูโก้ทนเจ็บจนตาเหลือก ค่อยสูดลมขึ้นเพื่อเตรียมยิงนัดต่อไปอากาศได้เข้าไปจุจนหัวพองโตขึ้นมา และรอยนูนก็เริ่มปริออกจนมีเลือดกระเซ็นไปทั่ว เวลฟีนที่เห็นอีกฝ่ายลงทุนทำถึงขนาดนั้นได้เพียงแต่เหงื่อตกนั่งรอรับกระสุนนัดต่อไป แต่่ถึงกระนั้นโอกาสก็ยังเข้าข้างเวลฟีน
(เดี๋ยวสิ…ถ้าหมอนี่เตรียมใจที่จะฆ่าเราขึ้นมา นั่นหมายความว่าเป็นการ’ขัดขืนในระดับสูงสุด’)
(แบบนั้นแล้วตะขาบดำของเราก็จะโตขึ้นมาในระดับถึงตายในเสี้ยวเวลาที่มันจะลงมือยิง!!)

ปัง

และอิการูโก้ก็ยิงแต่กลับโดนเข้ากลางน่องขวาของเวลฟีนเต็มๆจนร้องเอ๋งขึ้นมา

อิการูโก้ที่เจ็บจนลืมตาไม่ขึ้นได้พูดขัดความคิดเวลฟีนออกมา
“ไม่ต้องห่วง…ชั้น ไม่ฆ่าแกหรอก…”
“แค่ทำให้แกเคลื่อนไหวไม่ได้ก็พอใจล่ะ”

“ชั้นยังยิงไหว”

อิการูโก้บรรจงหยิบกระสุนอีกนัดบรรจุโชว์เวลฟีนต่อหน้า

“อย่ามาวอนนะเว้ย ไอ้เวรนี่!!”
“ข้าฆ่าแกจริงๆนะ!!แกได้ตายสมใจแน่!!ข้าฆ่าแก แน่นะว้อย!!”

ปัง

กระสุนอีกนัดถูกยิงใส่น่องซ้ายจนเวลฟีนร้องเสียงหลงอีกครั้ง อิการูโก้เตรียมกระสุนนัดถัดไปต่อทุกครั้งที่เตรียมยิงตะขาบดำก็โตขึ้นเรื่อยๆ ขาเล็กๆจำนวนนับไม่ถ้วนทิ่มทะลุออกมาเป็นแผลเล็กๆเต็มหัวไปหมด

(ทำไม… ถึงได้ง่ายอย่างนี้..!!?)
(ทั้งๆที่ต้องเอาชีวิตเข้าแลก… แต่ทำไมถึงได้ลั่นไกได้ง่ายอย่างนี้)

อิการูโก้สูดอากาศเข้าภายในหัวอีกครั้งด้วยสภาพอิดโรยสุดๆ

พอแล้ว พอแล้ว เข้าใจแล้ว!!
“ข้าไม่ขยับแล้ว ยอมก็ได้!! ได้โปรดอย่ายิงอีกนะว้อย!!”
เมื่อเห็นอิการูโก้เตรียมพร้อมที่จะยิงออกมาอีกนิดเวลฟีนรีบชิงยกธงขาว

“กี๊  กี๊”
ตะขาบดำภายในหัวของอิการูโก้ส่งเสียงร้องขึ้นมาซักพัก และอิการูโก้ก็เอะใจ
(ความเจ็บปวดทุเลาลง?)
(ไอ้ตัวที่อยู่ในหัวเรา กำลังทรมาน?)

เวลฟีนทรุดตัวลงนั่งกุมแผลอย่างเจ็บใจความเป็นศัตรูกันเริ่มลดลงถึงจะไม่ทั้งหมด
“ข้าแพ้แล้ว…บ้าชะมัด …ขยับอะไรไม่ได้แล้ว”
“นึกแล้วเชียว…ว่ามันต้องลงเอยแบบนี้จนได้”

อิการูโก้ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของเวลฟีนเท่าไหร่ แต่สนใจกับปฏิกริยาของ’ตะขาบดำ’มากกว่า

(เป็นเพราะ…เวลฟีนยอมรับความพ่ายแพ้งั้นรึ?)

(เป็นไปได้รึ!! ที่มันจะอ่อนแออย่างนี้ ที่มันจะกลัวอย่างนี้!! )
(มันไม่ใช่พวกที่เตรียมใจเอาชีวิตเข้าแลกอยู่ตลอดเวลารึไง!!)

“เฮ้”
อิการูโก้เรียกเวลฟีน และเวลฟีนก็ขานตอบ “อะไร…?”

“ความเจ็บมันเริ่มหายไปแล้วก็จริง…แต่ช่วยรีบเอาแมลง พวกนี้ออกไปหน่อยได้มั้ย?”
อิการูโก้ชี้ไปบนหัวที่มีเขี้ยวขาของตะขาบแทงออกมาทั่ว เวลฟีนเองก็มองแต่แผลที่ไหล่ของตน
“……”
(หุบปากไปเลยแก ข้าเจ็บมากกว่าแกตั้งหลายเท่าว้อย )
(มิซไซล์แมนปลดออกไม่ได้หรอก)

“แป๊บนะ ขอเวลานิด…”
(แต่ขืนพูดโง่ๆแบบนั้นออกไปอันตรายแน่ ต้องรีบทำอะไรซักอย่าง คิดสิ คิด!?)
(ต้องถ่วงเวลา)

“ความคิดข้า…”

“จะวูบแล้ว…”

เวลฟีนแอคติ้ง ล้มตัววูบนอนลงไปกับโต๊ะ

…..

…..

ป๊าบ!! อิการูโก้ยกปืนขึ้นมาพาดแขน ทำเอาเวลฟีนที่นอนอยู่สะดุ้งเล็กๆ

…..

…..

ทั้งคู่ก็ดูใจกันซักพักจนอิการูโก้ฉุนหันปืนเข้าใส่เวลฟีน

“เดี๋ยว เด้ เดี๋ยว!!”
“ล้อเล่นน่าล้อเล่น!! อย่ายิงนะ!!” เวลฟีนรีบลุกขึ้นมาโบกมือหยอยๆ

“งั้นรีบเอามันออกไปไวๆ” อิการูโก้เร่ง

“เอ่อ.. เรื่องนั้น…มันก็..” เวลฟีนอ้ำอึ้ง

“พอล่ะ เข้าใจแล้ว” อิการูโก้ฉุนอีกครั้ง

“หวา..!! รอก่อนเด้!!” เวลฟีนรีบห้าม

“ข้าปลดมันไม่ได้ ข้าเคยได้ใช้แค่ครั้งเดียวเอง!! ก็เลยบอกไม่ถูกเหมือนกัน”
“จริงๆ นะ!!เชื่อข้าเถอะ!! ข้าจะไม่ก่อกวนเจ้าอีกแล้ว”

ตะขาบดำมีปฏิกริยาอีกครั้ง

(อีกแล้ว พวกมันทรมาน)
(รึว่ามันคือ’ความรู้สึกที่แท้จริง’ของเวลฟีน)

หลังจากอิการูโก้เริ่มฉุกคิดเวลฟีนยังคงพูดต่อ

“ที่ข้าคิดเกี่ยวกับมันก็แค่ยิงออกไปเพื่อฆ่าเท่านั้น จากนั้นเป็นยังไงใครจะไปสน”
“หลังจากนั้นอีกฝ่ายจะเป็นยังไง ข้าก็ไม่เคยคิดเหมือนกัน”
“ข้าบอกเรื่องความสามารถของข้าไปหมดแล้ว”
“มันสะท้อนมาจากตัวตนของข้า”

เวลฟีนก้มหน้าก้มตาสารภาพออกไปหมด คำว่า’ตัวตน’ของเวลฟีน ทำให้อิการูโก้เอะใจบางอย่าง

(ตัวตน… ความรู้สึกที่แท้จริง…?)

อิการูโก้เริ่มถามเวลฟีนใหม่

“เวลฟีน”
“นายจำเรื่องสมัยยังเป็นมนุษย์ได้มั้ย?”
(เราถามอะไรมันไปน่ะ?)
(มีอะไรบางอย่าง…)
(ที่เราอยากได้ยิน)
(เราเคยรู้จักคนแบบมันมาก่อน)
พร้อมๆกับที่ถามเวลฟีนออกไป ความทรงจำบางอย่างก็เข้ามาในหัวอิการูโก้

“จู่ๆมาถามอะไรฟะ”
“……”
“ข้าจำไม่ได้หรอก”
เวลฟีนปฏิเสธ
อิการูโก้สังเกตุตะขาบบนหัวที่ไม่มีปฏิกริยากับคำพูดของเวลฟีนก็หันปืนไปจ่ออีก
“…….”
“โกหกชัดๆ”

“เฮ้ยๆ ใจเย็นก่อนเด้ รอก่อน!!” เวลฟีนผงะ

“ถ้าแกไม่ตอบความจริงออกมา ชั้นยิงแน่…!!”
อิการูโก้ยังไม่ลดปืน แถมยังเร่งให้ตอบออกมาอีกอย่างชัดเจน

“เฮะเฮะเฮะ…”
เวลฟีนกัดฟันหัวเราะตอบเม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นมาอีกครั้ง

“สิ่งแรกที่ข้าคิด เมื่อได้เกิดมาอีกครั้งก็คือ”
ข้ายังจำมันได้อีก
“บ้าชะมัด”
“ข้ายังจำมันได้”

“ในNGLข้าถูกฆ่าโดยพวกปิศาจแมลง”
“แล้วก็ได้ถูกกินโดยราชินีมดจนได้เกิดใหม่เปลี่ยนรูปร่างเป็นสัตว์ประหลาด  แต่…”

เวลฟีนนึกภาพกลุ่มพ่อค้ายาในNGLกำลังต้านทางฝูงคิเมร่าแอ๊นท์

“สิ่งที่ข้า…อยากจะลืมที่สุด…”
“กลับจำมันได้ทั้งหมด…”

เมื่อพูดมาถึงจุดนี้ตะขาบดำแสดงท่าทีทรมานขึ้นมาแบบสุดๆ

พ่อแท้ๆที่กำลังบีบคอข้า
และนังผู้หญิงที่ยืนมองอยู่ข้างหลังเฉยๆ

“ตอนแรกมันก็เป็นแค่ความทรงจำเล็กๆที่ผุดมาในหัว”
“แต่มันก็ค่อยๆจำได้มากขึ้นเรื่อยๆจนทั้งหมด”

เวลฟีนยังคงเล่าต่อ ภาพของเด็กสลัม2คนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนานผุดขึ้นมา

“คนที่ช่วยข้า …คือน้องชายที่ไม่ได้เกี่ยวพันกันทางสายเลือดเลย”

“ข้าจำได้…!! แกเองก็ดูคล้ายกับเค้า”

ไจโร่่”

“……”
“ไจโร่”
อิการูโก้ทวนชื่อที่เวลฟีนพูดขึ้น

“บ้าเอ๊ย ข้าหมายถึงราชา…”
“เค้าคือความภูมิใจในความอาภัพของพวกเรา”

เวลฟีนยังคงเล่าต่อไป

“วันที่ข้าร้องให้ เค้าเป็นเพียงคนเดียวที่หัวเราะแล้วเข้ามาพูดกับข้า…”
“เราทั้งคู่ล้วนไม่มีค่าอะไร พวกเราเลยไม่มีอะไรปิดบังต่อกัน”
“ข้าแค่อยากรู้ว่าตอนนี้ เค้าทำอะไรอยู่…”

ข้า…อยากเจอเค้าอีกครั้ง…

เวลฟีนกลั้นใจพูดเฮืกสุดท้ายออกมา ตะขาบดำภายในหัวอิการูโก้ก็ดิ้นรนจนรับไม่ไหวและสลายออกไปในที่สุด

“เห้อ…ถ้าได้เจอไจโร่อีกครั้งทุกอย่างคงจะดีขึ้น…”
“จะมดรึคน…ทรัพย์สินหรือประเทศ เรื่องพวกนี้รังจะมีแต่ความทุกข์”

“ไปซะ… พวกมดไปกันหมดแล้ว”
“แกยังมีเรื่องที่ต้องทำอีกใช่มั้ย?”

หลังจากได้ปล่อยออกมาหมดเวลฟีนนอนแผ่อย่างโล่งใจโบกมือให้อิการูโก้ไปต่อ แต่เรื่องที่อิการูโก้ อยากรู้ก็ยังไม่หมด

“ทำไมนายถึงเปิดประตูทางไปโกดังล่ะ”อิการูโก้ ถาม

“อืม? ก็แค่ปล่อยพวกกระจอกที่หวังแต่ทรัพย์สินไปน่ะ พวกมันไม่มีความสามารถที่จะต่อสู้ไหวหรอก”
“ข้าเห็นแกกับโบรวจากมอนิเตอร์ก็เลยกะจังหวะที่จะเล่นงานตอนแกลุกขึ้นมาแค่นั้น”

เวลฟีนตอบ

“เห็นแกที่ไม่กล้ายิงโบรว เลยคิดว่าจะจัดการกับแกง่ายๆซะอีก นั่นถือว่าคิดผิดครั้งใหญ่เลย”
“ไปซะ…ข้าพอล่ะ…”

“…อีกเรื่องนึง”
“เห็นผู้หญิงอยู่ในวังบ้างมั้ย”
อิการูโก้ถามคำถามสุดท้าย

“ผู้หญิง?  ไม่รู้จริงๆแฮะ”
“แต่มีผู้บุกรุกคนนึงที่พวกองครักษ์จับได้อยู่ใน ดักแด้”
“ถ้าขึ้นลิฟท์ไปก็จะอยู่ในห้องสุดท้ายทางขวา เฮะเฮะ”
“พวกนั้นเรียกกันว่านั่นคือ’หมายเลขหนึ่ง’เฮะเฮะเฮะ”
“เฮะเฮะเฮะเฮะเฮ้”

เวลฟีนหัวเราะร่ากับคำตอบของตัวเองจนอิการูโก้ถามไปว่า “มีอะไรตลกรึ”
เวลฟีนตั้งสีหน้าจริงจังและก็ตอบไปอย่างผ่าเผย

ข้าพึ่งจะคิดได้น่ะ การได้พูดความจริงนี่มันก็ไม่เลวเหมือนกันนะ

อีกด้านนึงของประเทศ ราชาและประธานที่กำลังสู้กันอย่างดุเดือด

[แม้จะเพียงทีละนิดแต่จากการโจมตีหลักร้อยหลักพัน]
[ความเจ็บปวดก็เริ่มสะสมมากขึ้นภายในตัวของราชา]

[ถึงกระนั้น]

ขณะที่การรุกรับดำเนินไปเรื่อยๆ เงาลางๆของอะไรซักอย่างก็ปลิวผ่านหน้าของเนเทโล่ไป กว่าจะได้เอะใจเงาลางๆนั้นก็ชัดขึ้นว่าเป็นขาของใครซักคน จนเนเทโล่อดไม่ได้ที่จะต้องเหลือบไปมองขาของตนตาม

และเมื่อนั้นเอง ถึงได้รู้สึกตัวว่า…

ขาขวาของตนนั้น ไม่ได้อยู่ที่เดิมซะแล้ว

สีหน้าของสิงห์เฒ่าซีดลง

อีกฝั่งนึง ราชาที่กำลังสะบัดคราบเลือดออกจากแขนของตนก็พูดขึ้น
“ห้ามเลือด ซะ แล้วบอก’ชื่อ’ข้ามาได้แล้ว”
“ถือว่าเจ้าทำได้เยี่ยมแล้วล่ะ สำหรับมนุษย์…”

นี่คือบทสรุปงั้นหรือ
HunterXHunter 296 จบตอน!?

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: