[Spoil] HunterXHunter – 295 ตัดสินใจ

Credit Text Spoil : Aya+EVE

หน้าเปิด

เปิดฉากภายในห้องที่ทำการรักษาโคมุกิ ปูฟพูดต่อเนื่องต่อจากตอนที่แล้ว

“ก่อนอื่น…”
“ต้องขอบอกก่อน ว่า  ตัวผมในที่นี้เป็นร่างแยก”
“ส่วนร่างต้นนั้น”
“กำลังมุ่งไปหา ราชา”

ปูฟเผยแผนการที่ควรจะเก็บไว้เป็นความลับอย่างมั่นใจ
คำพูด นั้นไม่ดังกังวาล แต่ก็เพียงพอที่จะดังเข้าไปถึงหูนัคเกิ้ล ปีโต้ และกอร์น

[ปูฟรู้ว่าโมราอุและนัคเกิ้ลจะต้องพูดถึงเรื่องที่ตนเล็ดลอดออกจากคุกควันกันมา ก่อนหน้านี้]
[ในตอนนั้นก็สรุปได้เลยว่าความสามารถของตนโดนเปิดเผยไป แล้ว]
[ซึ่งถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูก]

นัคเกิ้ลตอบรับปูฟอย่าง ชัดเจน
“ก็ใช่อยู่ เรื่องร่างแยกนั่น บอสเล่าให้ฟังหมดแล้ว”
“แต่ทำไม ตัวแกถึงได้บอกออกมาเองล่ะ?”
[สาเหตุที่นัคเกิ้ลพูดตอบขึ้นมาดังๆ ก็เพื่อจะให้กอร์นได้รู้ไปด้วย]

[แผนการซื้อใจ ด้วยการชิงพูดความจริงก่อนของปูฟประสบผลสำเร็จ]

[เป้า หมายของปูฟนั้น  เกี่ยวกับยูปี]

ปูฟนึกย้อนไปถึงการได้พบยูปีอีก ครั้ง หลังจากที่แยกกันไปเจอกับศึกของแต่ละคน
ภาพการเติบโตของยูปี ทำให้เขามองกลับลงมาที่ตัวเอง

[สาเหตุที่นัคเกิ้ลมายืนอยู่ตรงนี้ ได้]
[หมายความว่ายูปีปล่อยเขาออกไป โดยที่ไม่ยอมบอกปูฟ]
[เพื่อที่จะ หาเหตุผลนั้น…]
[ก็จำเป็นที่จะต้องรูุ้สาเหตุที่ยูปีเปลี่ยนไปจากตัว นัคเกิ้ล]
[จึงจำเป็นที่จะต้องออกจากที่นี่ไปอย่างสงบ]

แล้ว ปูฟก็เริ่มอธิบายเรื่องที่ตนเองบอกความสามารถออกไปให้นัคเกิ้ลฟัง

“ก่อน อื่น ต้องให้เค้า(กอร์น)เห็นชอบด้วย”
“เค้าสั่งห้ามผมขยับออกจากที่นี่”
“ถ้า คุณต้องการที่จะให้ผมเปลี่ยนสถานที่เพื่อสู้ตัวต่อตัว  ก็ต้องขอให้เค้าถอนคำสั่งที่สั่งผมไว้ก่อน”
“ผมจะไม่ใช้ร่างแยกหรือผง ละอองปีก”
“แต่ถ้าเค้าไม่อนุญาต ผมก็คงต้องปฏิเสธคุณ”
“ผมแค่ต้องมี เรื่องอยากจะพูดด้วย”
“เพราะฉะนั้น ผมก็เลยบอกออกไป”

[สำหรับคน ที่ปรากฏตัวจากข้างหลัง แล้วเข้ามาขอท้าสู้ตัวต่อตัว(นัคเกิ้ล)]
[การ’หยอด คำหวาน’ประสบผลสำเร็จ]
[ปูฟดูน่าเชื่อถือ]

แต่ขณะที่นัคเกิ้ลกำลังครุ่นคิด และทุกอย่างกำลังจะเข้าทางปูฟ ก็มีคำพูดแทรกมาขัดจังหวะตรงๆ

“โกหก”

กอร์น นั่นเอง  กอร์นยังคงพูดโดยที่ไม่เหลียวหันกลับมามองทั้งคู่แม้แต่นิด

“เมื่อกี้ นี้”
“แกยังแอบเข้ามาจะฆ่าชั้นจากข้างหลังอยู่เลย”
“แกก็พูดแต่เข้า ข้างตัวเอง”
“ไม่ต้องมาทำหลอกนัคเกิ้ลเลย”

“ก่อนอื่น เรื่องที่แกเป็นร่างแยก ไม่ใช่ร่างจริง”
ไหนล่ะหลักฐาน?

คำ พูดของกอร์นทำเอาทั้งห้องอึ้งกันไปหมด
คนที่อึ้งจนออกอาการก็คือนัคเกิ้ล ที่เกือบจะหลงไปกับคารมของศัตรู
แต่คนที่อึ้งที่สุดก็ไม่พ้นเจ้าคนที่ ถูกขัดขวางแผนการที่กำลังจะสำเร็จ,ปูฟ

แว่บแรกที่ปูฟคิดออกมาก็คือ
(เจ้า เด็กนี่  เป็นปัญหา)

(ในหมู่ศัตรูทั้งหมด  เจ้านี่แทบจะไม่มีความหวั่นไหวเลย)
(บางทีอาจเป็นเรื่องดีก็ได้ ที่เค้าต้องไปพัวพันกับปีโต้)
(เพราะนั่นทำให้เค้าตัดสินใจที่จะนั่งนิ่ง อยู่ตรงนี้)

ปูฟคิดราวกับว่า กอร์นเป็นหน้าผาหินขนาดใหญ่ที่ไม่มีทีท่าจะเคลื่อนไหวแม่แต่เล็ก
คำพูด แก้ตัวใดๆ บอกไปก็คงไม่ได้ผล ปูฟได้แต่เพียงตอบกลับไปตามเรื่องเท่านั้น

“ข้อ พิสูจน์ว่าผมเป็นร่างจริงหรือไม่นั้น”
“มันจะเป็นการเพิ่มความเสี่ยงให้ ตัวผมเข้าไปอีก  ผมคงบอกไม่ได้”
“คุณต้องตัดสินใจเองแล้วล่ะ”
ปูฟพูด พลางยกมือไปทางนัคเกิ้ลเพื่อให้รู้ว่า’คุณ’ที่ว่าหมายถึงใคร

“แล้ว ก็…”

ปูฟหันกลับมาอีกข้าง เปลี่ยนมือมาชี้ทางกอร์น
บรรยากาศ ที่ดูเหมือนจะเลวร้ายเริ่มก่อตัวขึ้นมา

“หลังจากนั้นจะทำอะไร”
“ก็ แล้วแต่คุณล่ะกัน”

สีหน้าแววตาที่ไม่สนอะไรของปูฟ ทำให้ปีโต้ถึงกับเหงื่อตก

“ปูฟ…นายคงไม่….อย่าเชียวนะ  …!!”
ปี โต้พยายามจะพูดห้ามออกมาเพราะรู้ได้ว่าปูฟจะทำอะไรต่อไป

…..
ทุก สิ่งทุกอย่างสงบนิ่งไปชั่วครู่

ปัง
“ว๊ะ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”
ร่างของปูฟกระจายออก เป็นปูฟจิ๋วจำนวนนับไม่ถ้วน บินผ่านร่างของนัคเกิ้ลที่ยืนตะลึงไปด้วยความว่องไวจนหายลับไป
“ผมจะรอ อยู่ที่ประตูหน้า10นาที!!  จะมาหรือไม่ก็แล้วแต่นะครับ!!”

“ได้โปรด  รอก่อน!! ข้ายังอยู่นี้!!”
“ขอโทษแทนปูฟด้วย!!”
“แค่ตัวข้ายังอยู่นี่ก็พอแล้วใช่มั้ย?”
คนที่เดือดร้อนที่สุดไม่พ้นคือปีโต้ รีบเข้ามากระวีกระวาดขอโทษกอร์นพยายามให้ใจเย็นลงแม้เพียงนิดเดียวก็ดี

“10นาที…”
ทั้งๆที่ ควรจะระเบิดอารมณ์ออกมา แต่กอร์นกลับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น
ใบ หน้าที่มืืดมนยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัวของกอร์นจับจ้องปีโต้และพูดสั่งออกไป

ทำให้เสร็จก่อนเวลาที่ตกลงกันไว้10นาที
รักษาเธอซะ

ด้วย คำพูดเพียงคำเดียว ปีโต้ถึงกับหน้าถอดสี

[ปีโต้สั่นไปทั้งร่าง ]
[กลัวปูฟที่ไม่ได้มีท่าที แยแสว่าอะไรจะเกิดขึ้น จนทิ้งที่นี่ไป]
[แต่เหนือกว่านั้น]
[ก็คือ กอร์นที่ไม่แยแสต่อคำยั่วยุของปูฟ และยังเร่งให้รักษาเร็วขึ้น]
[เธอ เริ่มกลัวกอร์น]

[ก่อนหน้านี้]
[เพื่อที่จะรักษาโคมุกิได้ เต็มที่ ปีโต้ได้เรียกเวลารักษาที่ยาวนานออกไป]
[และกอร์นก็ได้ปฏิเสธ]
[1ชม.เป็น เวลาที่ทั้งคู่ได้ตกลงกัน]
[ตามความเป็นจริง นั่นคือเวลาที่ประเมินไว้พอดี จากสภาพของโคมุกิ]
[จากประสบการณ์การใช้ ดอกเตอร์บลายธ์มาหลายครั้ง]
[ปีโต้สามารถเร่งเวลารักษาขึ้นได้อีก10นาที]
[เพื่อ บรรลุเป้าหมายให้เร็วขึ้น]

[มันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ]
[กอร์ นอาจจะแค่พูดไปตามคำของปูฟ]

[แต่ถึงจะบอกตัวเองอย่างนั้น]
[ปีโต้ ก็ไม่อาจสลัดสังหรณ์ร้ายที่ตัวเองรู้สึกออกไปได้]

เวลา 0.25.31.87 หลังจากเริ่มบุก  ปีโต้เริ่มหวาดกลัวกอร์นที่จ้องเขม็งราวกับพยัคฆ์ร้าย
(เราต้องใช้ชีวิต ตัวเองเข้าแลก  ไม่อย่างนั้นคมเขี้ยวของเจ้าเด็กนี่)
(อาจหันเข้าขย้ำคอ ราชาต่อไป)

“ก็ได้..!!”
ปีโต้ตอบรับ

ทางนัคเกิ้ลที่ได้แต่มองตามปูฟออกไป ก็ถูกเรียกให้สนใจโดยกอร์น

“นัคเกิ้ล”
“ผมอยู่นี่คนเดียวไม่ เป็นไร”
“ผมรู้ว่าเมื่อกี้พูดอะไรออกไป”
“แต่เรื่องที่ปูฟบอกว่าร่าง ต้นของมันกำลังตรงไปหาราชา เป็นเรื่องจริง”
“ราชา อยู่ทางทิศใต้”

แม้ แต่นัคเกิ้ลที่รู้จักกันมาก่อน ก็ยังถึงกับเหงื่อตกกับการอ่านขาดของกอร์น
คำ พูดนี้ ยิ่งกดดันปีโต้ยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว

[ก่อนหน้านี้คิรัวร์ ก็เคยเห็นกอร์นในลักษณะนี้มาแล้ว]
[แต่ปีโต้ที่ไม่เคยรู้มาก่อน ได้แต่คิดไปว่ากอร์นสามารถอ่านแผนของปูฟอย่างปรุโปร่งขนาดไหน]
[ในตอน นั้นเอง ปีโต้ก็ได้สลัดความกลัวออกไป]
[และรับรู้ถึงสิ่งที่ตัวเองควรจะ ทำ]

(ต้องฆ่า…ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม)
(ต้องฆ่าเจ้าเด็กนี่ …เพื่อราชา!!)

ปีโต้คิด

(หลังจากรักษาโคมุกิงั้นรึ? ไม่ จะทำให้เธอเสี่ยงอีกไม่ได้)
(ควรจะฝากเธอไว้กับคนอื่นมั้ย..? ยูปีกับปูฟก็ไว้ใจไม่ได้ด้วย…)
(ถ้าเราเป็นอะไรไป  ใครจะพาโคมุกิกลับไปหาราชา…!?)

หลากหลายคำถามผุดมาในหัว
ปีโต้ คิดไม่ตก ทางออกของตัวเองมีแต่เส้นทางดำมืด

ระหว่าง นั้น เมื่อเห็นกอร์นที่โกรธแค้นพวกมดอย่างหนัก นัคเกิ้ลก็พูดขึ้นมาบ้าง

“กอร์น…”
“ชั้น เข้าใจดีว่านายจะบอกอะไร”
“แต่ยังไงชั้นก็จะทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ”

“ยู ปีน่ะนะ…”

“………”

“ช่างมันเถอะ”

[ถ้าสิ่ง ที่บอกไปนั้นทำให้กอร์นหวั่นไหวแม้แต่นิด]
[นั่นอาจจะมีผลถึงแก่ชีวิตของ เขา]
[ดังนั้นนัคเกิ้ล จึงหยุดที่จะพูดอะไรออกไปกว่านั้น]

“ไป ล่ะ”

นัคเกิ้ลบอกลากอร์นก่อนจะวิ่งไปตามทางของตัวเอง

ทางด้านชั้นใต้ดิน ห้องมอนิเตอร์  อิการูโก้ที่ร้องให้สะอึกสะอื้นมาร่วม10นาทีก็ยกแขนขึ้นปาดน้ำตา

(ไม่ ใช่เวลาจะร้องให้!! ต้องหาปาล์มต่อ)

เมื่อปาดน้ำตาเสร็จอิการูโก้ก็ ต้องตะลึงกับภาพบนมอนิเตอร์
(ประตูโรงรถเปิด  ประตูที่ใช้ตรงไปยังโกดังก็ด้วย)
(ทำไม!!)

!!
อิกา รูโก้ตกใจอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงของบุคคลอื่นจากข้างหลัง

“อย่า ขยับ  ถ้าขยับข้าจะเปิดฉากโจมตี”
“มีเรื่องจะต้องถามเยอะแยะเชียวล่ะ  ขยับเพียงนิดเดียวแกตายแน่”

เวลฟีนที่ลอบเข้ามาในห้องออกคำสั่ง พร้อมชี้มิซไซล์แมนเข้าใส่อิการูโก้จากข้างหลัง

อิการูโก้ตะลึง
(เวลฟีน…มี เรื่องจะถามเรารึ!!)
(จำนวนพรรคพวกของเรา,ภารกิจ,ความสามารถที่มี มันต้องทำทุกวิถีทางเค้นเราให้บอกแน่)
(ถ้าเกิดเราทำข้อมูลรั่วออกไป)
(ชีวิต พวกนั้นจะอยู่ในอันตราย!!)

(ถ้ามันเกิดเป็นสายควบคุม ก็สามารถใช้งานเราได้)

เมื่อคิดได้ อิการูโก้ก็รีบสูบอากาศเข้าเต็มหัวจนพองโต
เวลฟีนตกใจกับท่าทีขัดขืน รีบออกคำสั่งซ้ำ
“เฮ้ย หยุดนะ ข้ายิงจริงนะ”

และทางด้านของอิการู โก้ก็…
(เอาเลย ฆ่าชั้นเลย  ถ้าจะต้องขายเพื่อนล่ะก็)
(มาดวลกัน ซึ่งๆหน้าไปเลย)
หันกลับไปเปิดฉาก ซัดไรเฟิลเข้าใส่เวลฟีนก่อนเป็นนัดแรก

เปิดฉากศึกสุดท้ายระหว่างฮันเตอร์และมด !!

จบตอน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: