[Spoil] Nurarihyon no Mago – 92

Credit Text Spoil : แมวตัวร้าย
จากตอนที่แล้ว

อาวาชิมะหยิบอาวุธของคุโรตะโบ ขึ้นมา แล้วออกท่าร่ายรำที่งดงามราวกับนางฟ้าจนแม้แต่คู่ต่อสู้อย่าง นิจูนานะเม็น เซ็นจุ มุคาเดะ ยังต้องตกตะลึง

“อาวาชิมะที่เป็น หญิงสาว ร่ายรำราวกับเทพธิดา”

ท่วงท่างดงามที่สะกดสายตาผู้พบเห็นและทันทีที่เกิดความรู้สึกตกตะลึงที่เกิดขึ้นเพราะความงดงามนั้น
ก็คือช่วงวินาทีที่ “ฮัตสึ” ของอาวาชิมะ ที่ชื่อว่า “อิคุสะ โอโทเมะ เอ็นบุ” (การร่ายรำก่อนออกศึกของสาวพรมจรรย์) มีชัยเหนือความเกรงขามของศัตรู
“ในอดีตกาล ก่อนจะออกรบ สาวพรมจรรย์จะออกมาร่ายรำเพื่อเรียกชัยชนะ ถูกร่างของหญิงสาวดึงดูดสายตา ไปไหมล่ะ”
อาวาชิมะยิ้มอย่างคนถือไพ่เหนือกว่าเมื่อศัตรูถูกฮัตสึของตนเล่นงานเข้าไปเต็มๆจนร่างกายที่ทำจากไม้ของมันแตกเป็นชิ้นๆ แต่จู่ๆก็ได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นขึ้นมาอีก เมื่อหันหลังไปก็พบเด็กชายคนเมื่อครู่นั่งชันเข่าร้องไห้อยู่

“เฮ้ย…ยังร้องไห้อยู่อีก เหรอ แกน่ะ”

และทันทีที่เอ่ยปากออกไปเช่นนั้น นิจูนานะเม็น เซ็นจุ มุคาเดะ ที่คิดว่าถูกเล่นงานไปแล้วก็มาปรากฏตัวขึ้นเบื้องหลังอาวาชิมะแล้วใช้ดาบแทงเข้าใส่อามาโนะจาคุจนเลือดทะลัก

‘อะไรกัน ไม่ได้ผลเหรอ!?’

อาวาชิมะคิดอย่างตกตะลึงไม่อยากจะเชื่อ

ภาพตรงหน้ายิ่งทำให้เจ้าหนูร้องไห้จ้าหนักขึ้นกว่าเดิมอาวาชิมะพยายาม ต่อสู้อย่างสุดความสามารถแต่ยิ่งเด็กน้อยร้องไห้เทวรูปปีศาจตรงหน้าก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น

“แกหนีออกไปจากป่าแห่งการหลงแห่งนี้ไม่ได้ หรอก”

นิจูนานะเม็น เซ็นจุ มุคาเดะ พูดกับอาวาชิมะที่ยังสับสน

“ทำไมกัน…ต่อให้ฟันใส่มันก็ไม่เป็นไร…?”

ปีศาจเทวรูปพันมือไม่ปล่อยให้อาวาชิมะได้หาคำตอบเมื่อมันโจมตีเข้าใส่อีกครั้ง อาวาชิมะรีบยกหอกขึ้นมาป้องกันแต่คมดาบที่ฟาดฟันลงมาอย่างรุนแรงทำให้หอกในมือถูกฟันขาดเป็นสองท่อนเฉือนลึกลงไปถึงผิวกาย

“แง๊~!!! แม่จ๋า~!!!”

เสียงร้องไห้ของเด็กหลงยิ่งดังขึ้นจนอาวาชิมะที่กำลังต่อสู้รู้สึกหนวกหู

‘หนวก หูน่าเจ้าหนู…..

มันเรื่องอะไรกัน…ยิ่งแกร้องไห้ มันก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น

หรือว่าเจ้าหนูีนี่เป็นปีศาจจริงๆ…ถ้างั้น …ก็ควรจัดการเลยงั้นเหรอ?’

อาวาชิมะชัึกสับสนว่าตัวเองควรจะทำอย่างไรกับเด็กคนนี้ดี แต่ตอนนั้นเองคำพูดของคุโรตะโบก็ผุดขึ้นมาในความคิด

“คนที่หลงทาง คือพวกเธอต่างหาก”

‘พวกเธอ’….?

ความคิดที่ตีบตันของอาวาชิมะพลันสว่างวาบขึ้นมาทันทีสิ่งที่อาเมะโซเคยพูดให้ฟังย้อนกลับมาในหัว

“ในหมู่ปีศาจทั้งหลายมีประเภทที่สามารถแสดงพลังอันไร้คู่เปรียบออกมาได้ ถ้าอยู่ในเขตแดนเฉพาะอยู่ด้วยนะ”

“แล้วถ้าสู้กันต้องทำไงล่ะ”  อาวาชิมะในตอนนั้นเคยเอ่ยถาม

“ก็หาสิ่งที่เป็นขุมพลังของมันให้เจอน่ะสิ”

อาเมะโซผู้เชี่ยวชาญทฤษฎีอธิบาย

“จากนั้นถ้าไม่ทำอะไรกับขุมพลังนั่น ต่อให้ใช้พลังเข้าปราบก็ทำอะไรมันไม่ได้ตัดขาดความเกรงขามของศัตรูก็ไม่ได้”

เมื่อถึงขั้นนี้แล้วอาวาชิมะก็ตัดสินใจว่าเป็นไงเป็นกันแล้วย่างสามขุมเข้าไปหาเด็กน้อยที่ร้องไห้อยู่

“เฮ้ย จะร้องไห้แงๆไปถึงเมื่อไหร่น่ะ หา!!”

“ข…ขอโทษครับ”

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองอย่างหวาดกลัว แต่อาวาชิมะก็ไม่สนยื่นมือไปจับหัวของเด็กชายไว้

“ถ้าจะร้อง ก็มาร้องที่อกของฉันนี่มา!!”

แม้คำพูดจะฟังดูกระโชกโฮกฮาก แต่เมื่ออาวาชิมะกอดเด็กน้อยเข้ามาหาตัว
อ้อมกอดนั้นกลับทั้งอ่อนโยนและอบอุ่น

“เฮียวอิ” ที่เหมือนดั่งเทพธิดา “อิซานามิ” ความเป็นแม่ที่โอบกอดลูกน้อยไว้…

เด็กน้อยถึงกับเงียบเสียงร้องไห้ทันทีเมื่ออยู่ในอ้อมกอดนั้นและนั่นก็ทำให้ นิจูนานะเม็น เซ็นจุ มุคาเดะ โวยวายลั่น

“ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะปกป้องเอง ไม่ว่ายังไงก็จะช่วยให้ได้นะ?”

คำปลอบโยนที่ชวนให้อบอุ่นใจ…เด็กน้อยฟังแล้วน้ำตาที่ไหลรินก็เหือดแห้งพร้อมรับคำ

“ครับ…คุณแม่”

วินาทีที่ความกลัวหายไปจากจิตใจของเด็กน้อยก็คือวินาทีเดียวกับที่ขุมพลังของ นิจูนานะเม็น เซ็นจุ มุคาเดะสูญสลายไป  ปีศาจเทวรูปร้องคำรามออกมาพร้อมกับเริ่มแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“เป็นอย่างงั้นจริงๆสินะ โลกแห่งนี้คือโลกที่เจ้านี่สร้างขึ้นสิ แกเป็นปีศาจที่สิงสถิตย์อยู่ใน”โลกของจิตใจ” ของเด็กที่ถูกทำให้หวาดกลัว ยิ่งหัวใจของเด็กเกิดความกลัวมากขึ้นเท่าไหร่ แกยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น”

นิจูนานะเม็น เซ็นจุ มุคาเดะที่สูญเสียขุมพลังปรี่เข้ามาหมายจัดการกับอาวาชิมะ

“ดูไว้นะ เจ้าหนู…

‘พี่ชาย’คนนี้จะจัดการมันให้ดู”

ว่าแล้วอาวาชิมะก็ใ้ช้ “เฮียวอิ” ของเทพอสูร “อิซานางิ” สำแดงพลังของเพศผู้เป็นพ่อจัดการนิจูนานะเม็น เซ็นจุ มุคาเดะในการโจมตีเดียว

“อาวาชิมะน่ะเป็นชื่อของบุตรคนที่สองของอิซานางิและอิซานามิในตำนานโคจิกิเพราะไม่ใช่ทั้งหญิงหรือชายจึงถูกทิ้งไปเป็นเด็กโชคร้าย”

อาวาชิมะเล่าให้นิจูนานะเม็น เซ็นจุ มุคาเดะที่ถูกจัดการ

“นั่นคือที่มาของชื่อฉัน นึกว่าเป็นหญิงแต่ที่จริงเป็นเทพอสูร นึกว่าเป็นชายแต่แท้จริงเป็นเทพธิดา

ก็พ่อแม่ฉันคือเทพอสูรกับเทพธิดา เฮียวอิของฉันก็เลยมีพลังทั้งสองแบบไงล่ะ”

และเมื่อปีศาจที่เป็นผู้ทำให้เกิดอาณาเขตหายไปอาวาชิมะก็พบกับพวกพ้องอีกครั้ง แต่นอกจากคุโรตะโบแล้วไม่มีใครรู้เลยว่าอาวาชิมะหายไปสู้แทบเป็นแทบตายกับปีศาจเกียวโตมา

“หืม….ดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่าปีศาจที่ใช้อาณาเขตนั่นสินะ มีลูกน้องที่ดีอยู่นี่นา…”

ริคุโอะหันไปตามเสียงที่เอ่ยทักขึ้นและพบกับชายในชุดองเมียว ซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่น ฮิเดโมโตะนั่นเอง

“แต่ว่ายังเร็วไปที่จะฉลอง ยินดีที่ได้รู้จัก เธอน่ะเหรอ…หลานชายของเขาน่ะ?”

ฮิเดโมโตะที่มาพร้อมกับ มามิรุและริวจิ เอ่ยทักทาย…

จบตอน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: