[Spoil] HunterXHunter – 293 กลายร่าง

Credit Text Spoil : Aya+EVE
ระหว่างที่คู่เนเทโร่กับราชากำลังระอุ นี่คือเหตุการณ์ภายในวัง
ผู้ คนนับล้านยืนเรียงแถวกันหน้าวัง หากแต่สีหน้าเซื่องซึมไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ  ไม่รู้แม้กระทั่งว่าชีวิตของตนเองนั้นได้ถูกฝากเอาไว้กับการต่อสู้ของเหล่า ฮันเตอร์เพียงไม่กี่คน

HunterXHunter 293 กลายร่าง

ณ.ห้อง พักตรงปลายทางเดินสู่หอฝั่งตะวันออก  ดักแด้ใหญ่ใบนึงถูกแหวกออกมาด้วยมือมือนึง เจ้าของมือนั้นลุกขึ้นจากดักแัด้นั้นมาตามรอยแหวกของมือ

อีกด้านนึงใกล้ๆกันตรงทางเดิน คิรัวร์ที่ทำการชาร์จไฟให้ตนเองเสร็จ ได้ออกวิ่งไปทางหอคอยฝั่งตะวันตกที่ที่ตนทิ้งกอร์นไว้ลำพัง
ระหว่างออกวิ่งได้ซักพักก็รู้สึกเอะใจบางอย่าง จึงรีบหันกลับไปด้านหลัง

(เราถูกจับตามอง…)
(ยิ่งไปกว่านั้น…)
(เราอาจจะรู้จักกับเจ้านี่…)

คิรัวร์ รีบวิ่งย้อนกลับไปยังหัวโค้งที่ตนพึ่งผ่านมา นั่งหลบอยู่หลังมุมนั้น หย่อนโย่โย่ออกไปให้กลิ้งออกไปอาศัยเงาสะท้อนระบุตัวตนของผู้ติดตาม

(ไม่มีใคร…?)

แต่ไม่ทันได้สรุป คิรัวร์ก็รู้ทันทีว่าตนคิดผิด ผู้ติดตามที่หลบอยู่หลังกองหินกลับยอมเป็นฝ่ายปรากฏตัวเอง

ร่างที่เดินออกมาทำให้คิรัวร์ต้องอึ้งเมื่อเป็นร่างของคนที่ตนรู้จัก
หญิงสาวร่างผอมสูงผมยาวหยาบหยักโศก ที่เคยอาละวาดไล่ฆ่าตนเองไปแล้วครั้งนึง

[ปาล์ม ซีบิล]

แต่ปาล์มในคราวนี้กลับมีสิ่งที่แตกต่างไปจากเดิม แขนขาส่วนปลายของเธอ มีเกล็ดและครีบคล้ายปลาปรากฏขึ้นมา
บน หน้าผากถูกฝังด้วยลูกแก้วคริสตัลดวงกลมโต   รอยเลือดแห้งกรังที่เปราะเปื้อนเสื้อบริเวณกลางอก บ่งบอกถึงสาเหตุหลักที่ทำให้เธอตกอยู่ในสภาพนี้
และที่สำคัญ  แววตาได้เปลี่ยนไปเป็นแววตาของสัตว์มากกว่าที่จะเป็นมนุษย์
มองๆไปแล้วเหมือนกับว่าเธอถูกจับรวมกับลูกแก้วคริสตัลนางเงือก ที่เธอใช้คู่กับความสามารถ[ตาทิพย์]ของเธอเลยไม่ผิด

คิรัวร์ที่เยือกเย็นมาตลอดช่วงการบุกถึงกับผุดเม็ดเหงื่อขึ้นมาเป็นครั้งแรก

ถึงแม้รูปร่างโดยรวมจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยก็ตาม แต่แค่เห็นแค่นี้ก็รู้ได้ในทันที ว่านี่ไม่ใช่”ปาล์ม”ที่ตนเคยรู้จักแน่
ความตึงเครียดของคิรัวร์พุ่งขึ้นถึงขีดสุด

ไม่ใช่เพราะห่วงเรื่องของตน ไม่ใช่เพราะห่วงเรื่องของปาล์ม แต่สิ่งที่คิรัวร์คิด คือภาพของกอร์นที่กำลังบิดเบี้ยวขึ้นทุกที
(เธอโดนจับได้โดยพวกองครักษ์…ถูกทำให้เปลี่ยนไป)
(ต้องรับไม่ไหวแน่…ถ้าจิตใจของกอร์นต้องมารับอะไรแบบนี้อีกคงไม่พ้นที่จะ…)
(…กอร์นคงไม่พ้นจะต้องแตกสลายแน่ๆ)

ถ้ากอร์นมาเห็นปาล์มในตอนนี้ และ..
ถ้าปาล์มถูกเปลี่ยน…ไปจนถึงขั้วลึกของหัวใจโดยสมบูรณ์…

ไม่มีทางเลือก  ต้องพิสูจน์ให้รู้กันเดี๋ยวนี้เลย!!

คิรัวร์เดินออกจากมุม เผชิญหน้ากับปาล์มในระยะไม่กี่เมตร

(เอาตัวมาเสี่ยงชัดๆ…ปาล์มเข้ามาใกล้เรื่อยๆแล้ว)

“ปาล์ม” คิรัวร์เอ่ยเรียกอีกฝ่ายออกไปก่อน

(ตั้งแ่ต่เรารู้สึกได้ว่าเธอตามมา)
(ปาล์มก็คงรู้ตำแหน่งเหมือนกันว่าเราอยู่ตรงไหน)
(จากที่เธอเคยเกริ่นเกี่ยวกับความสามารถของเธอ)
(ก็ทำให้พอจะเดาได้ว่าเป็นความสามารถด้านค้นหา  แต่..)

(เป็นไปได้ ว่าจะเป็นความสามารถ”ตาทิพย์”)

(จากมุมเมื่อตะกี้ ปาล์มไม่มีทางเห็นเราแน่ๆ)
(คิดไปทางอื่นไม่ได้เลย นอกจากจะบอกว่าเธอมองเราผ่าน”ความสามารถ”ของเธอ)
(แต่ถ้าเธอเป็นศัตรูจริง เธอควรจะออกห่างจากเราให้มากที่สุด)
(ความสามารถ”ตาทิพย์”จะได้ผลที่สุดก็ต่อเมื่อต้องอยู่คนละที่กับอีกฝ่าย)
(ถ้าเธอเป็นศัตรู ก็แสดงว่าไม่เหลือความทรงจำของพวกเราอีกต่อไปแล้ว..!!  )

(งั้น ที่ปาล์มเดินมาหาเราก็หมายความว่า…เธอจำเราได้…)
(เธอยังจำพวกเราได้!!)

“คิรัวร์..ล..แล้วกอร์นล่ะ”
คำแรกที่ปาล์มพูดขึ้น คือชื่อของทั้งสอง

ทำให้คิรัวร์ที่เคร่งเครียดเริ่มยิ้มออก และเริ่มเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย
(ว่าแล้ว..เธอยังมีความทรงจำอยู่จริงๆ)

ขณะที่คิรัวร์เดินเข้าไป ปาล์มก็ยกแขนของตัวเองที่เปลี่ยนไปขึ้นมาดู
“ดูสภาพของชั้นสิ”
“ถ้ากอร์นมาเห็นเข้า คงโดนเกลียดแน่ๆ”

“กอร์นไม่ใช่พวกที่ตัดสินคนจากภายนอกหรอกน่า” คิรัวร์ทำหน้ากวนตอบไป
“ถ้าจะไม่ชอบ ก็เรื่องเก่าๆที่เธอเคยทำไว้แหละ”

“ยังพูดจาได้น่ารังเกียจเหมือนเดิมเลยนะ  แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้รับคำปลอบใจอะไรจากนายหรอกนะ”
“กอร์นอยู่ไหนล่ะ” ปาล์มถาม

คิรัวร์เลยตอบกลับไป
“กอร์นอยู่กับปีโต้…….ที่…”

ก่อนที่จะตอบไปมากกว่านั้น คิรัวร์ยั้งคำพูดของตัวเองไว้ ด้วยสาเหตุที่ว่าฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้
เท้าที่เดินก้าวไปหาอีกฝ่าย กลับเปลี่ยนเป็นก้าวถอยออกมา
(ทำไม…เธอมองเห็นเรา…แต่กลับไม่เห็นกอร์น)

ฝ่ายหญิงสาวเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปก็ถามไปทื่อๆว่า “มีอะไร?”

“นี่เธอเจอชั้นโดยบังเอิญใช่มั้ย”คิรัวร์ถามย้อนกลับไปเพื่อความแน่ใจ

“พูดอะไรของนาย? ก็นายไม่ใช่รึที่วิ่งป้วนเปี้ยนแถวมุมตึกนะ”ปาล์มตอบ

“ไม่”
คิรัวร์ปฏิเสธทันควัน
“ชั้นรู้ว่าเธอแอบมองอยู่ก่อนแล้ว เลยย้อนกลับมาที่นี่”
“เธอเห็นขั้นตั้งแต่ก่อนนั้นแล้ว ทำไมถึงโกหก?”

แต่ปาล์มไม่สนใจจะตอบคำถามซักนิด
“เป็นเด็กที่น่ารำคาญจริงๆเลยนะ กอร์นอยู่ที่ไหน?”

“ตอบคำถามชั้นมาก่อน” คิรัวร์ย้ำ
(ตอนที่เรารู้สึกที่ว่าปาล์มแอบมองเรา  นั่นใช่ตั้งแต่แรกที่เธอพบเราจริงๆรึ)
(ถ้าแบบนั้นหมายความว่า ทันทีที่เจอเรา เธอก็ตีห่างจากเราเรื่อยๆ  และ…)
(เมื่อเธอเห็นเราเอะใจย้อนกลับมาหาเธอจาก”ตาทิพย์”)
(เธอถึงเปลี่ยนใจออกมาเผยตัวกับเรา…!?)

ปาล์มกัดฟัน
“จะถามอีกแค่ครั้งเดียวนะ”
“กอร์น.อยู่.ไหน.”

เมื่อสถานการณ์เครียดถึงที่สุด คิรัวร์ยกโย่โย่ขึ้นมาเตรียมรับมือ
“ชั้นไม่บอก”
“กับศัตรูอย่างแกหรอก”

ปาล์มก็เข้าสู่ท่วงท่าเตรียมพร้อมเช่นกัน แต่ท่าเตรียมพร้อมของเธอกลับต่างออกไปจากคนอื่น  ผมดำยาวถูกเร่งให้ยืดยาวขึ้นอีกหลายเท่า
ปลาย ผมตวัดพันไปทั่วแขนขา ถ้าจะบอกให้ตรงคือนอกจากส่วนใบหน้าแล้วก็ได้พันไปทั่วร่างเจ้าตัวไม่เว้น ช่องว่างไว้แม้แต่มิลเดียว  ราวกับว่านี่เป็นชุดเกราะออกรบที่ถูกถักทอด้วยเส้นผมสีดำคลับเท่านั้น
“ชั้นพลาดไป…กับความสามารถนี้”
“มันคือความโกรธเกรี้ยวที่ควบคุมไม่อยู่”
“ได้แต่ปล่อยร่างกายให้เคลื่อนไหวตามอารมณ์”
“แต่ก็นะ…ระบายมันออกมาให้หมดซะยังจะดีกว่า”

คิรัวร์เห็นรูปแบบของปาล์มก็ยังอดสยองไม่ได้
(ยะ..ยัยนี่…อันตราย)

และเมื่อรูปแบบของปาล์มเปลี่ยนไปโดยสมบูรณ์  ตัวเธอเหมือนกับเด็กสาวที่เปลี่ยนไปใส่ชุดโกธิคแฟชั่นสีดำ
ถุงน่องดำยาวต่อกับรองเท้าส้นสูง  กระโปรงบาน แม้แต่บนหัวเส้นผมก็ก่อรูปเป็นหมวกปีกกว้าง
ดูๆไปไม่เหมือนชุดเพื่อออกรบ  แต่กลับเหมือนชุดที่เดินตามแคทวอล์คหรือชุดดำที่ไว้ใส่ไปงานศพเสียมากกว่า

“ตัดสินใจแล้ว…ชั้นจะฆ่าแกมันที่นี่แหละ”ปาล์มตะโกนพร้อมชี้นี้วใส่คิรัวร์

[เจ้าหญิงยักษ์ทะมึน(Black Widow)]

คิรัวร์เปิดฉากด้วยการซัดโยโย่ แต่ปาล์มกลับรับด้วยหมัดฮุคสั้นๆ โยโย่เหล็กที่หนักร่วม50กิโลฯที่ล้มได้แม้แต่ต้นไม้ใหญ่มาแล้ว กลับแตกกระจุยไม่เหลือชิ้นดี
ไม่เพียงแค่นั้น ปาล์มยังโดดเข้ามาถึงระยะจู่โจม ซ้ำด้วยหมัดที่สองทันที  คิรัวร์ที่การ์ดรับอย่างฮิวเฉียดถึงกับกระเด็นออกไปไกล

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า   ทีนี้จะทำไงล่ะ”
“ตายแบบเงียบๆ    รึจะพูดไปตายไป   ยังไงก็ตายแหงๆนะ!”

หมัดแล้วหมัดเล่ายังคอยกระหน่ำใส่คิรัวร์เรื่อยๆ

(แข็งแกร่ง)
เป็นความคิดต่อศัตรูเพียงความคิดเดียวที่คิรัวร์คิดออกในตอนนี้

ในเวลาเดียวกันนั้น นัคเกิ้ลที่ผละออกจากเมลเลี่ยนที่พยายามรั้งเค้าไว้ ก็ได้มาเจอกับปูฟ
นัคเกิ้ล “เฮ้ยปูฟ… ออกมาเจอกันข้างนอกเด๊ะ

ปูฟร่าง1ใน7ส่วนที่ยืนจับตามองกอร์นที่นั่งเพ่งปีโต้อยู่ ค่อยๆชำเลืองกลับมาทางเสียงที่ทักตัวเอง

การต่อสู้อย่างทารุณระหว่างพวกพ้อง และการกลับมาของนัคเกิ้ล จะเป็นไปในทางใด

จบตอน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: