[Spoil] Ane Doki – 26 [THE END]

Credit Text Spoil: Sonic

หน้า 1
“จะบอก…ความรู้สึกนี้ออกไปได้หรือไม่?”
ตอนจบ : ความรู้สึกที่เป็นอยู่นี้

หน้า 2
โคตะ: จะ จะคุยเรื่องอะไรล่ะ…
โคตะ: ชะ เหวอ!!
นัตสึกิ: …เรื่องที่จะคุยก็มีอยู่หรอก
นัตสึกิ: แต่อยากนอนด้วยกับแบบก่อนหน้านี้อีกน่ะ……
โคตะ: ยะ
โคตะ: อย่าพูดเรื่องแปลกๆ เซ่! ไอ้ก่อนหน้าที่ว่าน่ะ เธอร่วงมาทับฉันเองไม่ใช่เรอะ!!
นัตสึกิ: อ้าว? เป็นงั้นเหรอ…
นัตสึกิ: แต่ช่วงนั้นก็สนุกทุกคืนเลยเนอะ

หน้า 3
โคตะ: นี่เธอ…นอกจากจะโผล่มาแล้วยังหนักอีกนะรู้ป่ะ…
นัตสึกิ: เอ๋!? ไม่จริงน่า!?
โคตะ: “ความจริง”
นัตสึกิ: หนักขนาดนั้นเลยเหรอ… (แปลกจังเลยแฮะ)
โคตะ: “คนที่มีเรื่องจะคุยก็คือฉันต่างหาก”
โคตะ: (ถ้าเป็นตอนนี้จะพูดออกรึเปล่านะ?)
โคตะ: “ว่า ‘ฉันชอบเธอ’ น่ะ”
นัตสึกิ: อ๊ะ จะว่าไป
นัตสึกิ: โคจังกับคานาเดะจังเป็นยังไงกันบ้างล่ะ? มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า?

หน้า 4
นัตสึกิ: นี่! คานาเดะจังก็รู้สึกดีกับโคจังอยู่นิดๆ ใช่มั้ยล่ะ?
นัตสึกิ: คานาเดะจังได้พูดอะไรบ้างรึเปล่า?
โคตะ: เปล่านี่…
นัตสึกิ: เอ๋?
โคตะ: ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ
นัตสึกิ: อ๊ะ……
นัตสึกิ: …ขอโทษ
นัตสึกิ: ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไรหรอก..เอ่อ…
นัตสึกิ: ชะ ชั้นขอนอนด้วยได้มั้ย?

หน้า 5
โคตะ: อืม
โคตะ: “รู้สึกได้จากแผ่นหลังเลย”
โคตะ: “ว่าพอหันกลับไปจะต้องเจอยัยนั่นอยู่ตรงนั้น”
โคตะ: “ความจริงเราควรจะใจเต้นโครมครามแล้วแท้ๆ”
นัตสึกิ: ราตรีสวัสดิ์จ้ะ…

หน้า 6
พ่อโคตะ: เรียบร้อย!
พ่อโคตะ: ของที่เหลือก็ส่งไปหมดแล้ว
พ่อโคตะ: งั้นก็ไปกันเถอะ โคตะ!
จิอากิ : คะ คือว่า!
จิอากิ: พวกหนูก็ต้องกลับด้วยรถไฟเหมือนกัน ขอไปด้วยจนถึงกลางทางได้มั้ยคะ…
พ่อโคตะ: รับทราบ

หน้า 7
พ่อโคตะ: ทุกคน เตรียมตัวพร้อมแล้วนะ
พ่อโคตะ: ถ้างั้นก็ ที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้
พ่อโคตะ: ขอบคุณที่ช่วยดูแลเรามาครับ
ทุกคน: ขอบคุณที่ช่วยดูแลเรามาครับ/ค่ะ!!
นัตสึกิ: เอ้า โธ่เอ้ย อย่าร้องให้สิ จิอะ!
จิอากิ: ก็มัน…ก็มัน…รู้สึกผูกพันธ์กะบ้านหลังนี้ซะแล้วอ้ะ…
โคตะ: “คงไม่ได้เห็น…”

หน้า 8
โคตะ: “ทิวทัศน์แบบนี้อีกแล้วสินะ”
โคตะ: “แล้วก็…”
จิอากิ: เอาล่ะ ต่อพวกหนูต้องไปชานชาลาที่ 5 ค่ะ
พ่อโคตะ: งั้นเหรอ เอ้า ลูกเองก็พูดขอบคุณที่เขาช่วยดูแลหน่อยสิ
โคตะ: อ๊ะ…เอ่อ…ครึ่งปีที่ผ่านมา ขอบคุณมากนะครับ
นัตสึกิ: ทางนี้ตะหากล่ะ……
นัตสึกิ: ไปก่อนนะ โคจัง

หน้า 9
พ่อโคตะ: เอ้า ไปกันเถอะ! ถ้าตกเครื่องบินล่ะแย่เลย
พ่อโคตะ: จิอะจัง นัตสึกิจัง ขอบใจมากเน้อ!
โคตะ: “ไม่อยาก…”
พ่อโคตะ: โอ้ ไนซ์ไทม์มิ่ง
พ่อโคตะ: เอ้า เอาของมานี่สิ โคตะ
โคตะ: “จากกันไป…”

หน้า 10
“จะถึงเวลาออกรถแล้วค่ะ”
โคตะ: “ง่ายๆ แบบนี้เลย”
พ่อโคตะ: โคตะ!?
โคตะ: (ทำไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ!!)
พ่อโคตะ: โค…
โคตะ: หวา
ผู้ชาย: มันเจ็บนะเฮ้ย!

หน้า 11
โคตะ: ถ้าจำไม่ผิด ชานชาลาที่ 5 สินะ
โคตะ: ชานชาลาที่ 5……
จิอากิ: ผิดคิดเลยแฮะ ที่หมอนั่นยอมไปง่ายๆ
นัตสึกิ: …อื้อ
จิอากิ: จากนี้ไปก็คงเหงาหน่อยล่ะนะ
นัตสึกิ: อื้อ…
จิอากิ: มีอะไรเหรอ? พี่

หน้า 12
นัตสึกิ: คิดไปเองรึเปล่านะ……เมื่อกี้
นัตสึกิ: อย่างกับได้ยิ้นเสียงโคจัง-
โคตะ: นัตสึกิ!
โคตะ: เฮ้ นัตสึกิ!!
โคตะ: นัตสึกิ อยู่ไหน!!
นัตสึกิ: คะ โคจัง ทำไมล่ะ!?
จิอากิ: ไปเถอะ! หมอนั่งต้องมาเอาสัมภาระ……แน่ๆ เลย
จิอากิ: มาเอาของที่ลืมไว้กับพี่ไงล่ะ

หน้า 13
โคตะ: นะ…
นัตสึกิ: มีอะไรเหรอ โคจัง!
นัตสึกิ: คุณพ่อล่ะ? รถไฟล่ะ!?
โคตะ: (ไม่ใช่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว)

หน้า 14
โคตะ: (ถ้าไม่พูดอะไรไปล่ะก็!!)
นัตสึกิ: โอ๊ะ
โคตะ: ฉันน่ะ………
นัตสึกิ: รอแป๊ปนึงนะ! คุณพ่อของโคจังโทรมาน่ะ
นัตสึกิ: ฮัลโหล………
พ่อโคตะ: โคตะน่ะ!! อยู่ดีๆ โคตะก็พุ่งออกไปน่ะ!!
พ่อโคตะ: แถมเจ้านั่นก็ไม่ได้ห้อยเป้ติดไปด้วย…นัตสึกิจังพอจะเห็นตัวบ้างมั้ย!?
นัตสึกิ: ถ้าโคจังล่ะก็ ตอนนี้อยู่ข้างหน้าหนูนี่ล่ะค่ะ……ค่ะ
นัตสึกิ: ให้พาไปส่งที่ชายชาลาสินะคะ……ค่ะ ทราบแล้วค่ะ

หน้า 15
นัตสึกิ: คุณพ่อบอกว่าจะรออยู่ที่สถานีต่อไปแน่ะ
นัตสึกิ: จะพาไปส่งจนถึงสถานีละกัน
นัตสึกิ: ไปกันเถอะ
โคตะ: “…อีกแล้ว”
โคตะ: “ได้แต่ปล่อยให้เวลาผ่านไป”
โคตะ: “สุดท้ายก็ต้องขึ้นรถไฟไปทั้งๆ อย่างงี้เหรอ”
“…รถไฟกำลังจะเข้าสถานีค่ะ”
โคตะ: “เราน่ะ”
โคตะ: “เราน่ะ”

หน้า 16-17
โคตะ: นัตสึกิ!!
โคตะ: ฉันชอบเธอ
โคตะ: คนที่ฉันชอบไม่ใช่คุณซากุราอิ แต่เป็นเธอต่างหาก…!!
โคตะ: ถึงฉันจะตัวเตี้ย ถึงจะอ่อนกว่า แต่ฉันก็…ฉันก็……!!
นัตสึกิ: อุตส่าห์บอกความรู้สึกออกมาถึงขนาดนั้น…
นัตสึกิ: ขอบคุณนะ

หน้า 18
โคตะ: เอ๋……

หน้า 19
โคตะ: หวา
โคตะ: นะ…
นัตสึกิ: พอโคจังเป็นโตผู้ใหญ่กว่านี้…
นัตสึกิ: แล้วความรู้สึกยังไม่เปลี่ยนไปล่ะก็
นัตสึกิ: ช่วยบอกแบบเมื่อกี้ให้ฟังอีกทีนะ!
โคตะ: เดี๋ยวก่อน นัตสึกิ…

หน้า 20
โคตะ: นะ……
โคตะ: (แหะ…แหะแหะ)
โคตะ: (จะ…จะ…จูบกันไปซะแล้ว…ฮะฮะ…)
โคตะ: “จบซะแล้ว…งั้นเหรอ……?”

หน้า 21
โคตะ: “ไม่สิ”
โคตะ: “ถ้ายังไม่ลืมความรู้สึกนี้ไปล่ะก็”
จิอากิ: แล้ว
จิอากิ: คุยอะไรกับหมอนั่นบ้างเหรอ?
นัตสึกิ: แหะแหะแหะ
จิอากิ: อะไรเล่า ทำเป็นอมยิ่มมีเลศนัย! บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ
นัตสึกิ: …ไว้พบกันใหม่ ซักวันนึงนะ
โคตะ: “แน่นอน”

“เชื่อมั่นในวันนั้น…ซึ่งจะได้กลับมาพบกันอีกครา!!”

อวสาน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: