[Spoil] Nurarihyon no Mago – 89

Credit Text Spoil : แมวตัวร้าย
หน้าเปิด
จากตอนที่แล้ว
หลังจากลงจอดบนผืนน้ำคาโมกาวะอย่างปลอดภัยได้เป็นผลสำเร็จ  สิ่งที่ทอดตัวอยู่เบื้องหน้าสมาชิกกลุ่มนูระก็คือเกียวโตที่ถูกปกคลุมด้วยไอปีศาจจนมืดมิด

“หวา….ผิดกับที่คิดเลยนะ เกียวโตเนี่ย”

อาเมะโซเอ่ยออกมาอย่างกระอักกระอ่วนใจ ซึ่งก็คงไม่แตกต่างจากสมาชิกกลุ่มนูระที่ยืนอยู่ด้วย

“สตรีหิมะกับอาโอตะโบเข้าไปอยู่ข้างในนั้นแล้วหรือเนี่ย?”

เซ็นเอ่ยออกมา ทำให้ปีศาจตนเล็กตนน้อยที่ยืนอยู่ใกล้ๆพากันเอ่ยถามให้อื้ออึงว่าทำไมซึราระกับอาโอตะโบถึงได้เดินทางเข้าไปยังเกียวโตก่อน ปีศาจอีกตนจึงตอบว่าพวกนั้นไปเพื่อพิทักษ์เพื่อนของริคุโอะที่เดินทางไปเกียวโต

“โอ๊ะ แล้วเด็กที่เป็นองเมียวจิล่ะ เป็นไงไปแล้ว ตายแล้วเหรอ?”

ริคุโอะได้ยินเสียงลูกน้องที่อยู่ใกล้ๆคุยกันแล้วก็นิ่งเงียบ ไม่แสดงความเห็นใดๆก่อนจะกระโดดลงจากกราบเรือ ก่อนที่ผีหัวขาดจะทันได้เรียกตัวมาเพื่อวางแผนการรบ

“ท่านริคุโอะ!!”

คุบินาชิไม่รอช้า รีบกระโดดตามนายน้อยของตนลงไปทันที

“รอก่อน! หลานของนูราริเฮียง”

หากเสียงตะโกนไล่หลังที่ดังขึ้น ทำให้ทั้งริคุโอะและผีหัวขาดหันไปมอง และพบกับฮาคุโซซึที่ยืนกอดอกอยู่

“ข้าน่ะ…เป็นผู้ที่ท่านฮาโกโรโมะ กิตซึเนะเมตตาเก็บมาเป็นพวก จึงเข้าเป็นพวกเดียวกับเจ้าไม่ได้! แต่จะบอกอะไรอย่างหนึ่ง…ก่อนอื่นเจ้าจงไปที่ศาลเจ้าฟูชิเมะอินาริ นั่นเป็นสถานที่แรกของผนึกก้นหอย!!”

ริคุโอะทวนคำที่ได้ยินในใจแต่ยังไม่ทันจะได้ขยายความอะไร ฮาคุโซซึก็รีบตัดบท เอ่ยคำลา แล้วเผ่นออกจากที่นั้นด้วยท่าบินที่กินขาดซุปเปอร์แมนไปในทันที ทั้งที่ปีศาจหลายตนนึกว่าจะได้ฮาคุโซซึเป็นพวกแล้วแท้ๆก็ตาม

แม้จะยังงงๆกับฮาคุโซซึอยู่ แต่ภูมิทัศน์เบื้องหน้าก็ดึงสมาชิกกลุ่มนูระกลับมาสู่ความจริงอันเครียดขึ้งพวกปีศาจนัตโต้พากันเดินลงมาจากเรือ แต่ทันทีที่ทำอย่างนั้นก็ถูกกัปปะและปีศาจน้ำของเกียวโตพุ่งขึ้นจากน้ำเข้าเล่นงานทันที เคราะห์ดีที่ริคุโอะเข้าไปช่วยไว้เสียก่อน

“อย่ากลัวน่า!! ถ้ากลัวก็เข้าทางพวกศัตรูน่ะสิ ก่อนอื่นต้องหาซึราระให้เจอก่อน!!”

พอเห็นหน้าพวกนัตโต้ทำหน้าเลิ่กลั่ก ริคุโอะก็ยิ้มอย่างท้าทายแล้วบอกว่า

“ไม่ได้เข้าเมืองนานแล้วไม่ใช่เรอะ!? มัวแต่ลังเล จะไปเท่ได้ยังไง”

******************

อีกด้าน ที่เคหาสน์ของตระกูลเคย์คะอินผู้ที่กำลังพูดกับเจ้าบ้านคนปัจจุบันของเคย์คะอินอย่างเป็นเดือดเป็นแค้น ก็คือผู้ว่าราชการจังหวัดเกียวโตที่มาพร้อมกับนายอำเภอและนายตำรวจของเกียวโต

“ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ได้!! ปีศาจที่มีอายุกว่าพันปีฟื้นคืนชีพ!? เกียวโตถูกปีศาจเข้าครอบครองแล้วครับ!? จะให้บอกชาวเมืองแบบนี้ได้เรอะ!?”

พ่อเมืองเกียวโตส่งเสียงอย่างฉุนเฉียว ส่วนนายตำรวจใหญ่แห่งเกียวโตก็โมโหไม่แพ้กัน

“ปราสาทนิโจน่ะคงปกป้องไว้ได้ใช่ไหม!? องเมียวจิเป็นตำรวจที่ดูแลปีศาจไม่ใช่เรอะ!?
“ผนึกอัจริยะ”ล่ะ เป็นยังไงแล้ว!?”

“อัจฉริยะ? หมายถึงข้าเหรอ?”

เสียงที่ดังมาจากเบื้องหลังเจ้าบ้านคนปัจจุบัน ทำให้ตำรวจชั้นผู้ใหญ่ผู้นั้นหันไปมองผู้ที่นั่งอยู่เบื้องหลัง

“ทุกคนน่ะพยายามกันเต็มที่อยู่หรอก แต่ต่อให้เป็นผนึกของข้า เวลา400ปีมันก็มีขีดจำกัดบ้างล่ะ”

“ใครกันน่ะ เจ้านี่” นายตำรวจใหญ่ของเกียวโตสงสัย

“ก็ฮิเดโมโตไงล่ะ” ผู้ที่ถูกถามตอบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“หา? พูดอะไร ฮิเดโมโตะน่ะคนนี้ไม่ใช่เรอะ” ผู้ใหญ่จากกรมตำรวจชี้ไปทางเจ้าบ้านคนปัจจุบัน

“ฮิเดโมโตะ เจ้าบ้านคนที่13น่ะ”

ผู้ที่ในอดีตเคยถูกเรียกขานว่าอัจฉริยะหันไปคว้าตัวเคย์คะอิน ยูระเข้ามา พร้อมอธิบาย

“ข้าถูกยูระจังคนนี้เรียกออกมา ก็เลยฟื้นคืนกลับมาได้…แต่ก็นะ เป็นชิคิงามิ ก็เลยต้องให้เด็กคนนี้ ช่วยขยับร่างกายให้ แต่ก็ทำได้ก็แค่พูดเท่านั้นแหละ เนอะ ยูระจัง”

ว่าแล้วก็ลูบหัวยูระปุๆๆ ทำให้ฝ่ายที่เป็นผู้บังคับถึงกับพึมพำออกมาเบาๆอย่างเหนื่อยใจ ว่าทำไมต้องให้เรียกฮิเดโมโตะออกมาแล้วค้างเอาไว้แบบนี้ด้วย

พวกผู้หลักผู้ใหญ่ของเกียวโตฟังแล้วก็ถึงกับตกตะลึงเป็นอันมาก เพราะเจ้าบ้านคนปัจจุบันที่ชื่อเดียวกันเป็นรุ่นที่ 27 ฮิเดโมโตะ เจ้าบ้านคนที่13 จึงเริ่มอธิบาย โดยเรียกให้องเมียวจิตระกูลเคย์คะอินที่อยู่ในสภาพผ้าพันแผลเต็มตัวร่วมฟังด้วย

องเมียวจิตระกูลเคย์คะอินคนอื่นๆพากันทึ่งที่ได้เจอกับฮิเดโมะโตะ เจ้าบ้านคนที่13 ซึ่งมีความสามารถขนาดเป็นตำนานของตระกูล และเมื่อได้ยินว่าฮิเดโมโตะจะลุกขึ้นพูดทุกคนก็พากันคาดหวังว่าฮิเดโมโตะต้องมีกลยุทธ์อะไรดีๆแน่…

หากว่า….

“เอ้อ ก่อนอื่น ขอพูดไว้ก่อนเลยนะ ว่าผนึกสุดท้าย ปราสาทนิโจจะถูกทำลายแน่”

องเมียวจิตระกูลเคย์คะอินอ้าปากค้าง……

“จิ้งจอกนั่นแข็งแกร่งจริงๆนา” ฮิเดโมโตะอธิบายด้วยภาษาคันไซ ไม่มีทีท่าร้อนใจสักนิด

“พวกลูกน้องที่มารวมตัวกันเพราะความปรารถนาอันแรงกล้านั่นก็มีแต่พวกตัวเอ้ทั้งนั้นด้วยมนุษย์ที่ไหนจะไปชนะพวกจอมปีศาจที่อยู่มาพันปีได้ล่ะ จะไปมีทางชนะได้ยังง้าย! ยกปราสาทนั่นให้ไปเลยดีกว่าน่า”

ว่าแล้วฮิเดโมโตะก็หัวเราะลั่น ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้ากลับมาจริงจังแล้วบอกถึงความจริงที่ว่าพวกฮาโกโรโมะกิตซึเนะไม่บุกมาตรงๆแต่ยังคุมเชิงอยู่เหมือนกับเหตุการณ์เมื่อ 400 ปีก่อน

“ฮาโกโรโมะ กิตซึเนะต้องตั้งใจจะคลอดที่ปราสาทนิโจแน่!”

คำพูดของฮิเดโมโตะทำให้ทุกคนตกตะลึงอย่างไม่เชื่อหูอีกครั้ง

ฮิเดโมโตะยืนยันคำพูดของตนและบอกว่า สิ่งที่ฮาโกโรโมะกิตซึเนะจะคลอดออกมาคือสิ่งที่จะทำให้ความปรารถนาที่มีมานานของพวกปีศาจเกียวโตเป็นจริงได้แน่

“อีกนัยหนึ่ง ช่วงเวลาสองสามอาทิตย์หลังจากฮาโกโรโมะกิตซึเนะเข้าปราสาทจนถึงเวลาก่อนจะคลอดสิ่งนั้นออกมา  ถ้าหากเอาชนะได้ก็จบ เพราะความปรารถนาที่มีมานาน ทำให้พวกปีศาจมาชุมนุมกัน ถ้าหากจัดการฮาโกโรโมะ กิตซึเนะได้ก่อนจะความปรารถนานั้นจะสำเร็จพวกนั้นก็จะสูญเสียเป้าหมายและแตกพ่ายไปเองหรือก็คือ “ฮาโกโรโมะ กิตซึเนะ” คือ “ศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุด” แต่สำหรับพวกปีศาจเกียวโต
ก็เป็น “จุดอ่อนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด” ด้วย”

คำพูดของฮิเดโมโตะ จุดประกายความหวังให้กับองเมียวจิเคย์คะอินถ้าหากถือโอกาสนี้จู่โจมล่ะก็ หนทางจะชนะก็ยังคงมีอยู่…

“ในการจะเอาชนะ ต้องประกอบด้วยสองสิ่ง หนึ่งก็คือ “ฮะกุน” หรือก็คือ “ยูระ” จัง!! ทุกคนต้องคอยดูแลเด็กคนนี้ให้ดีนะ”

พวกองเมียวจิตระกูลเคย์คะอินได้ยินแล้วก็แห่กันเข้าไปรุมยูระจังผู้เปรียบเสมือนเทพีแห่งความหวังของพวกตนจนยูระทำตัวไม่ถูก

“ส่วนอีกสิ่งก็คือดาบปราบมารที่มีไว้จัดการปีศาจ รีบส่งม้าเร็วไป ที่เอโดะเร็วเข้า หา”นูราริเฮียง”นะ”

“ดาบนั่นชื่อเนเนะคิริมารุใช่ไหม”

ริวจิ พี่ชายของยูระผู้มีคำลวงเป็นอาวุธเอ่ยถามขึ้น

ฮิเดโมโตะเขม้นมองคนตรงหน้าชั่วอึดใจ ก่อนจะพูดออกมา

“หืม…อะไรกัน มีคนที่ศึกษามาอย่างดีด้วยรึ”

“ตอนนี้…ดาบนั่น มีหลานของนูราริเฮียงเป็นผู้ใช้” ริวจิบอกกับฮิเดโมโตะ

ยูระฟังแล้วก็รู้สึกวาบขึ้นในใจที่ดาบของเพื่อนจำเป็นต่อภารกิจอันสำคัญนี้

“หลานของ”เขา” งั้นเหรอ!?” ฮิเดโมโตะทวนคำ ดวงตาทั้งสองทอประกายเมื่อได้ยินริวจิพูดถึงหลานชายของนูราริเฮียง

“ด้านกลุ่มนูระ ฉันจะไปเอง” หากริวจิไม่ต่อความยาวสาวความยืด หันหลังทำท่าจะเดินออกไปจากห้องแต่ประตูกระดาษสาก็ถูกเปิดออกก่อน

“ท่านริคุโอะ จะต้องมาแน่ๆค่ะ”

และที่เอ่ยประโยคนั้นออกมาอย่างมั่นใจ ก็คือซึราระ คนสนิทของนูระ ริคุโอะ นายน้อยแห่งกลุ่มนูระนั่นเอง

อีกด้าน บนท้องถนนใกล้กับศาลเจ้าฟุชิเมะอินาริ ชายหญิงคู่หนึ่งกำลัววิ่งหนีสุดชีวิตเพื่อเอาตัวรอดจากปีศาจหิวโซ ที่หมายจะฆ่าเอาหัวใจของมนุษย์ทั้งสองออกมากินหากว่าในขณะที่คิดว่าสิ้นหวังแล้วนั่นเอง หัวของปีศาจที่ไล่ต้อนพวกเขาจนจนมุมก็ขาดออกจากตัว เมื่อถูกคมดาบของใครบางคนฟาดฟันลงมา

และใครผู้นั้น ก็มิใช่ใครอื่น ริคุโอะผู้เป็นผู้ถือครองดาบวิเศษ เนเนะคิริมารุคนปัจจุบันนั่นเอง…

“ไปกันได้แล้ว พวกเรา ไปตัดขาดเวรกรรมที่มีกับปีศาจจิ้งจอก”

ว่าแล้ว ริคุโอะก็ยกดาบคู่กายขึ้นพาดบ่า

“ขบวนร้อยอสูร ที่ห่างหายไปกว่า400ปีไงล่ะ”

จบตอน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: