[Spoil] Ane Doki – 25

Credit Text Spoil : Sonic
ต่อจากตอนที่แล้วซึ่งโคตะไม่ยอมกลับบ้าน ผู้ที่มาเจอก็คือคานาเดะนั่นเอง โคตะถามคานาเดะว่ามาทำอะไรที่นี่ จึงโดนสวนว่าเพราะโคตะหนีออกจากบ้าน่ะแหละ เธอถึงต้องมาตามหา จากนั้นคาเอเดะก็ขอเข้าไปอยู่กับโคตะด้วย
คานาเดะ: คะคะ โคตะคุง ไม่อยาก ยะ ย้ายบ้านเหรอ…?

คานาเดะ: มันกระทันกัน กะกะ ก็เลย ตะ ตกใจสินะ…
โคตะ: ซากุราอิซัง อย่าบอกนะว่าใส่ชุดนอนมาน่ะ!?
คานาเดะ: กะ…กะกะ ก็เพราะรีบออกมาน่ะสิ…
โคตะ: เพราะงั้นถึงได้เสียงสั่นขนาดนั้นสินะ…หนาวใช่มั้ย!? เอาผ้าพันคอไปใช้สิ!

โคตะ: เอ้า

โคตะ: เหวอ!?
คานาเดะ: กะ ก็แบบนี้มันอุ่นดีนี่นา

คานาเดะ: ชั้นชอบ…โคตะคุงนะ…

โคตะ: อ๊ะ คือว่าชั้น…

โคตะ: ขอโทษนะ

คานาเดะ: ห้ามทำหน้าแบบนั้นนะ!!
โคตะ: เอ๋…?
คานาเดะ: ยังไงชั้นก็รู้อยู่แล้วล่ะว่าต้องอกหัก
คานาเดะ: ชั้นไม่อยากมานั่งกลุ้มใจเพราะไม่ได้บอกความรู้สึกให้โคตะคุงรู้น่ะ
คานาเดะ: เพราะงั้น แค่ได้บอกไปก็เพียงพอแล้ว อื้อ!

โคตะ: ซากุราอิซัง…

คานาเดะ: ก็อย่างที่ว่าไป!
คานาเดะ: โคตะคุงก็ไปสารภาพรักกับคนๆ นั้นซะนะ
โคตะ: …เอ๋?
คานาเดะ: ก็คุณพี่คนนั้นไง! ชอบมาตั้งแต่ก่อนนี้แล้วใช่มั้ยล่ะ!?
โคตะ: ปะ เปล่านะ ชั้นแค่…!! ว่าแต่ที่สำคัญ ไหงกลายเป็นของเรื่องชั้นไปได้ล่ะ…
คานาเดะ: เธอนี่น้า ถ้ามัวแต่คิดว่าไม่ไหวแล้วไม่ยอมพูดไปล่ะก็ จะเสียใจภายหลังเอานะ!?
คานาเดะ: …เอาเถอะ เรื่องที่โคตะคุงชอบผู้หญิงคนนั้นก็พอรู้อยู่หรอก!
คานาเดะ: ก็โคตะคุงเปลี่ยนไปตั้งแต่เจอผู้หญิงคนนั้นนี่เนอะ
คานาเดะ: ถึงจะแค่นิดเดียว แต่ก็รู้สึกได้ถึงความกระตือรือล้น…

โคตะ: ซากุราอิซังเองก็เปลี่ยนไปนะ………

โคตะ: ถึงจะ…น่ารักเป้นทุนเดิมอยู่แล้วก็เหอะ
โคตะ: แต่ตอนนี้…ยิ่งอ่อนหวานเข้าไปใหญ่…
คานาเดะ: ไอ้ที่พูดจากลับกลอกไปมาน่ะ ปากนี้ใช่มั้ยห๊า!!
โคตะ: หอโฮดฮ้าบ
คานาเดะ: ไม่รู้ด้วยแล้ว! กลับล่ะ!! ถูกโคตะคุงหักอกเรียบร้อยแล้วด้วย
โคตะ: ชะ ชั้นจะไปส่งนะ
คานาเดะ: ไม่ต้อง! บ้านอยู่ใกล้แค่นี้เอง!!

คานาเดะ: ถ้าจะไปส่งให้ได้ล่ะก็ ตามมาห่างๆ อย่างน้อย 5 เมตรละกัน

โคตะ: ใกล้ๆ จริงๆ ด้วย…
โคตะ: ซากุราอิซัง!!
โคตะ: ขอบคุณจริงๆ นะ
โคตะ: วะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ……!!

โคตะ: เราเอง ถ้าไม่กลับล่ะก็

โคตะ: หนีออกจากบ้านไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร จะยกเลิกการบ้ายก็ไม่ได้ด้วย…
โคตะ: เรากับยัยพวกนั้นคงใช้ชีวิตอยู่กันสามคนไม่ได้อีกแล้วสินะ…
โคตะ: ไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ
โคตะ: เหวอ
นัตสึกิ: ว้าย

นัตสึกิ: เจอตัวแล้ว!!

นัตสึกิ: หายไปไหนมาเนี่ยโคจัง!
โคตะ: ไปไหนน่ะเรอะ…
โคตะ: ไปเล่นที่บ้านเพื่อนมาอ่ะดิ ดันโทรศัพท์แปลกๆ ไปหาซากุราอิซังเหมาว่าชั้นหนีออกจะบ้านซะงั้นนะ!!
นัตสึกิ: ก็ได้ยินว่ากลับมาตั้งแต่ชั่วโมงก่อนแล้วนี่…!
โคตะ: เอ๋!? คือว่า…ปะ ไปอ่านหนังสือที่ร้านไงล่ะ ร้านหนังสืออ่ะ!!
นัตสึกิ: แต่ร้านหนังสือที่ใกล้ที่สุดมันทางตรงข้ามเลยไม่ใช่เหรอ!
โคตะ: ยังไงก็ไม่ได้หนีออกจากบ้านหรอกน่า
นัตสึกิ: งั้นก็กลับกันได้แล้
โคตะ: หวา!
โคตะ: เดี๋ยว… ทำอะไรน่ะ ปล่อยนะ!
นัตสึกิ: ถ้าไม่จับไว้เดี๋ยวโคจังก็หนีไปน่ะสิ

นัตสึกิ: อย่าทำให้คุณพ่อเป็นห่วงสิรู้มั้ย?
โคตะ: อย่างเธอยังมีหน้ามาพูดอีกเรอะ!!
โคตะ: เอ๋?
โคตะ: ตอนนี้ได้โอกาสสารภาพแล้วรึเปล่าหว่า!?
คานาเดะ: (ชั้นไม่อยากมานั่งกลุ้มใจเพราะไม่ได้บอกความรู้สึกไปน่ะ)
โคตะ: นะ…นั่นสินะ
โคตะ: จะบอกความรู้สึกไป หรือไม่บอก
โคตะ: ถึงแม้จะไม่เป็นไปตามที่หวังทั้งสองทาง
โคตะ: ถึงความคิดจะแยกเป็นสองแต่แบบนั้นแหละมีความสุดที่สุดแล้ว
โคตะ: ถึงจะต้องโดนตอกกลับจนแหลกแต่ก็ดีที่สุดแล้ว!!

โคตะ: เพราะบังเอิญเขอยัยนี่ เราถึงได้เปลี่ยนไปบ้างล่ะมั้ง
โคตะ: ก่อนหน้านี้ ไอ้ความกล้าที่จะสารภาพน่ะ ไม่มีเอาซะเลย
โคตะ: แต่ถ้าเป็นเราในตอนนี้ล่ะก็!!
โคตะ: ถ้าเป็นเราในตอนนี้ล่ะก็!!
โคตะ: แต่ถ้าเป็นเราในตอนนี้~~!!
โคตะ: ระ เราในตอนนี้…

โคตะ: สุดท้ายแล้ว เราก็ไม่ได้พูด ได้แต่ปล่อยให้เวลาไหลผ่านไปแบบนั้น…

เพื่อนโคตะ: โอ้โหย ห้องโล่งเป็นบ้าเลย!!
โคตะ: สัมภาระใหญ่ๆส่งไปหมดแล้วน่ะ เฟอร์นิเจอร์ที่จำเป็นสำหรับอยู่อาศัยเดี๋ยวจะส่งตามไป
เพื่อนโคตะ: เกลี้ยงเลยแฮะ
โคตะ: ตอนนี้ชักรู้ซึ้งถึงความตรงไปตรงมาของแกแล้วดิ
เพื่อนโคตะ: จะย้ายไปพรุ่งนี้จริงๆ สินะ

โคตะ: แต่ก็ไม่ได้ขายบ้านหลังนี้ซะหน่อยนี่!

โคตะ: พองานของพ่อเรียบร้อยแล้ว อาจจะกลับมาที่นี่อีกก็ได้มั้ง?
เพื่อนโคตะ: ดีล่ะ! ระหว่างนั้นเดี๋ยวชั้นจะดูแลพี่สาวให้เอง!!
โคตะ: ง่า แต่ยัยนั่นก็กลับไปบ้านตัวเองนาเหวย
เพื่อนโคตะ: เอ๋~~ ไหงเป็นงั้น
โคตะ: บางที
โคตะ: ซักวันนึงอาจจะได้กลับมาที่เมืองนี้อีกก็ได้
โคตะ: แต่พอเวลานั้นมาถึง
โคตะ: ยัยนั่นก็ไม่ได้อยู่ที่บ้านนี้หรอก…
พ่อ: โคตะ
พ่อ: ที่นี่ออกจะมีเพื่อนดีๆ อยู่เยอะแยะแท้ๆ ขอโทษนะ

โคตะ: ไม่หรอก ผมไม่เป็นไรแล้วล่ะ

โคตะ: แต่มีเพียงคนเดียว
โคตะ: ที่ยังคาอยู่ในใจ……
จิอากิ: คืนสุดท้ายที่บ้านนี้แล้วสินะ ชักโหวงๆ หน่อยๆ แล้วสิ
พ่อ: ถ้างั้นฉันไปจัดการของที่ยังเหลือในห้องตัวเองก่อนนะ
พ่อ: ทุกคนรีบๆ นอนซะล่ะ

โคตะ: คืนสุดท้าย…

จิอากิ: เอ้า พี่! เดี๋ยวก็เช้าก่อนหรอก ไปได้แล้ว
จิอากิ: งั้นก็ ราตรีสวัสดิ์นะ
โคตะ: ทั้งที่เป็นคืนสุดท้าย แต่เรากลับ…
โคตะ: นอนไม่กลับเลย…
โคตะ: ทั้งที่มีโอกาสสารภาพตั้งหลายหนแท้ๆ
โคตะ: ทำไมเราถึงพูดไม่ออกนะ…

นัตสึกิ: โคจัง ตื่นอยู่รึเปล่า…?

โคตะ: ก็ตื่นอยู่…น่ะนะ…
โคตะ: แต่คิดว่านี่มันกี่โมงแล้วห๊า!
นัตสึกิ: มีเรื่องอยากคุยด้วยนิดหน่อยน่ะ
โคตะ: หา…เรื่องอยากคุย?
โคตะ: เรื่องอะไรล่ะ…
นัตสึกิ: เรื่องที่คอยช่วยเหลือหลายๆ อย่าง แล้วก็…เรื่องที่นึกออกอ่ะ?
โคตะ: หา…
นัตสึกิ: ยังไงโคจังก็นอนไม่หลับ เหมือนกันใช่มั้ยล่ะ?
โคตะ: …ถ้างั้น

นัตสึกิ: ขอเข้าไปได้มั้ย…?

โคตะ: จะเข้ามามั้ยล่ะ…?

“ค่ำคืนสุดท้าย…ที่ค่อยๆ ผ่านพ้นไป…”

จบตอน

“ฉบับถัดไป: ถ้อยคำที่ไม่สามารถบอกกล่าวออกมาได้!! ห้องคำนึงอันเอ่อล้นจะส่งไปถึงหรือไม่!?”

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: