[Spoil] Toriko – 64

เปิดตอน ณ สถานีเมืองกรูเมต์ โทริโกะและโคมัตสึก็มาถึงที่สถานี หลังจากเบียดเสียดหนีจากฝูงชนออกมาได้แล้วก็ได้เห็นทิวทัศน์แห่งเมืองกรูเมต์แบบเต็มๆตา และยังเป็นครั้งแรกของโคมัตสึด้วยที่ได้มาเมืองนี้ทั้งๆที่เป็นหัวหน้าพ่อครัวของโรงแรม 5 ดาวแท้ๆจนโทริโกะตกใจ นั้นเพราะโคมัตสึตั้งใจจะมาต่อเมื่อมีความสามารถที่เหมาะสมแล้ว(นอกจากพ่อครัวโรงแรม 5 ดาวยังมีภัตตาคารระดับ 10 ดาวอีกในเรื่องนี้) และในเมืองมีหอคอยที่สูงเด่นนั้นก็คือกรูเมต์ทาวเวอร์ที่จะสามารถลิ้มรสทุกอย่างบนโลกได้ที่ต้องมีภัตตาคารระดับสุดยอดอยู่ที่ชั้นบนสุดแน่นอนแต่ก็มีเพียงลูกค้าเพียงบางกลุ่มเท่านั้นที่ได้เข้าไป แต่เพราะครั้งนี้โทริโกะไม่ได้มีธุระที่กรูเมต์ทาวเวอร์โคมัตสึก็เลยแห้วอดไปจนได้

อีกด้านกลุ่มนักล่าอาหารที่เคยเจอกับโทริโกะเมื่อครั้งไปล่าปลาวาฬกับโคโคะก็มาเจอกับโทริโกะแต่โทริโกะจำไม่ได้

 
ต่อจากนั้นพวกโทริโกะก็เดินผ่านระบบรักษาความปลอดภัยที่จะตรวจสอบผู้ที่เข้าเมืองโดยผู้ที่ไม่มีบัตรก็ต้องจ่ายค่าผ่านทาง 1หมื่นเยน หลังจากเดินผ่านมาแล้วโคมัตสึก็มาเจอเครื่องขายเครื่องดื่มอัตโนมัติโคมัตสึเลยคิดจะซื้อดื่มและเลี้ยงโทริโกะหน่อย แต่เมื่อเห็นราคาก็ต้องช็อคเพราะแต่ละอย่างราคาถึง1แสนเยน โทริโกะจึงบอกว่าเพราะดาวบนเครื่องมีถึง 3 ดาวทำให้เครื่องดื่มที่ขายมีคุณค่าราคาจึงสูง เช่น “คริสตัลโคล่า” หรือ “น้ำซูโมมอน100%” ซึ่งเป็นเครื่องดื่มระดับสูงทั้งหมด และนอกจากเครื่องดื่มก็ยังมีเครื่องขายอาหาร หรือเครื่องขายเครื่องปรุงรสด้วย

ด้วยเหตุที่มีของราคาสูงเยอะการเป็นที่หมายตาของขโมยจึงไม่แปลกอะไรจึงมีระบบรักษาความปลอดภัยอยู่ และนอกจากเครื่องขายเครื่องดื่มระดับ 3 ดาวแล้วก็ยังมีเครื่องขายเครื่องดื่มแบบไม่มีดาวที่ราคาแค่ 10 เยนอยู่ด้วยเพื่อเติมกระเพาะให้เต็มเท่านั้น(กระป๋องใหญ่พอๆกับตัวโคมัตสึเลย)

จากนั้นโทริโกะกับโคมัตสึก็มาถึงที่ขายอาหารแบบแผงลอยที่ตั้งเรียงรายอยู่ ด้วยความน่ากินของอาหารโทริโกะก็เลยเริ่มเข้าสู่โหมดกินแหลกทันที ทั้งเนื้อเคบัค(โทริโกะขอมาแบบไม่หันเลย) ปลาน้ำจืดโบนเลสที่อร่อยจนอยากดื่มเบียร์สักแก้ว แล้วระหว่างที่กินอยู่นั้นโคมัตสึก็มาเจอเครื่องแปลกๆตั้งอยู่ โทริโกะจึงบอกว่าเป็นเครื่องให้ขิงดองแบบฟรีๆเพื่อให้ผู้คนที่มาลิ้มรสชาติอาหารแก้เลี้ยนแล้วกินอาหารอื่นๆต่อได้ซึ่งมีอยู่ทุกที่

 
แล้วตอนนั้นโทริโกะก็มาเจอร้านชากุเระราเม็งก็เลยชวนโคมัตสึเข้าไปกินทันที เป็นราเม็งที่ดูคล้ายราเม็งทั่วไป แต่เพียงโทริโกะชิ้มน้ำซุปก็รู้สึกได้ถึงความอร่อยและสดชื่น โทริโกะจึงเริ่มหยิบตะเกียบออกมาและเพียงสูดเข้าไปทีเดียวโทริโกะก็กินหมดชามแบบไม่เหลือน้ำซุปสักหยด ทั้งๆที่โคมัตสึพึ่งจะลองชิ้มและบอกว่าอร่อยแต่โทริโกะกลับฟาดแบบชามกองโตอย่างรวดเร็วราวกับกินแค่ 1 ชามต่อ 1 วินาทีจนพ่อครัวเกือบเสิร์ฟไม่ทันเลยทีเดียวจนทางร้านถึงกับหมดวัตถุดิบไปเลย รวมเบ็ดเสร็จก็กินไปถึง 5,250,000เยน โทริโกะก็จ่ายด้วยการ์ดแบบไม่กังวลอะไรจนโคมัตสึอดคิดถึงจำนวนเงินไม่ได้(ดูเหมือนจะรู้จักโทริโกะกันทุกร้านเลย)

แต่โคมัตสึก็ต้องตกใจยิ่งกว่าเมื่อโทริโกะชวนไปกินซูชิต่อแถมเป็นร้านซูชิจานหมุนระดับสูงที่โทริโกะกินแบบไม่ปล่อยให้จานไหนเคลื่อนผ่านหน้าโทริโกะไปได้แม้แต่จานเดียวหยิบมากินมันทั้งหมดโดยไม่สนเมนูอะไรใดๆทั้งสิ้น รวมเบ็ดเสร็จก็กินที่ร้านซูชิไป 12,640,000 เยน และจ่าบด้วยการ์ดเหมือนเดิม ลงท้ายก็มาจบที่ร้านสูบบุหรี่โดยเฉพาะโคมัตสึก็เลยถามเรื่องการ์ดโทริโกะก็บอกว่าไม่ชอบพกตังก็เลยพกแต่การ์ดแถมยังเป็นการ์ดสีดำแบบจำนวนจำกัดอีก

และระหว่างนั้นโทริโกะก็สังเกตเห็นพวกนักล่าอาหารมือดีหลายต่อหลายคนจนโทริโกะเริ่มสงสัยว่ามากันทำไมวันนี้ แต่ก่อนที่จะได้คิดโคมัตสึก็ถามโทริโกะเรื่องที่โทริโกะมาเมืองนี้โทริโกะก็บอกว่ามาเจอคนๆหนึ่งโดยโทริโกะบอกให้โคมัตสึแต่งสูทก่อนมาด้วยโคมัตสึก็เลยเริ่มสงสัยว่าจะเป็นคนแบบไหน

แต่โทริโกะก็บอกว่ายังพอมีเวลาอยู่หน่อยโคมัตสึก็เลยโทริโกะไปเดินห้างกรูเมต์แม้จะไม่มีอาหารแต่โทริโกะก็คิดว่าใช้ฆ่าเวลาได้ก็เลยตกลงไป

 
เมื่อมาถึงโคมัตสึก็มายังชั้นที่ขายเครื่องครัวทันทีและก็ดีใจสุดๆที่ได้มาดูเครื่องครัวชั้นสูงที่เหมือนกับความฝันแบบนี้ แม้โคมัตสึจะรู้ถึงสรรพคุณนานับประการแต่ก็ไม่มีเงินซื้อก็เลยไปดูมีดต่อจนโทริโกะเห็นโคมัตสึเหมือนเด็กดูของเล่นไม่มีผิด แต่โคมัตสึก็มีเงินเพียงแค่ 2แสน ก็เลยซื้อมีดชั้นดีราคากว่าล้านตรงหน้าไม่ได้ต่างจากโทริโกะที่เห็นเงินหลักล้านเป็นเรื่องจิ๊บจ้อยไปแล้ว

และตอนนั้นเองโทริโกะกับโคมัตสึก็มาเจอกับชายสูงอายุคนหนึ่งที่มาซื้อของแบบเลือกเอาๆจนเต็มรถเข็น นั้นเพราะคนรวยต่างก็มาจับจ่ายใช้สอยที่ห้างนี้กันทั้งนั้น แล้วโคมัตสึก็เกือบจะลืมซื้อสิ่งที่ตั้งใจมาซื้อตอนแรกนั้นคือ การ์ดข้อมูล “กรูเมต์เคส” (แต่ตอนนี้ผมแปลไม่ออกว่าไว้ทำอะไร อ่านแล้วก็งง)

 
และตอนนั้นเองก็มีเสียงอะไรบางอย่างดังมาจากอีกด้านที่พวกโทริโกะอยู่ นั้นคือกลุ่มหัวขโมยที่กำลังหนีแต่จู่ๆพวกหัวขโมยก็ล้มแบบไม่เป็นท่ากันหมด และผู้ที่จัดการก็คือ ย่าเซ็ตซุ ที่โทริโกะนัดไว้
 
และคนๆนี้ก็เป็นหนึ่งในสี่แห่ง “Gourmet Living National Treasures” (ไม่รู้จะแปลชื่อยังไงดี) ที่มีชื่อว่า เซ็นซุโนะ แม่ครัวในตำนานเลยทีเดียว

โทริโกะ: พวกเราจะได้กิน “ซุปในตำนาน” แล้วนะ โคมัตสึ!!

จบตอน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: